Który sezon Stranger Things jest najlepszy? Nasz ranking piątki

Po czym ocenia się sezon

Ustawianie w kolejności pięciu sezonów pisanych przez dziewięć lat ma sens tylko wtedy, gdy kryteria są ustalone z góry. Wybieramy cztery i stosujemy je tak samo do każdego z nich: napięcie, czyli zdolność odcinka do wzbudzenia ochoty na następny; pisanie postaci, które oddziela serial przygodowy od serialu wrażeń; strach, skoro serial powołuje się na horror lat 80.; i spójność, czyli to, co sezon dodaje do całości, a nie do samego siebie.

Dwa często przywoływane kryteria zostały celowo odrzucone. Po pierwsze budżet: droższy sezon nie jest lepszym sezonem, a ostatni udowodnił to w obie strony. Po drugie nostalgia: odniesienia do lat 80. są częścią scenografii, a nie jakości intrygi. Służą rankingowi, ale go nie rozstrzygają.

5. miejsce: sezon 3, lato, które rozjeżdża się we wszystkie strony

Sezon 3 jest najbardziej słoneczny, najzabawniejszy i właśnie to stawia go na końcu naszego rankingu. Osiem odcinków, premiera 4 lipca 2019 roku, które zamieniają las i laboratorium na centrum handlowe Starcourt, lody, fajerwerki i intrygę w podziemnym laboratorium. Rozrywka jest prawdziwa; niepokój za to wyparował.

To nie jest zły sezon, to sezon, który zmienia gatunek. Duet Steve'a i Robin za ladą Scoops Ahoy to najlepszy pomysł serialu, jeśli chodzi o postacie drugoplanowe, a zakończenie naprawdę boli. Ale trzy czwarte sezonu przypomina komedię przygodową, podczas gdy serial zasłynął czymś innym.

Letni potwór, ulepiony ze stopionego mięsa i szczurów, to popis efektów praktycznych. Cierpi jednak na porównaniu: po stworze z pierwszego sezonu i cieniu z drugiego pokazuje za dużo, a sugeruje za mało. Strach u braci Duffer zawsze działał lepiej, gdy zostawał za drzwiami.

4. miejsce: sezon 2, kontynuacja, która buduje świat

Dziewięć odcinków, premiera 27 października 2017 roku, i trudne zadanie: przedłużyć historię, która zamknęła się porządnie. Sezon 2 wychodzi z tego obronną ręką, poszerzając mapę, zamiast powtarzać pierwszy. Daje miastu podziemia, zagrożenie, które nie ma już ciała, a Willowi rolę, którą serial utrzyma do końca.

Zarzuca mu się dwie rzeczy i obie są słuszne. Cały odcinek, daleko od miasta, wygląda na doklejoną dygresję; rytm rozkręca się dopiero po trzech godzinach. W zamian sezon daje najlepszą relację ojca z córką w całym serialu, miniaturowego Demogorgona przygarniętego jako zwierzątko domowe i finał, w którym cała paczka spotyka się na zimowym balu.

3. miejsce: sezon 5, zakończenie, które miało wszystko domknąć

Osiem odcinków, wypuszczonych w trzech częściach między 26 listopada a 31 grudnia 2025 roku, z finałem trwającym 128 minut. Ostatni sezon dźwiga ciężar, którego inne nie miały: domknąć dziewięć lat historii, nie zdradzając tego, co obiecano. Udaje mu się to, a to już bardzo dużo.

Jego problem leży gdzie indziej. Chcąc dać zakończenie każdemu, część czasu spędza na domykaniu, a nie na opowiadaniu. Dwa pierwsze odcinki pędzą, środek się rozsiada, a ostatnia jedna trzecia odzyskuje intensywność wielkich momentów serialu. Śmierć, która przez niego przechodzi, jest najstaranniej przygotowana ze wszystkich i najbardziej dyskutowana.

W rankingu to ten sezon najbardziej traci z perspektywy czasu. Oglądany odcinek po odcinku robi wrażenie; oglądany w całości zostawia poczucie dobrze doprowadzonego do końca podsumowania, a nie nowej przygody. To zwykły los ostatnich sezonów i nie odbiera niczego udanemu finałowi.

2. miejsce: sezon 4, najbardziej ambitny

Dziewięć odcinków, dwa tomy w 2022 roku, trzynaście godzin łącznie i finałowy odcinek trwający 139 minut: sezon 4 to film rzeka. Zmienia skalę, rozrzuca grupę na trzy terytoria i wprowadza antagonistę, na którego serial czekał od początku: złoczyńcę, który mówi, który wybiera swoje ofiary i którego okrucieństwo ma twarz.

To także sezon popisowych scen: piosenka z 1985 roku, która ratuje nastolatkę z głębi jej własnego umysłu, solo gitarowe zagrane na dachu przyczepy, zegar Vecny bijący w głowach. Żaden inny sezon nie zawiera tylu scen, które widzowie potrafią przytoczyć z pamięci.

