Stranger Things sezon 3 odcinek 1: „Suzie, słyszysz mnie?”, streszczenie i analiza

Karta rozdziału

Tytuł i tytuł oryginalny podaje karta. Rozdział piszą i reżyserują Matt i Ross Duffer. Premiera sezonu 3 w sieci to czwartek 4 lipca 2019, z całym sezonem. To 18. odcinek serialu. Zwiastun z 9 grudnia 2018 zapowiadał ten tytuł jako pierwszy.

Chronologia wiki umieszcza wieczór w centrum w piątek 28 czerwca 1985, a ciąg dalszy w sobotę 29. W Stanach Zjednoczonych średnia widownia na minutę, dla osób w wieku 2 lat i starszych, to 8,86 miliona tego dnia i 19,16 miliona w ciągu trzech dni. To najwyższy wynik spośród ośmiu odcinków.

Dwa dni, w kolejności montażu

Rozdział zaczyna się rok wcześniej, daleko od miasta, potem wraca do wieczoru w centrum. Następny dzień przeplata powrót z obozu, basen, lodziarnię i wzgórze. Noc kończy się niedoszłym spotkaniem w motelu i hutą.

1. 1984 Maszyna

   Wiązka, wybuch, rok zostawiony zastępcy.

2. Piątek 28 czerwca, wieczór Centrum

   Seans, awaria, chmura, która przegania szczury.

3. Nazajutrz rano Pobudki

   Zegarów nie przestawiono. Ktoś wraca z obozu.

4. Dzień Basen i sklep

   Komplement przy krawędzi basenu, skarga w sklepie.

5. Lodziarnia Tablica

   Licznik klientek, czapka, jeszcze jedna próba podrywu.

6. Wzgórze Radio

   Szczury w drodze na górę, potem nikt nie odpowiada.

7. Wieczór Radiowóz

   Wyśmiana mowa, wymyślona babcia, potem trzy zdania po rosyjsku.

8. Noc Rezygnacja

   Zostaje. Samochód uderza w opuszczoną hutę.

Maszyna w 1984, potem centrum

W 1984 naukowcy uruchamiają maszynę w kształcie działa. Wiązka zaczyna otwierać szczelinę w ścianie. Maszyna wybucha i zabija najbliższych. Na końcu sceny odlatujący śmigłowiec pokazuje, że to Związek Radziecki. Słyszany chór nazywa się „The Red Army Is The Strongest”. Reszta sezonu śledzi Rosjan i ich maszynę.

Olbrzym dusi głównego naukowca. Dowiemy się później: to Grigorij. Obecny przy tym generał daje drugiemu naukowcowi rok. Kwestia jest po rosyjsku, z napisem „You have one year”. Ten naukowiec to Alexei. Alec Utgoff gra go od tego prologu. Żaden z nich nie zostaje nazwany na ekranie.

Rok później centrum Starcourt powoli opróżnia sklepy w śródmieściu i mieszkańcy to widzą. Ten wieczór otwiera lato 1985: tajny seans Day of the Dead, filmu jeszcze niewydanego, potem awaria w centrum i w mieście. W trakcie awarii, przy opuszczonej hucie, tworzy się czarna chmura i przegania szczury. Prąd wraca. Kark Willa pali. Mówi Mike’owi, że wszystko w porządku.

Za ladą

To pierwsze pojawienie się Robin na ekranie. Pracuje już w lodziarni: nie przychodzi tam jako nowa. Wieczorem 28 czerwca woła do Steve’a: „Hey, dingus, your children are here”. Steve wpuszcza grupę tylnymi drzwiami do sali, w której leci film. Prąd pada. Steve pstryka włącznikiem. Ona odpowiada: „That isn't gonna work, dingus”. Wcześniej, w alejkach centrum, Erica i jej koleżanki minęły grupę i starły się z Lucasem.

Nazajutrz Robin prowadzi tablicę, „You rule” z jednej strony, „You suck” z drugiej. Licznik klientek, których Steve nie przekonuje, wynosi „You are oh-for-six, Popeye”. Wini czapkę: „It's this stupid hat”. Ona proponuje, by powiedział prawdę. Steve ją streszcza: odrzucony przez uczelnię, ojciec, który chce dać mu nauczkę, trzy dolary na godzinę, żadnej przyszłości. Zdejmuje czapkę, podchodzi do grupy („I'll be your captain”) i znów ponosi porażkę.

W tym rozdziale nic nie odszyfrowuje. To ona odczyta rosyjską wiadomość, w Scoops Ahoy, w następnych rozdziałach.

