Krótkofalówki ze Stranger Things: Realistic TRC-214 i radio Cerebro

Krótkofalówka TRC-214, głos paczki

Krótkofalówka Mike'a, Lucasa i Dustina to prawdziwy model: Realistic TRC-214, sprzedawany przez RadioShack na początku lat 80., wielki jak cegła, z półmetrową anteną teleskopową. Jej zasięg, kilka kilometrów, odpowiada zasięgowi małego miasteczka: chłopcy mogą rozmawiać z domu do domu, co w 1983 jest luksusem.

Od pierwszego odcinka krótkofalówka jest narzędziem śledztwa: to przez nią paczka organizuje poszukiwania Willa, Lucas i Mike się kłócą, a Jedenastka uczy się mówić „Mike”. Jej reguły, „kod czerwony”, „odbiór”, to reguły dzieci bawiących się w żołnierzy.

Radio Heathkit i głos Willa

By mówić dalej, jest radiostacja amatorska klubu audiowizualnego w szkole, Heathkit, którą zamówił pan Clarke. To Jedenastka, na niej, pozwala usłyszeć głos Willa z Drugiej Strony, zamykając oczy: scena, w której paczka rozumie, że on żyje. Radio technicznie do niczego nie służy; jest nośnikiem mocy Jedenastki i symbolem: fale przenikają to, czego ściany nie przepuszczają.

Ten sam pomysł wraca co sezon: Druga Strona zakłóca radia, światła, magnesy. Słuchać to już widzieć.

Cerebro: antena Dustina

Lato 1985: Dustin wraca z obozu naukowego z dziewczyną, Suzie, w Utah, tysiące kilometrów dalej. By z nią rozmawiać, buduje Cerebro, dziesięciometrową antenę radioamatorską, ustawioną na szczycie wzgórza w Hawkins, nazwaną od maszyny profesora Xaviera z X-Men. Przyjaciele pomagają mu ją nieść, wśród pomruków.

Cerebro nie łapie Suzie od razu. Łapie coś innego: zakodowaną transmisję po rosyjsku, która uruchamia cały sezon 3. I to przez Cerebro, w finale, Dustin wreszcie dodzwania się do Suzie i dostaje stałą Plancka, za piosenkę.

Dlaczego radio jest nicią serialu

Dufferowie dorastali z krótkofalówkami i zrobili z nich więcej niż rekwizyt z epoki: jedyny środek komunikacji, którego dorośli nie kontrolują. Żadnego telefonu stacjonarnego na podsłuchu, żadnych rodziców w pokoju; dzieci rozmawiające nocą, z pokoju do pokoju. Cały serial opiera się na tej myśli, że grupa dzieci może wiedzieć rzeczy, o których świat nie ma pojęcia, a radio jest narzędziem, które to umożliwia.

Radia z ostatnich sezonów

Sezon 4 rozprasza postacie, a radio wraca jako łącznik: Dustin i Eddie komunikują się przez krótkofalówkę między prawdziwym światem a Drugą Stroną, z opóźnieniem, które czyni każdą wymianę niepokojącą. W sezonie 5, pod kwarantanną, krótkofalówki są znów jedyną siecią, która wymyka się armii. Serial kończy się tak, jak się zaczął: dzieci rozmawiające przez fale.

Wszystkie radia z serialu, w jednej tabeli

WSQK: radio, które kończy serial

Ostatni sezon czyni z radia serce układu. Steve i Robin pracują w stacji WSQK, gdzie Robin prowadzi poranną audycję; grupa śledzi stamtąd zwiady Hoppera na Drugiej Stronie; i to stamtąd wychodzi zakodowany sygnał, piosenka puszczona na antenie, która zapowiada zwiad tego wieczoru, tak by armia nie zrozumiała. Antena stacji staje się w finale drabiną, po której grupa wspina się aż do Otchłani.

Wątek otwarty w 1983 przez Joyce i jej lampki zamyka się tak: przez cały serial rozmawiano przez ściany środkami z epoki, a ostatnia bitwa rozgrywa się na szczycie nadajnika radiowego. Model krótkofalówki z 1983 stał się na koniec całą stacją.

Dla kolekcjonerów

Krótkofalówka paczki to amerykański model z marketu z lat 80., z anteną teleskopową i alfabetem Morse'a, sprzedawany przez nieistniejącą już sieć elektroniczną. Egzemplarze z epoki znajduje się z drugiej ręki, często niesprawne; repliki wyprodukowano po sezonie 1, a wersje dekoracyjne, bez elektroniki, istnieją na półki.

Cerebro, antena Dustina, to prowizoryczna konstrukcja inspirowana antenami radioamatorów, postawiona na wzgórzu pod koniec sezonu 3, a potem ponownie użyta w 1986. Nie ma jej w sprzedaży, ale fani zbudowali jej repliki na konwenty, zwykle lżejsze od tej, którą Dustin wlecze na szczyt wzgórza.

Najczęstsze pytania

Czytaj też