Surfer Boy Pizza w Stranger Things: van Argyle'a i zamrażarka

Kalifornijska praca

W 1986 Byersowie i Jedenastka nie są już w Hawkins. Mieszkają w Lenora Hills, w Kalifornii. Argyle jest nowym przyjacielem Jonathana, a jego praca to szyld, którego miasto w Indianie nie ma: Surfer Boy Pizza. Dowozi. Jeździ. Dużo mówi.

Szyld zgrzyta celowo. Hawkins ma wypożyczalnię wideo, spalony dom handlowy, laboratorium. Lenora ma palmy i kartony pizzy. Rozjazd mówi o przeprowadzce lepiej niż pudło ze szkoły: Jedenastka idzie do liceum w sukience, a jedyny młody dorosły z okolicy, który się z nimi zadaje, pachnie mozzarellą.

Argyle nie jest łowcą potworów. Jest dostawcą. Serial trzyma go w tym fachu do końca ucieczki, bo van, radio pokładowe i kartony są pożyteczniejsze niż kostium bohatera.

Dom, który jedzie

Van jest żółty, jak szyld, z nazwą namalowaną na blasze. Póki grupa jest w Lenora, to narzędzie dostaw. Gdy trzeba wyjechać, to jedyny pojazd dość duży i jedyny, którego kierowca nie zadaje od razu złych pytań.

Jonathan, Will, Mike, Jedenastka i Argyle mieszczą się razem. Śpi się tam źle, je się niesprzedane, zmienia się trasę. Van nie jest wybraną kwaterą. To wóz z pracy, zarekwirowany przez przyjaźń. Argyle wciąż mówi o nim tak, jakby trasa się nie skończyła.

Ta lekkość jest kontrastem. Gdy Hawkins liczy swoich zmarłych, żółty van jedzie dalej. Serial z nich nie drwi. Pokazuje, że ucieczka nie ma lepszego środka.

Pizza, której nikt nie zamawiał

Argyle kładzie ananasa. To nie detal z tła: to jego gest, powtarzany, także gdy inni kręcą nosem. Pizza staje się żartem, który trzyma grupę przez godziny drogi, gdy nikt nie ma własnego planu.

Fach tłumaczy postać lepiej niż jej słownictwo. Karmi ludzi. Przyjeżdża na czas albo prawie. Nie puszcza kierownicy, gdy historia staje się niemożliwa. Ananas jest dowodem, że zostaje sobą w pościgu, który rozumie tylko w połowie.

Jedenastka, Jonathan, Will i Mike nie wybrali taktycznego sojusznika. Mają dostawcę Jonathana. Surfer Boy jest powodem, dla którego ten sojusznik ma vana, kartony i nawyk jazdy nocą.

Wanna w kuchni

Później nie chodzi już o dowożenie. Jedenastka musi znów znaleźć czerń, tę z wanny w szkole, żeby dotrzeć do pozostałych. Nie ma pod ręką laboratorium. Jest kuchnia Surfer Boy i zamrażarka dość duża, by napełnić ją wodą.

Majsterkowanie wraca do zasady pierwszego sezonu: odciąć zmysły, unosić się, odejść. Grupa trzyma wartę, gdy ona się zanurza. Argyle wciąż tam jest, przy szyldzie, który go zatrudnia, w roli, której nie opisuje żaden podręcznik dostaw.

Ta zamrażarka nie jest zbiornikiem projektu Nina. Nina to maszyna, w innym budynku, zrobiona po to, by otworzyć na nowo dzień z 1979. Tu naśladuje się wannę. Czerń, która się otwiera, jest tą, w której szuka żywych, nie tą, w której ogląda rzeź jeszcze raz.

Lenora, potem kuchnia po drodze

Trzeba trzymać oba miejsca osobno. Filia w Lenora Hills to codzienna praca, przed ucieczką. Kuchnia, w której napełniają zamrażarkę, przychodzi potem, gdy van już opuścił miasto, a Jedenastka już opuściła zbiornik Niny. Ten sam szyld, nie ten sam adres, nie to samo użycie.

Pomieszanie obu zrobiłoby z Argyle'a pracownika, który chowa laboratorium na zapleczu. Tak nie jest. Dowozi pizze. Zamrażarka to pomysł w ostatniej chwili, w kuchni sieci, bo woda i cisza są jedynymi warunkami, które umieją odtworzyć.

Szyld staje się wtedy narzędziem, tak jak wypożyczalnia wideo w Hawkins staje się terminalem. Zwyczajne sklepy serialu zawsze kończą w służbie czegoś innego niż ich fach. Surfer Boy kończy jako wanna.

Żółty pośród reszty

Surfer Boy wytrąca z równowagi. Po czterech sezonach podszycia i szpitalnego neonu żółty van przypomina, że część grupy naprawdę opuściła Indianę. Kalifornia nie jest dekoracją wakacyjną. To wrogie liceum, ucieczka i mimo wszystko pizza.

Argyle wytrzymuje, bo nie ma przeszłości Hawkins. Nie widział kamieniołomu, ani balu, ani laboratorium. Ma trasę. To, że i tak zostaje za kierownicą, jest tematem postaci, a szyld jest tym, co widać z daleka.

Na końcu zostają dwa przedmioty: van i zamrażarka pełna wody. Jeden przesuwa grupę. Drugi pozwala Jedenastce na chwilę ją opuścić, umysłem, by wrócić do miasta, które zostawili.

Argyle zostaje dostawcą aż do tej kuchni. Nie staje się strategiem. Trzyma vana, zadaje pytania za późno, zostaje. Grupa nie ma pod ręką innego młodego dorosłego: Jonathan ma przyjaciela, a ten przyjaciel ma trasę. To niewiele i wystarcza, by jechać długo. Żółty szyld służy za nić. Widać go na blasze, na kartonach, potem na witrynie, przy której napełniają zamrażarkę. Trzy użycia, jedna sieć. Ostatnie nie było w fachu. I tak wraca do jedynej metody, którą Jedenastka zna, by odejść bez ruchu: woda, cisza, czerń. Nikt w tej kuchni nie twierdzi, że to eleganckie. Da się to zrobić i to wszystko, co mają. Van zostaje na zewnątrz. Trasa skończyła się kilka miast temu. Zostaje szyld i woda w wannie, która służyła do trzymania pizz w zimnie. Grupa trzyma wartę. Jedenastka się zanurza.

Najczęstsze pytania

Czytaj też