Stranger Things, sezon 4, odcinek 4: „Drogi Billy”, streszczenie i analiza

Stranger Things, sezon 4, odcinek 4: karta „Drogiego Billy'ego”

Czwarty rozdział nazywa się Dear Billy w wersji oryginalnej, « Cher Billy » po francusku. Tytuł nie jest obrazem: to dwa pierwsze słowa listu, który Max Mayfield czyta na głos przed grobem.

Reżyserię podpisuje Shawn Levy, producent wykonawczy serialu, który łączy się z poprzednim rozdziałem, „Potworem i superbohaterką”. Scenariusz jest Paula Dichtera, którego spotkamy przy pisaniu „Sorcerer”, czwartego rozdziału ostatniego sezonu.

Czas trwania to 78 minut, drugi w pierwszym tomie, za „Masakrą w laboratorium” i jej 98 minutami. Rozdział przyszedł 27 maja 2022 z sześcioma innymi z tomu pierwszego; „Tata” i „Na gapę” przyszły 1 lipca.

W opowieści akcja toczy się 24 marca 1986, trzy dni po śmierci Chrissy Cunningham. Odcinek został potem przedstawiony do nagród Emmy, żeby reprezentować serial: cztery nominacje, dwie statuetki, w nadzorze muzycznym i w charakteryzacji protetycznej. Nora Felder, nadzorczyni muzyczna, która uzyskała zgodę Kate Bush, dostała swoją za ten rozdział.

Streszczenie „Drogiego Billy'ego”, po kolei

Wszystko zaczyna się od rachunku. Grupa zestawia dwie poprzednie śmierci: Chrissy zmarła tydzień po pierwszych bólach głowy, Fred Benson po sześciu dniach. Max jest przy piątym. Zostaje jej około dwudziestu czterech godzin i dowiaduje się tego razem z widzem.

Postanawia pisać. Listy pożegnalne, po jednym na osobę, rozdawane w ciągu dnia pod eskortą: Steve prowadzi, Dustin i Lucas jadą za nim. W parku przyczep Forest Hills wręczenie matce idzie źle: dłoń, która ją zatrzymuje, zaciska się za mocno, a głos potwora przypomina jej śmierć Billy'ego.

W tym czasie Nancy Wheeler i Robin Buckley zjawiają się w zakładzie Pennhurst z fałszywymi papierami studentek psychologii. Dyrektor odmawia, potem daje dziesięć minut. Victor Creel, zamknięty od 1959 za masakrę żony i córki, opowiada „demona”, wizje i szczegół, którego nikt nie podniósł: piosenka, usłyszana w chwili ataku, trzymała go poza zasięgiem.

Gdzie indziej dwa wątki idą równolegle. W Kalifornii agenci doktora Owensa oznajmiają Mike'owi, Willowi i Jonathanowi, że Jedenastka wyjechała z własnej woli; wojskowi zajmują dom Byersów, agent pada, a chłopcy uciekają vanem Argyle'a. Dalej Hopper łamie kajdany i ucieka z obozu na skuterze śnieżnym, zanim zostaje schwytany, podczas gdy na Alasce przemytnik Yuri inkasuje okup Joyce i Murraya, ostrzega Rosjan i usypia ich.

Powrót na cmentarz. Max czyta list przed grobem swojego brata przyrodniego, przeprasza, że nic nie zrobiła, i Vecna ją bierze. Przyjaciele stosują regułę przyniesioną z Pennhurst: przetrząsają jej torbę, znajdują walkman i puszczają jej ulubioną piosenkę. W transie otwiera się szczelina. Max biegnie i spada z powrotem w ramiona Lucasa, szepcząc, że nadal tu jest.

1. Otwarcie Odliczanie Max

   Tydzień dla Chrissy, sześć dni dla Freda. Max jest przy piątym. Zostaje jej jeden dzień.

2. Ranek Listy pożegnalne

   Max pisze do bliskich i rozdaje koperty jedną po drugiej. Tej Lucasa nigdy nie przeczytamy przy nas.

3. Przyczepa Dłoń jej matki

   Wręczając list, Max zostaje porwana przez wizję. Głos potwora zarzuca jej śmierć Billy'ego.

