Mapa Hawkins: wszystkie miejsca z serialu, naniesione na plan

Miasto, którego żadna mapa nie pokazuje w całości

Nie istnieje pełny plan Hawkins. Produkcja nigdy go nie opublikowała, a nieliczne dokumenty widoczne na ekranie — tablica na komisariacie, dziecięca mapa poszukiwania skarbu, ekran radaru wojska — pokazują każdy tylko fragment. Całą resztę wyprowadza się z tras: rowery potrzebują tylu a tylu minut, by dojechać z gimnazjum do domu Byersów, radiowóz przejeżdża miasto w ciągu jednej nocy, a las zaczyna się zawsze na końcu tej samej drogi.

To wybór scenarzystów, a nie przeoczenie. Miasto, którego plan byłby znany, przestałoby niepokoić: odległości muszą pozostać elastyczne, żeby dziecko mogło zniknąć dziesięć minut od domu. Fani odtworzyli więc plany na podstawie odcinków i wszystkie te mapy są do siebie podobne w czterech stałych punktach.

Mirkwood, droga, na której wszystko się zaczyna

Nazwa nie widnieje na żadnej tablicy: to ta, którą dzieci nadały skrzyżowaniu leśnych dróg, zapożyczona z ciemnej puszczy z powieści Tolkiena. To tam Will znika 6 listopada 1983 roku, wracając rowerem z sesji gry fabularnej, i to pierwsze miejsce, które serial umieszcza dokładnie — bo poszukiwania muszą się gdzieś zacząć.

Mirkwood łączy osiedle domków jednorodzinnych z domem Byersów, na skraju lasu. Na fanowskiej mapie to oś, która oddziela miasto zamieszkane od miasta dzikiego: wszystko, co przychodzi z drugiego świata, przechodzi tamtędy, aż po szczelinę otwartą w pniu drzewa w 1984 roku.

Laboratorium, punkt, z którego wszystko wychodzi

Federalny kompleks stoi na północy, za ogrodzeniem, na końcu drogi, która prowadzi tylko do niego. Przedstawiany jako ośrodek badań energetycznych, jest miejscem, w którym prowadzony jest program doktora Brennera i w którym w 1983 roku otwiera się pierwsza szczelina. Jego położenie ma znaczenie: dość daleko, by nikt się nie zbliżał, dość blisko, by to, co się stamtąd wydostanie, dotarło do miasta w kilka godzin.

Serial używa go jak magnetycznego bieguna. W 1984 roku tunele wykopane pod polami zbiegają się właśnie tam. Laboratorium zamyka się po tej dacie, a trzy lata później otwiera się ponownie pod dowództwem wojska, gdy miasto trafia pod kwarantannę. Na wszystkich zrekonstruowanych mapach zajmuje ten sam róg: u góry, na uboczu, połączone jedną kreską.

Centrum miasta, jedna ulica i kilka witryn

Serce Hawkins mieści się na jednej ulicy: komisariat, sklep wielobranżowy, w którym pracuje Joyce, kino, biblioteka, kilka lokali i parking. To sceneria scen dziennych, ta, w której krąży plotka i mijają się mieszkańcy. W 1985 roku otwarcie nowego centrum handlowego na obrzeżach opróżnia tę ulicę z klientów — serial robi z tego osobny temat, z zabitymi deskami witrynami i uczynnym burmistrzem.

Dwa miejsca rozrywki liczą się tak samo jak sklepy. Palace Arcade, salon gier wideo, w którym toczy się rywalizacja o rekordy, a później wypożyczalnia kaset, w której pracują Steve i Robin i która służy za kwaterę główną śledztwa z 1986 roku. Oba działają jak miasteczkowe rynki dla nastolatków.

1. Komisariat

   biuro Hoppera, tablica z zaginionymi, ekspres do kawy

2. Melvald's

   sklep wielobranżowy Joyce i magnesy spadające z drzwi lodówek

3. Palace Arcade

   salon gier, jego automaty i rekord podpisany MadMax

4. Wypożyczalnia kaset

   lada Steve'a i Robin oraz kasety poukładane według gatunków

Centrum handlowe, miasto, które zmienia kształt

Otwarte na obrzeżach centrum handlowe w jeden sezon staje się środkiem ciężkości Hawkins: nastolatki tam pracują, przesiadują i robią zakupy, podczas gdy radzieccy inżynierowie kopią pod nim, żeby na nowo otworzyć szczelinę. Budynek płonie 4 lipca 1985 roku, a oficjalna wersja mówi o pożarze. Na mapie zostawia dziurę: pustkowie, które kolejne sezony omijają.

