Kamieniołom w Hawkins w Stranger Things: fałszywe ciało i urwisko

Ciało zamiast śledztwa

Will zniknął w nocy z 6 na 7 listopada 1983. Poszukiwania trwają. Laboratorium, które wie, co go zabrało, nie może pozwolić, żeby miasto zbyt długo szukało po stronie portalu. Rozwiązaniem jest ciało.

Zostawia się je w kamieniołomie. Policjant stanowy je «znajduje». Mike, Lucas, Dustin i Jedenastka, którzy pojechali za pojazdami służb ratunkowych, patrzą, jak z wody wyciągają ciało, przy dźwiękach «Heroes» w wykonaniu Petera Gabriela. Lekarze, którzy je potem badają, nie są ze zwykłej kostnicy: miejscowego koronera odesłano do domu. Wszystko jest zrobione tak, żeby uwierzono, że dziecko przypadkiem wpadło do wody.

Miasto wierzy. Poszukiwania się kończą. Joyce odmawia. Pogrzeb nie jest dowodem, nie dla niej. Opowieść potrzebuje tego kamieniołomu właśnie dlatego, że daje wiarygodne miejsce śmierci, daleko od laboratorium, w wodzie, do której dziecko może wpaść.

Nóż i bawełna

Hopper nabiera podejrzeń, gdy dowiaduje się, że zwykły koroner nie pracował. Idzie do policjanta stanowego. Rozmowa kończy się źle: mężczyzna przyznaje, że kazano mu kłamać. To jeszcze nie dowód. To rozkaz.

Dowód jest w kostnicy, w nocy. Hopper otwiera ciało. Wnętrze nie jest wnętrzem topielca. To wypełnienie, bawełna. Laboratorium zrobiło sobowtóra dość przekonującego na czuwanie, nie dość na szefa policji, który tnie.

Od tej chwili Hopper nie szuka już topielca. Szuka tego, kto miał środki, żeby to zrobić, i dlaczego. Kamieniołom przestaje być sceną utonięcia. Staje się bawełnianym dowodem na kłamstwo laboratorium.

Ta, która nie grzebie

Joyce ma już lampki, alfabet namalowany na ścianie, pewność, że syn mówi. Ciało z kamieniołomu każe jej z tego zrezygnować. Nie rezygnuje. W rozdziale «Ciało» podsuwa się jej zwłoki. Odrzuca je.

Chłopcy mają po swojej stronie Jedenastkę. Ona udowadnia im, że Will wciąż żyje, dość, żeby Mike przestał czuć się zdradzony. Kamieniołom i basen ze słoną wodą, w którym później Jedenastka szuka Willa, nie są tym samym narzędziem. Jeden fabrykuje martwego. Drugi odnajduje żywego. Między nimi miasto zamyka sprawę.

Fałszywe ciało zostaje precyzyjnym okrucieństwem. Nie służy tylko do oszukania policji. Służy do tego, żeby posadzić matkę przed trumną. Joyce siada i i tak wstaje.

Troy, nóż, skok

Kamieniołom nie skończył. W rozdziale «Potwór» Troy i James ścigają Mike'a i Dustina i osaczają ich na szczycie urwiska. Troy trzyma Dustina, z nożem w ręku. Chce się zemścić za upokorzenie, którego doznał w szkole: albo Mike skoczy, albo Dustin straci zęby. Dustin krzyczy do Mike'a, że nie potrzebuje swoich mlecznych zębów. Szantaż dzieje się na krawędzi, nad tą samą wodą, z której wyciągnięto fałszywego Willa.

Mike skacze. To nie wypadek. Rzuca się, żeby Troy puścił Dustina. Upadek powinien go zabić. Jedenastka trzyma go w powietrzu. Kamieniołom, który symulował utonięcie, służy tym razem za prawdziwe urwisko, a moc powstrzymuje uderzenie.

Jedenastka unosi Mike'a z powrotem na krawędź, a potem łamie Troyowi rękę. Dwóch oprychów ucieka. Miejsce kłamstwa staje się miejscem odwrotnego dowodu: naprawdę jest dziewczyna, która zatrzymuje upadek.

Dlaczego wracać do tej samej dziury

Serial mógł postawić urwisko gdzie indziej. Wraca do kamieniołomu, żeby obie sceny sobie odpowiadały. Najpierw fałszywe zwłoki, wyciągnięte z wody przez dorosłych, którzy kłamią. Potem prawdziwy chłopak, zawieszony nad tą samą wodą przez dziewczynę, której ci dorośli szukają.

Willa nie ma osobiście w żadnej z dwóch scen. Jest twarzą sobowtóra, a potem nieobecnym, o którego inni wciąż walczą. Kamieniołom mówi o nim bez niego.

Po tych rozdziałach Joyce, Hopper i chłopcy nie wierzą już w utonięcie. Pozostali mieszkańcy wciąż w nie wierzą. Kamieniołom zostaje kłamstwem, które trzeba było rozciąć, żeby pójść dalej.

Alibi w kształcie tafli wody

Fałszywe ciało to technika przykrywki, nie potwór. Bawełna mówi to lepiej niż przemowa. Laboratorium umie zszyć twarz, odesłać koronera, dać rozkaz policjantowi stanowemu. Kamieniołom jest wybrany, bo jest wiarygodny, nie bo jest związany ze zniknięciem.

Will zniknął blisko domu, nie w tej wodzie. Przypominanie tego nie pozwala mieszać miejsc. Kamieniołom nie jest Mirkwood. Nie jest fortem. To miejsce, w którym chciano, żeby historia się zatrzymała, i to, w którym Mike zdecydował, że pójdzie dalej, nawet jeśli miał skoczyć.

Dwie sceny, jedna dziura wody. Pierwsza grzebie. Druga zawiesza. Między nimi matka, która nie uwierzyła trumnie, i szef policji, który otworzył ciało.

Miasto zatrzymuje się na ceremonii. Kłamstwo jest zrobione, żeby uwierzyli w nie ludzie dobrej wiary. Joyce i Hopper są wyjątkiem, i nie z tego samego powodu: ona, bo syn wciąż mówi do niej przez lampki; on, bo wersja policji stanowej nie wytrzymuje krytyki.

Najczęstsze pytania

Czytaj też