4. Pennhurst Dziesięć minut z Victorem Creelem

   Nancy i Robin dostają rozmowę na fałszywych papierach. Victor opowiada 1959, wizje i piosenkę, która go ochroniła.

5. Lenora Szturm na dom Byersów

   Jedenastka wyjechała z doktorem Owensem. Wojskowi atakują; Mike, Will i Jonathan uciekają vanem Argyle'a.

6. Obóz Nieudana ucieczka Hoppera

   Hopper łamie kajdany i rusza na skuterze śnieżnym. Doganiają go, a Dmitri przechodzi na stronę więźniów.

7. Alaska Zdrada Yuriego

   Przemytnik chowa okup do kieszeni, ostrzega rosyjskie władze i usypia Joyce i Murraya, żeby ich wydać.

8. Cmentarz Piosenka przeciw transowi

   Vecna bierze Max przed grobem Billy'ego. Przyjaciele puszczają jej walkman i drzwi otwierają się w transie.

9. Ostatnie ujęcie „Nadal tu jestem”

   Max łapie oddech w ramionach Lucasa. Nikt tak nie uciekł od Victora Creela, w 1959.

Trzy wątki: miasto, Kalifornia, Rosja

Wątek miasta zajmuje dwie trzecie rozdziału i dzieli się na dwie ekipy: Nancy i Robin jadą szukać świadka kilka godzin drogi stąd, Steve, Dustin i Lucas zostają z ofiarą. Rzecz znamienna, ani Eddie Munson, ani Jason Carver tu się nie pojawiają. Pościg jest wstrzymany na cały odcinek, a całe miejsce wraca do Max. Opowieść się zacieśnia dokładnie wtedy, kiedy mogłaby się rozproszyć.

Wątek Kalifornii dzieje się w Lenora Hills, dokąd przeprowadzili się Byersowie. Jedenastki już nie ma: poszła za doktorem Owensem i zostawiła tylko słowo, że wyjeżdża, żeby znowu stać się superbohaterką. Mike, Will i Jonathan są zatrzymani w domu przez dwóch agentów, którzy mają ich chronić, aż wojskowi w strojach szturmowych wchodzą przez okno. Jeden agent pada, drugi osłania ucieczkę, a furgonetka dostawcza pizzy Argyle'a zabiera wszystkich: w tym wątku zagrożenie jest całkowicie ludzkie.

Rosyjski wątek gra się w dwóch miejscach i kończy dwoma porażkami tego samego dnia. W obozie Hopper organizuje ucieczkę złamanym młotem, rozbrojonym strażnikiem i laską dynamitu; zdobywa skuter śnieżny i przegrywa partię kilka kilometrów dalej. Na Alasce Joyce i Murray za późno rozumieją, że Yuri sprzedał wszystkich. Dmitri, człowiek, który przekazał wiadomość, ląduje po złej stronie krat.

Trzy wątki nigdy się nie krzyżują. Montaż pcha je naprzód obok siebie, i to zasada całego sezonu: postacie, które nie wiedzą, co inni przeżywają w tej samej chwili.

Kluczowy moment: cmentarz i to, co zmienia

Scena jest zbudowana w dwóch przestrzeniach. W realnym świecie Max czyta przed nagrobkiem, przyjaciele kilka metrów dalej, a jej ciało w końcu unosi się nad ziemią. W umyśle potwora wszystko jest czerwone i nieruchome, a grób otwiera się na zakrwawioną wersję chłopaka, który zginął w centrum handlowym Starcourt poprzedniego lata: to twarz, którą stworzenie pożycza, żeby dokończyć robotę.

To, co ratuje Max, nie jest bronią, tylko informacją przyniesioną z Pennhurst kilka minut wcześniej: muzyka sięga stref mózgu, których słowa nie sięgają, a utwór, na którym nam zależy, może służyć za nić powrotu. Dustin, Steve i Lucas znajdują walkman i puszczają Running Up That Hill (A Deal with God). Drzwi otwierają się na dnie transu. Max sobie przypomina i biegnie.