To przesunięcie centrum ku peryferiom jest jednym z najtrafniejszych pomysłów serialu na lata 80. Miasto nie rośnie, opróżnia się z jednej strony, by zapełnić z drugiej, a główna scenografia zmienia miejsce w każdym sezonie, choć ogólny plan pozostaje ten sam.

Przeklęte miejsca, sezon po sezonie

Każdy sezon dodaje miejsce, o którym miasto wolałoby zapomnieć. Basen miejski i opuszczona huta, w 1985 roku. Wiktoriański dom Creelów, pusty od 1959 roku, w którym rozgrywa się większość kolejnego sezonu. Osiedle przyczep Forest Hills, z przyczepą, w której ginie pierwsza ofiara Vecny, a potem z tą, w której mieszka Max. I jezioro na południu, którego dno kryje szczelinę.

Te miejsca mają jedną cechę wspólną: wszystkie leżą na granicy miasta, ani w centrum, ani w głębi lasu. To tam serial umieszcza swoje bramy do drugiego świata, jakby niebezpieczeństwo mogło otworzyć się tylko tam, gdzie nikt się niczym nie zajmuje.

Kiedy mapa się rozdziera

Na końcu sezonu 4 otwierają się cztery bramy w czterech miejscach, w których zabił Vecna, a miasto pęka na przestrzeni kilku kilometrów. Szczelina przecina dzielnice, przerywa ulice, pochłania domy. Prasa mówi o trzęsieniu ziemi. Po raz pierwszy mapa Hawkins naprawdę się zmienia: to już nie scenografia się przesuwa, to ziemia się otwiera.

Osiemnaście miesięcy później miasto żyje pod wojskową kwarantanną, ogrodzone, z punktami kontrolnymi na drogach. Geografia staje się stawką: nie można się już swobodnie poruszać, każde przemieszczenie prowadzi przez tunele, kanały albo pirackie radio. Ostatni sezon rozgrywa się na mapie, którą cierpliwie narysowały cztery poprzednie.

• Pierwsza bramaprzyczepa z osiedla Forest Hills
• Drugajezioro, na południu
• Trzeciateren złomowiska, na wschodzie
• Czwartadom Creelów, w centrum

Gdzie naprawdę kręcono to miasto

Hawkins nie istnieje, ale jego scenografie owszem. Serial kręcono głównie w Georgii, wokół Atlanty: małe miasteczko, którego główna ulica posłużyła za centrum, dawne centrum handlowe przerobione na plan zdjęciowy na potrzeby lata 1985 roku, lasy i jeziora godzinę drogi stamtąd. Kilka z tych miejsc można zwiedzać, a niektóre lokale zachowały szyldy.

To najzabawniejsza różnica między mapą a rzeczywistością: miasto z Indiany, które wszyscy sądzą, że znają, jest złożeniem miejscowości z Georgii, kręconych w odległości dziesiątek kilometrów od siebie. Na zrekonstruowanym planie dwa sąsiadujące budynki mogą w prawdziwym życiu dzielić czterdzieści minut jazdy samochodem.

Odtworzenie mapy u siebie w domu

Fan, który chce powiesić Hawkins na ścianie, ma trzy podejścia. Pierwsze, najwierniejsze, polega na wyjściu od czterech stałych punktów — laboratorium na północy, centrum pośrodku, las na zachodzie, jezioro na południu — i dokładaniu reszty w miarę odcinków. Drugie polega na przejęciu mapy, którą dzieci same rysują w serialu, z ich nazwami z gry fabularnej. Trzecie, najbardziej dekoracyjne, miesza oba i dodaje daty.

Plakaty serialu często postępują właśnie tak: stylizowana mapa, czerwone znaczniki w kluczowych miejscach i typografia z epoki. To najprostszy sposób, by mieć Hawkins przed oczami, nie zdradzając tego, co serial zostawił w cieniu — bo połowa przyjemności polega właśnie na tym, że nie wiadomo dokładnie, gdzie kończy się las.

Najczęstsze pytania

Czytaj też