Pennhurst w Stranger Things: szpital, w którym Victor Creel jest zamknięty od 1959

Adres poza miastem

Pennhurst to nie laboratorium i nie dom Creelów. To szpital, w którym zamykają Victora, gdy sąd ma go już z głowy. Serial umieszcza go w hrabstwie Kerley, w Indianie. Nazwa krąży też poza fikcją, przy innej placówce, w innym stanie. Tu chodzi tylko o szpital z opowieści: budynek, dyrektor, pacjent.

Dyrektor nazywa się Anthony Hatch. Miejsce przyjmuje pacjentów, których wymiar sprawiedliwości nie chce już sądzić jak zwykłych oskarżonych. Victor jest jednym z nich. Mówił o demonie. Uznano go za szaleńca. Dom został pusty w Hawkins. Mężczyzna jest tutaj.

Już w listopadzie 1983 nazwa jest w ustach dzieci. Gdy znajdują w lesie ostrzyżoną dziewczynkę, Lucas przypuszcza, że uciekła z Pennhurst. Dustin oddaje żart. Mylą placówkę. Ten odruch pokazuje, jak miasto odkłada to, czego nie rozumie: do zakładu.

Pacjent z 1959

25 marca 1959 Victora aresztują za śmierć żony Virginii i córki Alice. Winny jest jego syn Henry. Miasto tego nie wie. Victor widział dość, by wydłubać sobie oczy. Przeżywa, niewidomy. Pobyt trwa. W 1986 wciąż jest w tym samym pokoju.

Nie opowiada miejskiej legendy. Opowiada dom, obecność, wizje, a potem powrót. Coś ściągnęło go z powrotem w chwili, gdy miał zostać po drugiej stronie. To coś nie było bronią. To był głos, melodia, to, co nazywa aniołem. Zaczyna nucić.

Wydłubane oczy nie są gotyckim szczegółem. W jego relacji tak demon traci uchwyt albo przestaje móc go dobić. Serial pokazuje go niewidomego, siedzącego, precyzyjnego. Nie jest potworem. Jest świadkiem, którego szpital trzymał dwadzieścia siedem lat.

Dwie fałszywe studentki

Nancy i Robin nie dostają uczciwego spotkania. Podają się za studentki, z uniwersyteckim pretekstem. Pozwalają im podejść pod pokój. Hatch nie daje się długo zwieść: sprawdza, profesor, który miał je przysłać, ich nie zna.

Czas rozmowy wystarcza. Victor opisuje wizje, demona, dom. Potem nuci. One rozumieją, że melodia nie jest tikiem pacjenta. To nić, która sprowadziła go z powrotem, gdy trans miał go zatrzymać. Ta sama mechanika co u celów z 1986, pokolenie później.

Hatch wraca ze strażnikami. Wizyta się kończy. Muszą zniknąć przed policją. Scena nie jest napadem. To ukradziony wywiad, a koniec wywiadu to bieg do samochodu.

To, co przekazują Dustinowi

W samochodzie, a potem przez radio, relacja jest prosta. Victora sprowadziła muzyka. Więc muzyka może sprowadzić kogoś, kogo Vecna właśnie przejmuje. Dustin, po drugiej stronie fali, ma wreszcie obronę, która nie jest teorią z gry fabularnej.

Dalszy ciąg dzieje się poza szpitalem. Walkman, utwór, który dana osoba lubi, słuchawki dociśnięte do uszu w chwili, gdy oczy uciekają w głąb. Pennhurst nie daje urządzenia. Daje powód, by w to wierzyć. Bez nucenia Victora grupa dalej biegnie do drzwi, nie wiedząc, jak zatrzymać ciało.

Szpital zostaje z tyłu. Nie wraca się tam na bitwę. Posłużył raz, jako żywe archiwum. Najstarszy pacjent sprawy Creelów właśnie podał instrukcję.

Trzy adresy, trzy funkcje

Dom jest miejscem zbrodni z 1959 i przedsionkiem transów. Laboratorium jest miejscem, w którym Henry staje się numerem. Pennhurst jest miejscem, w którym ojca odkłada się na bok, żeby historia się zatrzymała. Mieszanie tego robi z Victora wspólnika albo ze szpitala przybudówkę laboratorium. Ani jedno, ani drugie.

Victor nie wie w 1959, co laboratorium zrobi z jego synem. Opowiada o demonie. Dziewczyny z 1986 przychodzą, wiedząc, że potwór zabija nastolatków, i rozpoznają ten sam schemat. Mostem między epokami jest ten pokój, nie akta departamentu energii.

Hatch, strażnicy, fałszywa legitymacja studencka: wszystko mówi o cywilnej placówce, z jej zasadami, nie o bazie. Kłamie się, żeby wejść, tak jak kłamie się w każdym miejscu, które nie przyjmuje dziennikarzy z liceum. Potem się biegnie.

Świadek, którego zamknięto

Przez dwadzieścia siedem lat jedyna osoba, która widziała dom od środka w chwili śmierci, była za tymi murami, niewidoma i uznana za obłąkaną. Czwarty sezon nie « rehabilituje » go procesem. Wysyła dwie nastolatki, żeby go wysłuchały, zanim dyrektor je wyrzuci.

To wystarcza. Informacja, która w 1986 ratuje życia, wychodzi ze szpitala, do którego nie powinno się było kłamać, żeby wejść. Nucenie jest warte wszystkich archiwów, których Nancy nie dostała.

Pennhurst jest więc w opowieści progiem. Wchodzi się tam po pacjenta z 1959. Wychodzi się z radą na 1986. Budynek się nie rusza. Użycie zeznania tak.

Pokój nie daje mapy drzwi. Daje odruch. Gdy cel odpada, potrzebny jest gotowy utwór, słuchawki, piosenka, którą ta osoba naprawdę lubi. Victor nie podaje kasety. Nuci. Do Nancy i Robin należy zrozumieć, że to nucenie jest metodą, i powiedzieć to przez radio, zanim Hatch je dogoni. Walkman, jazda, ciąg dalszy: to dzieje się na zewnątrz. Szpital kończy pracę w chwili, gdy samochód rusza.

Najczęstsze pytania

Czytaj też