Rozdział zmienia trzy rzeczy naraz. Daje grupie pierwszą obronę przed wrogiem, którego nie może ani zobaczyć, ani dotknąć. Zamienia piosenkę z 1985 w narzędzie przetrwania. I stawia Max w centrum sezonu: nie jest już trzecim celem z listy, jest jedyną osobą, która uciekła, więc jedyną, którą potwór musi zabrać z powrotem.

Zostaje to, czego scena nie robi. Max nie jest wyleczona, a opowieść wystrzega się sugerowania czegoś przeciwnego: podnosi się, oddycha, i odliczanie rusza znowu w ciszy.

Co odcinek wprowadza na dalszy ciąg

Reguła muzyki jeszcze posłuży. Wraca w ostatnim rozdziale, kiedy plan grupy polega na zajęciu potwora, podczas gdy inni atakują jego ciało.

Trop Creelów rusza z Pennhurst. To, co opowiada Victor, kieruje śledztwo ku wielkiemu opuszczonemu domowi w mieście, temu, w którym wszystko zaczęło się w 1959 i który stanie się polem bitwy finału sezonu. Starzec nie wie, że „demon”, którego opisuje, jest jego własnym synem; dwie odwiedzające też tego nie wiedzą, odchodząc.

Dwa dalekie wątki spotykają się w dołku. Hopper znowu schwytany, Dmitri uwięziony, Joyce i Murray zabrani wbrew sobie, chłopcy z Kalifornii na drodze bez celu: pod koniec rozdziału żadna z tych postaci już niczego nie kontroluje.

A dla Max odcinek jest tylko odroczeniem. Posłuży za przynętę w finale, zostanie złamana przez potwora i spędzi koniec sezonu 4 oraz następne osiemnaście miesięcy w śpiączce, aż do przebudzenia w trakcie sezonu 5.

Szczegóły i odniesienia, które warto zauważyć

Cameo grobu. Aktor, który gra Billy'ego, nigdy nie postawił stopy na tym cmentarzu. Zablokowany w Australii przez ograniczenia podróży związane z pandemią, Dacre Montgomery nakręcił swoją sekwencję w Perth, prowadzony na odległość przez Shawna Levy'ego, około roku po części nakręconej z Sadie Sink. Reżyser opowiedział, że sekwencję przesuwano wciąż i wciąż, między lockdownami a zamknięciami granic, zanim pogodził się z prowadzeniem jej przez wideokonferencję.

Mrugnięcie z Pennhurst. Victora Creela gra Robert Englund, oryginalny odtwórca Freddy'ego Kruegera. Powierzenie roli ojca potwora, który zabija w snach, aktorowi, który wymyślił tę zasadę w kinie, jest najbardziej bezpośrednim odniesieniem sezonu do jego wzorów. Piosenka, która chroniła Victora, to „Dream a Little Dream of Me”: kołysanka przeciw koszmarowi.

Fałszywe studentki. Nancy i Robin przedstawiają się pożyczonymi imionami, ze sfabrykowanymi dokumentami i strojem dobranym tak, żeby wyglądać na uniwersytecki, a nie uwodzicielski. To improwizowany monolog Robin o miejscu kobiet w psychiatrii otwiera drzwi, nie fałszywe papiery.

Trzy potwory, których nie wolno pomylić. Stworzenie z tego odcinka nie jest Demogorgonem, który zabrał dziecko w 1983, i nie jest też Łupieżcą Umysłów, który opętał miasto latem 1985. To trzy odrębne stworzenia, z trzema sposobami działania, nawet jeśli finał sezonu ujawnia, że jedna istota rozkazuje im wszystkim: to tutaj nie musi wejść do pokoju, żeby zabić.

Skutek w realnym świecie. W tygodniach po emisji odsłuchy Running Up That Hill wzrosły o ponad 8 700 %. Utwór, wydany w sierpniu 1985 na albumie Hounds of Love, stał się numerem jeden w Wielkiej Brytanii trzydzieści siedem lat po premierze. Kate Bush dała zgodę po przeczytaniu stron scenariusza, w których piosenka wchodzi.

Najczęstsze pytania

Czytaj też