Pustka w Stranger Things: czerń, w której Jedenastka szuka zaginionych

Miejsce, które nie ma adresu

Pustka nie jest w Hawkins i nie jest po drugiej stronie. To czerń, w której Jedenastka się porusza, gdy nic jej już nie rozprasza: żaden głos, żadne światło, czasem ciało, które się unosi. Osoby, których szuka, pojawiają się tam daleko, jakby mentalna odległość miała podłogę.

Przez długi czas nikogo tam nie zabiera. Inni widzą ją z zewnątrz, czasem z krwawiącym nosem. Dzielenie kończy się na brzegu. To, co dzieje się w czerni, tylko ona może opowiedzieć, i to gdy wraca.

Nazwa liczy się mniej niż zasada. Dopóki jest odcięta od tego, co ją otacza, może szukać. Pustka nie jest więc królestwem. To metoda.

Basen gimnazjum

Pomysł wychodzi od Jedenastki. U Byersów nie udaje jej się dotrzeć ani do Willa, ani do Barb. Widzi wannę i proponuje «kąpiel». Dustin dzwoni do pana Clarke'a do domu, pewnego wieczoru, żeby się dowiedzieć, jak zbudować zbiornik. Grupa urządza basen w gimnazjum, woda, sól, a Joyce zasłania jej oczy okularami oklejonymi taśmą.

Joyce i Hopper są tam, z Mikiem, Dustinem, Lucasem, Nancy i Jonathanem. To już nie ukryty eksperyment w laboratorium. To rozdział «Wanna». Jedenastka unosi się na wodzie. Czerń się otwiera. Joyce poprosiła ją, żeby poszukała Willa, Nancy, żeby poszukała Barb. To Barb znajduje najpierw.

Barb już nie żyje. Jedenastka widzi ją w czarnej wodzie drugiej strony, ciało zostawione. Wiadomość jest straszna i jasna: poszukiwanie nie sprowadza nieobecnych, mówi, na jakim są etapie. Will wciąż odpowiada.

Fort, radio, istota

Will jest w swoim forcie, po drugiej stronie, żywy. Jedenastka przekazuje mu wiadomość od matki, która została na brzegu basenu: już idzie. Przez radio Joyce słyszy wtedy, jak syn szepcze, żeby się pospieszyła.

Potem w czerni narasta warczenie. Kontakt się urywa i Will znika. Połączenie jest kruche. Jedenastka wychodzi. Basen dał dwie informacje i jedno ostrzeżenie: Will żyje, Barb nie, a istota jest niedaleko niego.

Ta scena ustala użycie na potem. Za każdym razem, gdy Jedenastka zrobi czerń od nowa, będzie wiadomo, czym ryzykuje: zobaczyć martwego, usłyszeć żywego i nagle stracić kontakt.

Ta sama czerń, później

Nie porzuca metody. Gdy trzeba szukać kogoś daleko albo wejść do głowy, znów się odcina. Często bez wody: opaska i szum telewizora. Tak dociera do matki i szuka Kali w 1984, a potem następnego lata wchodzi do głowy Billy'ego. Krew z nosa wraca. Dekoracja się zmienia. Czerń nie.

Wiosną 1986 grupa nie ma już gimnazjum ani laboratorium. Ma kuchnię pizzerii i zamrażarkę, którą napełnia się wodą i solą. Majsterkowanie jest grube. Zasada jest ta sama co w rozdziale «Wanna». Jedenastka odnajduje czerń i stamtąd dociera do Max w chwili, gdy atakuje ją Vecna.

Ten powrót mówi, że Pustka nie należała do basenu gimnazjum. Basen był tylko drzwiami. Wystarczająco szczelne odcięcie, z wodą czy bez, otwiera na nowo tę samą przestrzeń.

Dlaczego to nie jest projekt Nina

Nina to zbiornik, w budynku, z ekranami i taśmami z 1979. Zanurza się tam Jedenastkę w jej wspomnieniach z laboratorium, aż do masakry, żeby oddać jej utracone moce. Jest pilnowana. Brenner jest obok. Celem nie jest szukanie zaginionego. Celem jest otworzyć na nowo pamięć, żeby obudzić moc.

Pustka natomiast nie odtwarza jej własnej przeszłości. Prowadzi ją do ludzi takich, jacy są w chwili, gdy ona ich szuka, a czasem do ich głów. Will w forcie, Barb już martwa. Nie ogląda się tam na nowo dnia z 1979. Idzie się tam ku głosowi.

Pomylenie obu zaciera wybór serialu. Dał Jedenastce dwa czarne narzędzia: przestrzeń mentalną, żeby znajdować żywych, i maszynę, żeby otworzyć zamknięty dzień. Zamrażarka pizzerii należy do pierwszego. Zbiornik na pustyni należy do drugiego.

Widzieć, nie będąc tam

Pustka jest najbardziej samotną mocą Jedenastki. Inni biegają, prowadzą, kopią. Ona zamyka oczy i odchodzi. Cena jest widoczna: krew, wyczerpanie, istota, która może się odwrócić. Zysk też: zdanie Willa, ciało Barb, kierunek.

Hawkins nie ma mapy tego miejsca. Zależy od niej. Gdy jest daleko albo osłabiona, grupa znowu ślepnie. Gdy przyjmuje czerń, miasto znowu ma oczy.

To serce rozdziału o wannie i zostaje ważne lata później. Czerń nie jest innym światem. To korytarz, którym dziewczyna odcięta od wszystkiego idzie zobaczyć tych, którzy już tam są.

Basen ustala też fizyczną granicę. Jedenastka wychodzi z niego bez tchu, we łzach, a Joyce bierze ją w ramiona. Czerń natomiast należy do tej, która zgadza się w niej chodzić.

Najczęstsze pytania

Czytaj też