Stranger Things, sezon 4, odcinek 3: „Potwór i superbohaterka”, streszczenie i analiza

Karta odcinka

Trzeci rozdział marca 1986 nosi w wersji francuskiej tytuł « Chapitre Trois : Le Monstre et la Super-héroïne », a w wersji oryginalnej „Chapter Three: The Monster and the Superhero”. Został opublikowany 27 maja 2022 z sześcioma innymi rozdziałami pierwszego tomu; dwa ostatnie przyszły 1 lipca. Trwa 1 godzinę i 3 minuty.

To najkrótszy z dziewięciu rozdziałów sezonu, których czasy rozciągają się od około 63 do 139 minut. Ściśnięty format czuć: ani jednej sekwencji akcji, żadnego stworzenia na ekranie, a jednak każda postać zmienia miejsce. To rozdział przewrotu, nie bitwy.

Reżyserię podpisuje Shawn Levy, producent wykonawczy serialu, który prowadzi tu rozdziały 3 i 4. Scenariusz jest Caitlin Schneiderhan, dla której to pierwszy tekst do serialu. Rozdział wpada między „Klątwę Vecny” a „Drogi Billy”.

Jeden szczegół bawi stałych widzów: Shawn Levy już wyreżyserował trzeci odcinek pierwszego sezonu, „Holly, Jolly”, też zbudowany na żałobie.

Stranger Things, sezon 4, odcinek 3: streszczenie intrygi, po kolei

Odcinek otwiera się nad Lover's Lake, w hangarze na łodzie, gdzie Eddie Munson ukrywa się od śmierci Chrissy Cunningham. Dustin, Steve, Robin i Max przynoszą mu coś, żeby wytrzymał, i mówią, że policja go szuka. Syreny ich przerywają: właśnie znaleziono ciało Freda Bensona na drodze, z kończynami połamanymi jak u Chrissy.

Nancy jest już na miejscu: spędziła wieczór z Fredem, jest ostatnia, która widziała go żywego, i policjanci ją przesłuchują. Grupa dzieli zadanie. Nancy i Robin pójdą przetrząsać archiwa; Max, Dustin i Steve wyważą gabinet doradczyni zawodowej liceum, pani Kelley, u której Chrissy była, zanim zmarła.

W tym samym czasie Jason Carver zbiera swoją drużynę koszykówki. Przekonany, że Eddie zabił Chrissy i że klub Hellfire to sekta, zamienia żałobę w obławę. Lucas Sinclair, który gra w tej drużynie, rozumie, co się szykuje, ostrzega Dustina przez krótkofalówkę, potem odłącza się od grupy.

W Kalifornii, poprzedniego dnia, na lodowisku Rink-O-Mania, Jedenastka uderzyła Angelę w twarz wrotką. Policja zjawia się u Byersów; Will i Jonathan próbują zyskać na czasie, Jedenastka schodzi po schodach i oddaje się. Jest kartotekowana, fotografowana, potem zabierana do furgonetki.

Furgonetka nigdy nie dojeżdża. Nieoznakowane pojazdy ją przechwytują, i to doktor Owens czeka na Jedenastkę w przydrożnej restauracji. Mówi jej, że nastolatki umierają, że jej przyjaciele są w niebezpieczeństwie i że program może oddać jej moce. Nie obiecuje, że jej się uda. Ona się zgadza. Wcześniej, w Nevadzie, przyjął wizytę podpułkownika Sullivana, który kładzie na stole fotografie ciała Chrissy i wykłada tezę: nastolatka wyszkolona przez Brennera zabija z odległości, a Owens ją ukrywa.

Na Kamczatce Hopper przygotowuje wyjście. Dmitri, strażnik, który spieniężył jego ucieczkę, potrzebuje czasu i pieniędzy; Hopper musi najpierw pozbyć się kajdan. Płaci współwięźniowi, żeby uderzenie młota złamało mu kostkę, potem przeciska stopę przez obręcz. W tym samym czasie Joyce oznajmia synom służbowy wyjazd: leci na Alaskę z Murrayem i czterdziestoma tysiącami dolarów okupu.