Pary czerwca

Mike i Jedenastka całują się przy „Never Surrender” Coreya Harta, potem Mike zaczyna to śpiewać. Drzwi mają pozostać otwarte na trzy cale: „Three-inch minimum!” Obiecuje wrócić nazajutrz. Zasada trzech cali i wieczorna mowa są też opowiedziane w artykule o Hopperze i Jedenastce.

W Melvald’s Hopper skarży się Joyce na Mike’a. Joyce radzi mu spokojną rozmowę, jak równy z równym, i pomaga mu ją napisać. Hopper żartuje: „I'm the chief of police, I could cover it up.” Zaprasza ją na kolację. Joyce mówi, że ma plany. Tego wieczoru je sama, oglądając Cheers, odcinek zatytułowany „Rescue Me”, i wspomina Boba. Magnesy spadają z lodówki.

Tego wieczoru Hopper puka, nie podnosząc głosu, i zaczyna swój tekst. Mike z niego kpi. Wtedy Hopper wymyśla telefon: babcia jest rzekomo chora. Zabiera Mike’a do radiowozu. Tam zapowiada inną mowę. Jeśli Mike ma szczęście, Hopper może pozwoli mu dalej spotykać się z córką.

Na basenie miejskim Billy jest ratownikiem. Pojawia się przy „Moving in Stereo” zespołu The Cars i komplementuje Karen. Później proponuje lekcje w Motel 6 w Cornwallis, o 20:00. Karen najpierw odmawia, jąkając się: „I'm sorry. I can't.” Potem: „I don't think I need any lessons.” On nalega. Scena kończy się bez odpowiedzi z jej strony.

Tego wieczoru Karen i tak się szykuje, zdejmuje obrączkę, widzi Teda chrapiącego przy śpiącej Holly i zostaje. Piosenka tego fragmentu nazywa się „(I Just) Died in Your Arms”. Billy jedzie w stronę motelu, powtarzając swoje kwestie. Nie dojedzie.

Nancy i Jonathan budzą się za późno: zegarów nie przestawiono po awarii poprzedniego wieczoru i jest prawie 9:00 rano. Tego wieczoru telefon w sprawie szczurów dociera do Hawkins Post.

Wzgórze, szczury, huta

Dustin wraca z miesiąca na obozie Know Where. Woła przez krótkofalówkę, „Gold Leader”, bez odpowiedzi. Jedenastka ożywia jego zabawki, by doprowadzić go do salonu. Zaskoczony, opryskuje Lucasa lakierem. Wśród jego wynalazków jest Cerebro, radio na tyle duże, by nadawać daleko. W drodze na wzgórze Weathertop, najwyższy punkt miasta według wiki, Mike i Jedenastka się wymykają. Mike powołuje się na godzinę policyjną, a chłopcy w to nie wierzą: „Curfew at 4:00?” Na szczycie nikt nie odpowiada.

Max i Lucas wątpią w Suzie, potem wszyscy odchodzą. Dustin, który został na wzgórzu, łapie trzy zdania: „the silver cat feeds when blue meets yellow in the west”, „a trip to China sounds nice if you tread lightly”, „the week is long”. W bazie Alexei patrzy na maszynę w budowie. Kolega woła do niego, po rosyjsku: „Beautiful, isn't it?”

Wcześniej, w drodze na górę, kark Willa znów daje o sobie znać. Setki szczurów biegną ku opuszczonej hucie, w drgawkach, potem pękają, zamieniając się w masy ciała. Gdy przychodzi noc, Billy znajduje coś na drodze: szyba ustępuje, samochód uderza w budynek. Na szkle jest płyn. Wić z ciała wlecze go za kostkę do piwnicy. Co uderzyło w szybę, dowiemy się później: fragment Łupieżcy Umysłów, opisany już w artykule o potworze sezonu 3. Na ekranie jest wleczony. Nie widać go jeszcze wśród opętanych.

W tym rozdziale wiki odnotowuje mrugnięcia do Bliskich spotkań trzeciego stopnia (ożywione zabawki), do Star Wars („Gold Leader”) i do Magnum, oraz anachronizm: zabawka Ultra Magnus Dustina nie była w sprzedaży przed 1986. Inne piosenki rozdziału: „Captain Pugwash” w trakcie awarii, „Workin' for a Livin'”, „Hot Blooded”, „Can't Fight This Feeling”.

Najczęstsze pytania

Czytaj też