Koszykówka w Stranger Things: Tigers, tytuł i Lucas między dwoma obozami

Punkty orientacyjne

Tabela nie pozwala brać koszykówki za kółko ze środy. Tu sport zajmuje tydzień marca. Daje miastu grupę już zżytą, z kapitanem, kurtkami i nawykiem posłuchu wobec tego samego chłopca.

Drużyna liceum

Tigers to drużyna koszykówki liceum w Hawkins. Jest marzec 1986, sezon 4. Kapitan nazywa się Jason Carver. Jest popularny, jest wierzący, spotyka się z kapitanką cheerleaderek. Opowieść filmuje go najpierw jako chłopca, który wygrywa, nie jako potwora.

Lucas Sinclair gra w tej drużynie. To nie jest rola statysty. Jest na boisku w wieczór tytułu i w grupie nazajutrz rano. Koszulka stawia go po stronie widocznego liceum: szatni, kurtek, zwycięstwa, które da się opowiedzieć przy kolacji.

Klub gry, Hellfire Club, to druga szatnia. Ten sam tydzień, inni chłopcy, inny język. Miasto wkrótce uzna, że jedna z dwóch grup jest drużyną, a druga sektą. Koszykówka daje grupę, którą miasto już rozumie.

Nie podaje się tu wyniku, ani numeru koszulki, ani nazwiska trenera, którego opowieść nie stawia. Zostaje funkcja. Drużyna liceum, kapitan, zawodnik, który ma też przyjaciół na zewnątrz. Reszta byłaby wymyślonym szczegółem.

Znęcanie się na początku opowieści mieściło się w korytarzu. W marcu 1986 strach ma kapitana, kolegów z drużyny i salę, która słucha. Skala się zmieniła. Nie spycha się już kogoś na bok grupy dwóch albo trzech osób. Wychodzi się w kilka osób, w tych samych kurtkach, za kapitanem.

Wieczór tytułu

21 marca Tigers wygrywają mistrzostwa. Tego samego wieczoru ginie Chrissy Cunningham. Opowieść nie rozdziela tych dwóch wiadomości dla ozdoby. Zwycięstwo i śmierć spadają razem. Kapitan kocha tę licealistkę. Traci ją w noc swojego tytułu.

Od tej żałoby wychodzi ciąg dalszy. Jason Carver nie wraca do domu, żeby schować puchar. Postanawia, że Eddie Munson jest winny i że klub gry wokół niego nie jest klubem. Sezon 4 potrzebuje tej pewności. Koszykówka daje mu ją gotową: grupę, szefa i powód, żeby ruszyć.

Nie przenosi się tego wieczoru na kwiecień ani na jesień sprzed tego. Mistrzostwa są w marcu. Pierwsza śmierć tego sezonu przypada na tę samą noc. Obraz szkolnego tytułu przypięty do Halloween albo do lipca miesza trzy lata.

Sport tamtego wieczoru nie jest tematem, za jaki biorą go zawodnicy. Myślą, że świętują. Opowieść już zmieniła rozdział. Puchar nikogo nie chroni. Datuje noc i daje kapitanowi miasto gotowe go słuchać.

Zamknięta restauracja, potem ranek

Po tytule drużyna nie wraca grzecznie do domu. 21 marca Tigers spędzają noc na piciu w opuszczonej restauracji, Benny's Burgers. Miejsce jest zamknięte od lat. Znów staje się kryjówką, bo grupa licealistów potrzebuje dachu, który nie jest liceum.

Nazajutrz rano Lucas budzi się tam z kacem. To Patrick McKinney oznajmia drużynie, że licealistkę właśnie zabito w nocy. Święto tytułu trwa tyle co sen. Po przebudzeniu ta sama grupa dowiaduje się, że nie ma już czego świętować.

Miejsce liczy się tak samo jak wiadomość. Dorosły nakarmił tam zagubioną dziewczynkę, lata wcześniej. Trzy lata później nastolatkowie dowiadują się tam o początku najbardziej zabójczego sezonu. Nikt nie wygłasza mowy. Wystarczy budynek.

Od tego ranka drużyna zmienia fach. Nie broni już kosza. Tropi. Kapitan zbiera kolegów z drużyny, a potem przemówi przed pełną salą. Koszykówka dostarczyła ciała. Strach dostarcza misję.

Lucas po obu stronach

Lucas jest szwem. Nosi koszulkę i zna chłopców z Hellfire Club. Kiedy kapitan uznaje, że klub jest sektą, kolega z drużyny staje się możliwym zdrajcą. Nie pytają go o zdanie. Każą mu wybrać drzwi.

Obława celuje w Eddiego Munsona, potem w tych, którzy zostają blisko niego. Lucas należy do nich przez przyjaźnie i nie należy przez szatnię. Opowieść korzysta z tego rozjazdu. Zawodnik drużyny słyszy plany drużyny. Może je też zatrzymać albo przyjść za późno.

Później, w sklepie, w którym miasto się wyposaża, rozpoznaje się kurtki drużyny. Koszulka nie jest już tylko sportem. To znak, widoczny z daleka, który mówi, kto idzie z kapitanem. Wyjść, kiedy widzi się te kurtki, to już rozumieć zagrożenie.

Nie robi się z Lucasa szpiega z powieści. Mówi się to, co pokazuje opowieść: chłopiec zapisany do obu grup, w najgorszym miesiącu na bycie w obu. Koszykówka czyni go widocznym. Klub gry czyni go podejrzanym w oczach jego własnych kolegów z drużyny.

To miejsce wyjaśnia, dlaczego sportu nie da się wymienić na inny klub liceum. Orkiestra nie daje obławy. Drużyna koszykówki daje ciała już przyzwyczajone iść za jednym chłopcem, tego samego wieczoru, w którym ten chłopiec kogoś traci. Lucas słyszy dwa języki: język szatni i język stołu do gry. Marzec zmusza go, żeby mówił oboma w tym samym tygodniu.

Czego nie dowodzi koszulka

Koszulka nie mówi, kto zabił. Jason Carver wierzy w przeciwieństwo. Wierzy, że zdrowa drużyna ściga sektę i że klub gry ma rytuały. Miasto wierzy mu dość, by dać mu mówić. Sport służy za moralny mundur. Nie służy za dowód.

Koniec tego polowania jest w domu Creelów. Kapitan staje tam przeciw Lucasowi. Ginie w szczelinie, przecięty na pół. To nie wypadek na boisku. To ostatni obraz chłopca, który zamienił tytuł w obławę i wszedł do złego domu w najgorszej chwili.

Koszykówka nie jest więc ozdobnym tematem amerykańskiego liceum. To sposób, w jaki marzec 1986 dostaje tłum, szefa i wroga wewnętrznego. Zabrać drużynę to zabrać obławę. Strach by został. Nie miałby już tej szatni.

Zatrzymujemy się na geście i na dacie. Żadnego wymyślonego wyniku, żadnego pełnego sezonu sportowego, żadnego klubowego towaru podsuniętego jako relikwia. Tigers istnieją przez czas tego tygodnia. Po szczelinie drużyna nie ma już kapitana.

Najczęstsze pytania

Czytaj też