1. Pierwsze morderstwo, w przyczepie

   serial przechodzi w czysty horror po dziesięciu minutach i uprzedza, że nie będzie już żartował

2. Piosenka, która ratuje Max

   cztery minuty montażu i przebój z 1985 roku z powrotem na szczycie światowych list przebojów

3. Koncert na dachu

   metalowy kawałek z 1986 roku zagrany dla odwrócenia uwagi i najczęściej naśladowana scena serialu

4. Ostatnia szczelina

   miasto pęka, a sezon kończy się ujęciem, które zapowiada najgorsze

To, co nie pozwala mu być pierwszym, mieści się w jednym słowie: długość. Kilka odcinków przekracza godzinę i kwadrans bez potrzeby, wątek z amerykańskiego Zachodu kręci się w miejscu, a wycieczka do Rosji należy do innego serialu. Sezon 4 to uczta; wychodzi się z niej najedzonym, a nie głodnym.

1. miejsce: sezon 1, ten, który nie musi niczego udowadniać

Osiem odcinków, około 6 godz. 40 min, premiera 15 lipca 2016 roku. Dziecko znika w drodze do domu, dziewczynka z ogoloną głową wychodzi z laboratorium, szeryf alkoholik postanawia jej szukać. Wszystko tu jest i nic nie jest zbędne. To sezon najkrótszy, najgęstszy i ten, który wciąż broni się doskonale bez pamięci o kolejnych.

Wygrywa we wszystkich czterech kryteriach postawionych na początku. Napięcie: każdy odcinek kończy się otwierającymi się drzwiami. Postacie: w osiem godzin matka, szeryf, czworo dzieci i dwoje nastolatków stają się postaciami rozpoznawalnymi wśród tysiąca innych. Strach: stwór jest pokazany w sumie cztery razy, a przez resztę czasu widać tylko to, co po sobie zostawił. Spójność: wszystko, co serial opowie później, jest już tutaj zasiane.

Jest jedno zastrzeżenie i jest uzasadnione: pierwszy sezon jest też najprostszy. Żadnej sieci laboratoriów, żadnego skomplikowanego kalendarza, żadnej mitologii do utrzymania. I właśnie to go chroni. Dziewięć lat później jest jedynym, który można polecić komuś, kto nie widział nic z serialu, mając pewność, że wszystko zrozumie.

Tabela podsumowująca

Wystarczy, by jednym rzutem oka porównać pięć sezonów, ich daty, format i ton. Łączne czasy trwania są zaokrąglone; najdłuższe odcinki znajdują się wszystkie w dwóch ostatnich sezonach.

Dlaczego rankingi fanów nigdy nie są takie same

Dwa rankingi fanów rzadko dają tę samą kolejność i nie jest to przypadek: każdy waży swoje kryteria, nie mówiąc o tym. Ci, którzy poznali serial przy premierze, prawie zawsze stawiają pierwszy sezon na czele, bo pamiętają efekt zaskoczenia. Ci, którzy nadrobili go w całości, często umieszczają na pierwszym miejscu czwarty, bo to on uderza najmocniej.

Trzecia grupa broni drugiego sezonu i jej argument jest mocny: to jedyny sezon, który poświęca czas na osadzenie rodziny, miasta i antagonisty bez ciała. Wreszcie trzeci sezon ma swoich zwolenników, którzy bronią go za to, co mu się zarzuca: jako jedyny śmieje się szczerze i wierzy, że ci nastolatkowie mogą mieć normalne lato.

• Nostalgiksezon 1, za efekt odkrywania, którego nic nie zastąpi
• Widz z 2022 rokusezon 4, za popisowe sceny i antagonistę
• Miłośnik mitologiisezon 2, za logikę roju i mapę, która się powiększa
• Romantyksezon 3, za lato, lody i ostatni kwadrans

A gdyby trzeba było obejrzeć tylko jeden?

Pytanie pada głównie wtedy, gdy trzeba kogoś przekonać. Odpowiedzią pozostaje pierwszy sezon, z praktycznego powodu: wystarcza sam sobie. Osiem odcinków, zaginięcie, rozwiązanie i zakończenie, które działa, nawet jeśli się na nim poprzestanie. Żadnego z czterech pozostałych nie da się obejrzeć osobno, nie tracąc połowy stawki.

Jeśli widz obejrzał już wszystko i szuka sezonu do powtórki w niedzielę, najlepszym kandydatem jest drugi: dość krótki, dość ciepły, a kończy się balem. Na wieczór ze znajomymi bezdyskusyjnie wygrywa czwarty, pod warunkiem zgody na przecięcie go na pół.

Pozostaje przypadek nowych widzów, którzy zaczynają od ostatniego sezonu, bo jest najnowszy. To jedyny naprawdę kosztowny błąd: sezon ten zależy od wszystkiego, co go poprzedza, domyka wątki zaczęte dziewięć lat wcześniej i przy okazji psuje trzy najważniejsze zwroty akcji. Kolejność emisji pozostaje tu jedyną możliwą do obrony.

Najczęstsze pytania

Czytaj też