Rozdział kończy się w liceum. W teczkach pani Kelley Max czyta objawy Chrissy i Freda: bóle głowy, krwawienia z nosa, koszmary, wizje. To jej objawy od kilku dni. Korytarz ciemnieje, zegar szafkowy zajmuje futrynę drzwi, a głos wymawia jej imię.

1. Otwarcie Hangar na łodzie

   Eddie budzi się w kryjówce. Czterech gości przynosi mu żywność i złą wiadomość: policja go szuka.

2. Hawkins Ciało Freda na drodze

   Druga śmierć w dwa dni. Nancy, ostatnia, która widziała go żywego, jest przesłuchiwana na miejscu.

3. Nevada Wizyta podpułkownika

   Sullivan rozkłada przed Owensem fotografie ciała Chrissy i oskarża go o ukrywanie odpowiedzialnej.

4. Lenora Aresztowanie Jedenastki

   Policja zjawia się u Byersów. Will i Jonathan próbują ją kryć; Jedenastka schodzi i oddaje się.

5. Kamczatka Kostka Hoppera

   Uderzenie młota, opłacone współwięźniowi, łamie staw. Hopper wyjmuje stopę z obręczy.

6. Hawkins Obława Jasona

   Kapitan koszykówki rzuca pościg za Eddiem. Lucas przekazuje alarm przez radio, potem opuszcza grupę.

7. Hawkins Notatka z 1959

   W archiwach Nancy i Robin trafiają na Victora Creela, zamkniętego za morderstwo żony i córki, i na jego demona.

8. Lenora Restauracja Owensa

   Furgonetka zostaje przechwycona. Owens proponuje Jedenastce program, który ma oddać jej moce. Ona wyjeżdża z nim.

9. Zamknięcie Zegar w futrynie

   Max rozpoznaje swoje objawy w teczkach doradczyni. Korytarz ciemnieje, głos ją woła.

Trzy wątki rozdziału, osobno

Sezon 4 jest pierwszym, który rozbija grupę na trzy terytoria. Ten rozdział pcha je naprzód z tą samą prędkością, nigdy ich nie krzyżując.

Hawkins. Wątek miasta jest wątkiem śledztwa. Daje metodę, nazwisko i cel. Metoda to skrzyżowanie ofiar: jeśli dwie śmierci widziały tę samą doradczynię i miały te same objawy, zabójca trzyma się protokołu. Nazwisko to Victor Creel, wyjęty z archiwów gazety: kobieta i córka zabite w 1959, połamane kości, zapadnięte oczy, zamknięty ojciec, który mówił o demonie. Opis za bardzo przypomina relację Eddiego, żeby to był zbieg okoliczności.

Lenora Hills. Kalifornijski wątek jest wątkiem tożsamości. Jedenastka nie ma mocy od bitwy w Starcourt, właśnie zraniła koleżankę i traktuje się ją jak to, czym wierzy, że się stała. Mike, który przyjechał na wiosenne wakacje, przynosi jej gofry i mówi, że jest superbohaterką. Ona zarzuca mu formułę jego listów, podpisanych bez słowa czułości, potem odpowiada „już nie”.

Kamczatka. Rosyjski wątek jest wątkiem ciała. Dwa pozostałe idą naprzód przez mowę, przesłuchanie z jednej strony, rozmowę w restauracji z drugiej; ten idzie przez ból. Hopper już nie negocjuje: płaci, żeby złamano mu kość. W tym samym czasie Joyce i Murray wyjeżdżają z okupem, a ucieczka przestaje być hipotezą i staje się kalendarzem.

Trzy wątki stawiają to samo pytanie: co trzeba zgodzić się stracić, żeby znowu być użytecznym? Jedenastka wyjeżdża z państwem, przed którym uciekała. Hopper zostawia kostkę. Lucas traci miejsce, które właśnie zdobył w drużynie.

Kluczowy moment: „już nie”, potem restauracja

Dwie sceny niosą tytuł rozdziału i odpowiadają sobie. W pierwszej Mike nazywa Jedenastkę superbohaterką, z pudełkiem gofrów w ręku. W drugiej ta sama nastolatka jest fotografowana z przodu i z profilu, kartotekowana, potem wpychana do furgonetki.

