Snow Ball w Stranger Things: bal gimnazjum, 15 grudnia 1984

Śnieżny bal, miesiąc po portalu

Hawkins ma bal na koniec roku w gimnazjum. Edycja z 1984 wypada 15 grudnia, między 19 a 22. Nic na ulotce balu nie mówi, że pod laboratorium przez rok pozostawał otwarty portal do Drugiej Strony.

Miesiąc wcześniej grupa zamknęła ten portal. Willa wyrwano spod władzy Łupieżcy Umysłów. Jedenastka wróciła. Bal tego nie wymazuje. Stawia to obok: girlandy, czara ponczu, uczniowie, którzy nie wiedzą, co stało się pod ich stopami.

Kontrast jest tematem. Serial najpierw pokazuje przygotowania, pokój po pokoju, potem salę. Potwór nie jest na sali. Jest w luce między sprzętem a tym, co postacie właśnie przeżyły.

Jingle Bell Rock, lakier i zdjęcia

Przed salą widać domy. Joyce uczy Willa kroków, Jonathan filmuje. Matka Mike'a robi zdjęcie. Lucas powtarza przed lustrem zdanie, którym zaprosi Max, a jego siostra Erica się z niego naśmiewa. Matka Max pomaga jej przy włosach. Dustin wszędzie szuka lakieru Farrah Fawcett.

«Jingle Bell Rock» Bobby'ego Helmsa pokrywa te przygotowania. Potem «Love Is a Battlefield» Pat Benatar, gdy Steve wysadza Dustina przed gimnazjum. W samochodzie powtarza mu swoją lekcję: ma udawać, że mu nie zależy. Dustin obiecuje wejść tam jak lew, udaje drapieżnika, a Steve prosi go, żeby przestał. Steve nie wchodzi tańczyć. Zostaje zastępczym starszym bratem, tym, który prowadzi.

Jonathan jest fotografem balu. Nie jest uczniem gimnazjum: jest tam dla zdjęć. Joyce i Hopper zostają na parkingu. Dzielą papierosa, gdy sprzęt zmienia utwór. Kilka tygodni po śmierci Boba Hopper mówi Joyce, że każdy dzień staje się trochę łatwiejszy. Bal ma więc dwie sceny: uczniów i dorosłych, którzy nie wchodzą.

Time After Time, odmowy i Nancy

Dustin wchodzi przy «Twist of Fate» Olivii Newton-John. Inni drwią z jego fryzury. Pomógł ocalić miasto, a nie ma partnerki.

«Time After Time» Cyndi Lauper przychodzi potem. Lucas duka swoje zaproszenie, a Max i tak się zgadza. Uczennica zaprasza Willa. Dustin też próbuje szczęścia. Kilka dziewczyn odmawia. Nancy, która nalewa poncz, to widzi. Podchodzi, zaprasza go i zabiera do tańca. Mówi mu, że spośród przyjaciół brata lubi go najbardziej i że dziewczyny w tym wieku w końcu zmienią zdanie. To nie romans. To starsza siostra, która nie zostawi go samego.

Will też tańczy. Jego partnerka nie ma imienia w opowieści. Ważne, że jest na sali, na nogach, po dniach, gdy ciało już do niego nie należało. Bal go nie «leczy». Stawia go z powrotem wśród innych.

Every Breath You Take, Mike i Jedenastka

Piosenka The Police zaczyna się, gdy Joyce i Hopper są jeszcze na zewnątrz. Jedenastka wchodzi. Ma wieczorową sukienkę, którą jej przygotowano. Mike ją widzi. Tańczą. Całują się. Lucas i Max też się całują, po swojej stronie parkietu.

Utwór nazywa się «Every Breath You Take». Tytuł mówi już to, co obraz pokazuje potem: coś patrzy. Po drugiej stronie Łupieżca Umysłów obserwuje salę. Najsłodszy taniec sezonu zamyka się na spojrzeniu, które nie należy do opiekuna.

Mike i Jedenastka spotykają się tu publicznie po raz pierwszy, po roku, w którym ona była ukryta. Zaproszenie sięgało poprzedniego roku. Przychodzi sezon za późno i w punkt na ostatnią piosenkę.

Ten sam bal, zgniły, wiosną 1986

Piętnaście miesięcy później Max jest celem Vecna. Żeby mu uciec, przenosi się do szczęśliwego wspomnienia. Wybiera ten bal. Sprzęt znów puszcza «Every Breath You Take». Siedzi, widzi salę od nowa.

Wspomnienie nie trzyma. Balony pękają, pełne krwi. Pokój gnije. Piosenka wygina się i staje się «Dream a Little Dream of Me» Elli Fitzgerald. Vecna wchodzi do wspomnienia, które Max uważała za swoje.

Bal zmienia wtedy funkcję. W 1984 był nagrodą. W 1986 jest kryjówką, a kryjówka jest dziurawa.

Co bal mówi o Hawkins

Snow Ball, dziesięć dni przed Bożym Narodzeniem, nie jest osobnym odcinkiem. To ostatnia scena rozdziału, który nazywa się «Portal». Portal jest zamknięty, dzieci tańczą, a Łupieżca Umysłów nie umarł. Serial kładzie obie informacje w tym samym kadrze.

Każda postać ma tam maleńką, trafną rolę. Lucas zacina się na zdaniu, które powtarzał, i to Max wciąga go na parkiet. Dustin zbiera odmowy, a potem taniec, który nie jest tym, na który liczył. Steve, Joyce i Hopper nie przechodzą przez drzwi sali gimnastycznej.

Dlatego to wspomnienie wciąż ma znaczenie w 1986. Max nie wraca, bo wieczór był doskonały. Wraca, bo tamtego wieczoru została wybrana.

Ten wieczór można odłożyć między łagodne sceny. Oznaczałoby to przeoczenie montażu: ten sam odcinek zamyka portal laboratorium, a potem wysyła na parkiet tych, którzy walczyli, żeby go zamknąć. Pozostali uczniowie tańczą, nie wiedząc. Oni tańczą, wiedząc.

Najczęstsze pytania

Czytaj też