David Harbour: aktor grający Jima Hoppera w Stranger Things

David Harbour: dwadzieścia lat ról drugoplanowych

David Harbour to nowojorski aktor teatralny, wykształcony w Dartmouth, nominowany do Tony Awards w 2005 za Kto się boi Virginii Woolf?. W kinie gra kolejne role drugoplanowe: agent w Quantum of Solace, sąsiad w Drodze do szczęścia, urzędnik rządowy w Legionie samobójców. Opowiadał, że przed serialem przeszedł okres zwątpienia w swoją karierę i depresję.

Dufferowie, którzy wypatrzyli go w rolach złoczyńców, uważali, że „zbyt długo czekał” na główną rolę, i wybierają go do roli Hoppera w 2015. Postać jest do niego podobna: poobijany człowiek, który ma jeszcze robotę do wykonania.

Hopper, od żałoby do gułagu

Komendant Jim Hopper zaczyna serial jako złamany ojciec, po stracie córki zmarłej na raka, który budzi się z piwem i tabletkami. Zniknięcie Willa stawia go na nogi. Staje się przybranym ojcem Jedenastki, człowiekiem, który zamyka z nią szczelinę, prawie-ukochanym Joyce, zaginionym z 4 lipca 1985, więźniem Kamczatki i wreszcie ocalałym, który wraca do Hawkins.

David Harbour schudł i przytył między sezonami na potrzeby Rosji, ogolił głowę i często mówił, że Hopper to rola jego życia. Jego przemówienie na Screen Actors Guild Awards w 2017, o potworach i outsiderach, pozostało słynne.

Hopper, sezon po sezonie

Hellboy, Marvel, Święty Mikołaj

Red Guardian, starzejący się i gadatliwy radziecki superżołnierz, stał się jego najpopularniejszą rolą poza Hawkins, aż po niesienie drużyny Thunderbolts* w 2025. Zagrał też w We Have a Ghost i użyczył głosu wielu projektom animowanym.

Punkty orientacyjne

Co o nim wiadomo mniej

David Harbour urodził się w White Plains w stanie Nowy Jork, jako syn agentów nieruchomości, i ukończył Dartmouth w 1997 z dyplomem z teatru i włoskiego. Pierwsze szlify zdobywał w szekspirowskiej trupie w Maine, między 1994 a 1997, przed Broadwayem w 1999 i pierwszym występem telewizyjnym w tym samym roku, jako kelner w Law & Order. Jego nominacja do Tony Awards, w 2005, nagradzała jego Nicka w Kto się boi Virginii Woolf?.

Jako młody człowiek w Nowym Jorku bywał w nielegalnych klubach pokerowych i opowiadał, że znał gangstera, który zainspirował postać Teddy'ego KGB w filmie Hazardziści. Przed Hopperem telewizja dała mu powracające role w Pan Am, The Newsroom i Manhattan; kino role drugoplanowe w Tajemnicy Brokeback Mountain, Green Hornet czy Bogach ulicy.

Hopper w 1987: zwiady, Kali i oświadczyny

Ostatni sezon otwiera Hopper, który bada Drugą Stronę sektor po sektorze, przy każdym zwiadzie, podczas gdy pozostali śledzą go ze stacji radiowej. Nie chce, by Jedenastka mu towarzyszyła, ze strachu, że straci ją, jak stracił córkę, i mówi to wreszcie na głos w drugim odcinku. Ranny już przy pierwszym zwiadzie, chwyta Akersa, przenika do wojskowego laboratorium na Drugiej Stronie i odkrywa tam Kali w skrzyni.

W finale Henry pokazuje mu wizję, w której Jedenastka zamierza umrzeć z Kali; wyciąga ją z kąpieli i błaga, by żyła, zanim obieca zaakceptować jej wybór. To on uzbraja bombę z Murrayem. Wiosną 1989 namawia Mike'a, by poszedł odebrać dyplom, potem oświadcza się Joyce u Enzo's i proponuje jej Montauk, gdzie oferują mu stanowisko szefa policji. David Harbour grał Hoppera od czterdziestego do czterdziestego dziewiątego roku życia.

Pięć scen Hoppera do ponownego obejrzenia

1. Przebudzenie, 1983

   Piwa, tabletki i szef policji, któremu na niczym już nie zależy, zanim Joyce zapuka do jego drzwi.

2. Gofry, 1983

   Pudełko w lesie, w środku Eggo: Hopper wie, że Jedenastka żyje.

3. Brama, 1984

   Trzyma Jedenastkę, gdy ona zamyka szczelinę w laboratorium.

4. List, 1985

   Czytany z offu przez Jedenastkę: „zostaw drzwi uchylone na trzy cale”.

5. Enzo's, 1989

   Oświadczyny i Montauk.

Przemówienie z 2017 i to, co zrobił ze swoją sławą

W styczniu 2017, gdy obsada otrzymała nagrodę związku aktorów za najlepszy zespół aktorski w serialu dramatycznym, to David Harbour wziął mikrofon. Jego przemówienie, o aktorach, którzy „przesuwają granice”, by powiedzieć coś o potworach i outsiderach, było jednym z najczęściej cytowanych momentów ceremonii i uczyniło z niego, w oczach publiczności, dorosłego rzecznika serialu.

Używał jej z humorem: dotrzymany zakład o zdjęcie z pingwinami na Antarktydzie, zdjęcia z zakończenia roku pozowane z licealistką i udzielony ślub, na wyzwania rzucane w mediach społecznościowych, i obecność na konwentach, gdzie broni Hoppera jako „roli swojego życia”. Jego nominacje do Emmy, w 2017 i 2018, i do Złotych Globów, w 2018, potwierdziły, że aktor drugoplanowy z dwudziestoletnim stażem stał się gwiazdą.

Najczęstsze pytania

Czytaj też