Słowo „potwór” nie jest użyte na ślepo: miasto już wskazało swojego, Eddiego Munsona, chłopaka w metalowej koszulce, który prowadził klub Dungeons and Dragons. Rozdział trzyma oba obrazy obok siebie, niewinnego wziętego za potwora i bohaterkę, która już nie wierzy, że jest bohaterką.

To, co zmienia scena w restauracji, mieści się w jednym zdaniu. Do tej pory Jedenastka była nastolatką ukaraną za uderzenie wrotką; od tej pory jest jedyną możliwą odpowiedzią na to, co zabija w jej dawnym mieście, i ona to wie. Owens nic jej nie sprzedaje: mówi, że nie wie, czy jej się uda.

Drugi przewrót jest w ostatnim ujęciu. Dopóki klątwa uderzała w nieznajomych, cheerleaderkę, potem dziennikarza z liceum, zostawała zagadką widzianą z zewnątrz. Wskazując Max, opowieść wpuszcza ją do grupy, i wszystko, co sezon opowie potem, wynika stąd.

Co rozdział ustawia na dalszy ciąg

Prawie nic tu nie dochodzi do końca i prawie wszystko tu jest postawione. Cztery elementy opuszczają rozdział w stanie gotowości.

Siatka ofiar. Teczki doradczyni dają grupie pierwsze narzędzie diagnozy: bóle głowy, krwawienia z nosa, koszmary i ukrytą winę. To ta siatka pozwoli zrozumieć, że Vecna wybiera ofiary przez ranę, a nie na ślepo.

Victor Creel. Nazwisko wyjęte z archiwów prowadzi Nancy i Robin do zakładu Pennhurst, w następnym rozdziale, „Drogi Billy”. Ślepy starzec da tam jedyną znaną obronę: ukochaną piosenkę, dość silną, żeby otworzyć drzwi w transie. Dla Max będzie to „Running Up That Hill” Kate Bush.

Kostka i program Owensa. Złamana kość nie ma żadnego natychmiastowego skutku: przyda się dopiero w chwili biegu. Restauracja wysyła Jedenastkę do starego silosu w Nevadzie i instalacji, która ma zanurzyć ją z powrotem we wspomnieniach z dzieciństwa. Rozdział 5, „Projekt Nina”, da mu nazwę i twarz.

Sullivan i milicja Jasona. Wojskowy odchodzi z niczym, ale ma hipotezę i teczkę; to jego jednostka da szturm w rozdziale 8, „Tata”. Pościg rzucony przez Jasona już się nie zatrzyma i skończy się odwróceniem całego miasta przeciw garstce nastolatków.

Szczegóły i odniesienia, które warto zauważyć

Żadnego stworzenia na ekranie. Nic nie wychodzi z Drugiej Strony przez sześćdziesiąt trzy minuty: strach niosą wojskowy, kapitan koszykówki i policjanci. To daje ostatniemu ujęciu siłę.

Zegar w futrynie. To ostatnie ujęcie nie pokazuje zegara szafkowego w pełnej kadrze: mebel zajmuje otwór, dokładnie miejsce przejścia. To nie scenografia, to drzwi, i motyw wróci przy każdym ataku.

Piosenka z vana. „Object of My Desire” Starpoint towarzyszy Argyle'owi i jego dostawom pizzy. Jak prawie cała playlista sezonu, utwór jest wcześniejszy niż marzec 1986: serial zabrania sobie używać w fikcji piosenki, której jego postacie nie mogłyby usłyszeć.

Notatka z 1959. Artykuł wydobyty przez Nancy i Robin zawiera już źródło sezonu: wielki dom, zniszczona rodzina, oskarżony ojciec i słowo „demon”, którego nikt nie wziął na serio. Ten dom wróci aż do ostatniego aktu.

Tytuł i to, co ukrywa. „Potwór i superbohaterka” wskazuje na powierzchni Eddiego i Jedenastkę. Sezon przetasuje karty: potworem nie będzie ani metalowiec ścigany przez miasto, ani dziewczyna z wrotką, a superbohaterka będzie musiała zrobić długi objazd, zanim znowu zasłuży na to słowo.

Najczęstsze pytania

Czytaj też