Rainbow Room w Stranger Things: sala laboratorium, 8 września 1979

Gdzie numery się ćwiczą

Laboratorium nie pokazuje dzieciom piwnicy. Pokazuje im kolorową salę. Tam siadają w kręgu, zapalają żarówki, bawią się. Jedenastka, w wieku siedmiu lat, jest najsłabsza w grupie: jedna żarówka, i to nie za każdym razem.

Inni mają numery. Dwójka prowadzi grupę. Trójka, Czwórka i Piątka idą za nią. Biorą się za nią w tej samej sali, w wigilię masakry. Następnego ranka Brenner zakłada Dwójce elektryczną obrożę na oczach wszystkich, dla przykładu. Sala służy więc dwóm rzeczom: ćwiczeniu i karze.

Sanitariusz krąży między stołami. Dzieci znają go tak. Nie wiedzą jeszcze, że to Henry, podmiot Jeden, trzymany na smyczy przez chip w szyi.

Karta pod szachownicą

8 września, po karze, sanitariusz zaprasza Jedenastkę na partię szachów w sali. Mówi, żeby nic po sobie nie pokazywała. Mówi cicho. Twierdzi, że Dwójka i inni spróbują ją zabić, gdy tylko wyjdzie z izby chorych, i że Brenner na to pozwoli, bo się jej boi.

Pod stołem wsuwa jej kartę magnetyczną. Spotkanie nie jest w kolorowej sali. Jest w piwnicy, przy rurze, którą przejdzie dziecko, a nie dorosły. Tam, nie w Rainbow Room, wyjmuje mu z szyi chip Soteria. Moce Henry'ego wracają.

Strażnicy schodzą. Henry ich łamie. Masakra zaczyna się w korytarzach, nie w sali zabaw. Sala zabaw to miejsce, do którego wraca, żeby skończyć.

Dwójka, ściana i odmowa

Jedenastka wraca na górę. Brenner jest nieprzytomny. Alarmy wyją. Wchodzi do Rainbow Room i widzi, jak Henry kończy Dwójkę, tak samo jak później będzie zabijał Vecna: ciało uniesione, kości, oczy. Tłumaczy jej, skąd pochodzi. Prosi, żeby do niego dołączyła i oczyściła świat z innych.

Ona odmawia. Rzuca go na ścianę. On wstaje. Wyciągają rękę w tej samej chwili. Pojedynek jest psychiczny. Henry najpierw ją dominuje, prawie do zabicia. Ona znajduje siłę w dalekim wspomnieniu, przyciska go do ściany sali i zaczyna go rozpadać.

W tej chwili w ścianie otwiera się portal. Henry przechodzi na drugą stronę. Membrana się zamyka. Brenner wchodzi zaraz potem, do sali już bez niego. Czas ma znaczenie: nie widział przejścia. Widział wynik.

W co wierzy Brenner, a co pokazuje taśma

Pierwszy odczyt Brennera jest prosty: Jedenastka zabiła wszystkich. Jest jedynym dzieckiem, które zostało. Potem ogląda nagrania. Taśma mówi co innego. To Henry przeszedł laboratorium. To ona go zatrzymała, sama nie rozumiejąc, co otwierała.

Gdy się budzi, niczego nie pamięta. Jej moce spadły. Brenner zrozumiał skalę gestu i nie wie, gdzie Henry przeszedł. Prawie to mówi: gdzieś, w czerni.

Sala znowu jest salą. Numery nie wrócą. Jedenastka dorasta w laboratorium z dziurą w miejscu tego dnia. Dziura trzyma do 1986.

Dlaczego sala wraca w 1986

Projekt Nina nie zabiera jej w nowe miejsce. Wkłada ją z powrotem w to, w wieku siedmiu lat, 8 września 1979. Pierwsze sesje pokazują żarówki. Wizja masakry już ją łamie. Bierze się za Brennera. On proponuje, żeby odeszła. Ona zostaje.

Ostatnie zanurzenie to cały dzień: karta, piwnica, chip, korytarze, potem Rainbow Room. Przeżywając pojedynek od nowa, odnajduje siłę, którą straciła. Sala nie jest więc tylko dekoracją retrospekcji. To wspomnienie, od którego zależy powrót jej mocy.

Przed tym zanurzeniem wciąż wierzy, że zabiła inne dzieci. Taśma i pamięć odwracają oskarżenie. Winny jest sanitariusz. Ona jest tą, która powiedziała nie.

Sala zabaw, która nie staje się znowu obojętna

Nic w farbie na ścianach nie zapowiada masakry. To sala dla dzieci, z zabawami i żarówkami. Serial filmuje ją najpierw tak, żeby 8 września nie dało się czytać inaczej: ta sama podłoga, ten sam krąg i ciało przy ścianie.

Wszystko, co Vecna zrobi potem, wychodzi z tego pokoju. Portal, odmowa, zdanie o czerni. Hawkins będzie potrzebować siedmiu lat, żeby zrozumieć, że sanitariusz nie zniknął. Zmienił stronę ściany.

Wrócić do Rainbow Room w 1986 to nie odwiedzić miłego wspomnienia laboratorium. To otworzyć na nowo jedyny dzień, w którym Jedenastka widziała Henry'ego twarzą w twarz i wygrała, nie wiedząc, co właśnie posłała na drugą stronę.

Przed tym dniem sala jest dla nich zwyczajna. Dzieci w kręgu, żarówki, partia szachów półgłosem. Jedenastka częściej niż inni nie zalicza ćwiczenia. 8 września zaczyna się od kary, nie od alarmu. Nic w krzesłach nie zapowiada ściany, która się otwiera. Nina każe jej zobaczyć oba czasy po kolei: najpierw żarówka, która się nie zapala, potem pojedynek. Odnaleźć siłę to nie nauczyć się nowego gestu. To przypomnieć sobie, że już powiedziała nie, w tym pokoju, sanitariuszowi. Taśma, którą Brenner ogląda, mówi to samo, bez transu: to nie ona przeszła korytarze. Numery nie wrócą siadać w kręgu. Farba na ścianach nie zmieniła się między ćwiczeniem a pojedynkiem.

Najczęstsze pytania

Czytaj też