Policja Hawkins: komisariat, jego trzech ludzi i wszystko, czego nigdy nie widzieli

Komisariat Hawkins i jego cztery twarze

Posterunek mieści się w korytarzu. Biuro dla szefa, przeszklone drzwi, centrala przy wejściu, tablica, na której pinezkuje się zawiadomienia o zaginięciu. Hawkins to miasteczko w Indianie, a jego policja ma ten rozmiar: trzech policjantów i telefonistka. Cała reszta przychodzi z zewnątrz i rzadko po to, żeby pomóc.

Szef nazywa się Jim Hopper. Uwaga na słowo: nie jest szeryfem. Szeryf kieruje służbą hrabstwa i staje przed wyborcami; Hopper kieruje policją miejską, administracją miasta, ze środkami miasta. Różnica wydaje się cienka. Tłumaczy całą resztę: wobec państwa federalnego ten posterunek nic nie waży.

Wokół niego dwóch zastępców. Calvin Powell, grany przez Roba Morgana, jest solidniejszy z dwóch: zadaje właściwe pytania, notuje, trzyma linię. Phil Callahan, grany przez Johna Reynoldsa, jest komicznym kontrapunktem: gadatliwy, trochę niezdarny, zawsze krok za Powellem. Pierwszego ranka opowieści grają w karty, kiedy ich szef przychodzi spóźniony.

Na recepcji Florence, którą wszyscy nazywają Flo, grana przez Susan Shalhoub Larkin. Prowadzi centralę, sortuje wiadomości i mówi do szefa jak do źle wychowanego syna. To ona odbiera telefony Joyce Byers i wysyła wozy. Towarzyszy trzem pierwszym sezonom, potem opuszcza opowieść bez wyjaśnienia.

Czwarte imię przychodzi w marcu 1986: agent Glenn Daniels, grany przez Jeffa Sprauve'a. Trzyma blokadę, sprawdza tożsamości, spisuje nazwiska. To rola, którą opowieść rezerwuje swoim policjantom: być tam tuż przed tym, jak wszystko się przewraca, i nic nie rozumieć.

1983: sprawa Willa Byersa, od zbagatelizowanego zgłoszenia po manekin w kostnicy

6 listopada 1983 Will Byers, dwanaście lat, znika na drodze Mirkwood, wracając rowerem z sesji gry fabularnej. Następnego ranka jego matka zgłasza się na posterunek. Hopper słucha jej źle, przeciwstawia statystyki, wyjaśnia, że dzieci w końcu wracają. Pierwszy odruch tej policji: bagatelizować.

Potem znajduje rower, leżący w liściach na skraju drogi, nietknięty. Chłopiec dwunastu lat nie zostawia roweru. Szef zarządza przepisowe przeczesanie: ochotnicy, latarki, las Mirkwood pokratkowany. Nie przyprowadza dziecka. Przyprowadza kawałek szpitalnego fartucha, zebrany przy płocie laboratorium narodowego.

Kilka dni później ciało dziecka zostaje wyłowione z kamieniołomu. Miasto płacze, telewizja ogłasza, teczka się zamyka. Hopper, on, podnosi trzy szczegóły. Zwykłego patologa odesłano do domu, zastąpionego lekarzami przybyłymi ze stanu. Sekcja trwała kilka godzin. A policjant stanowy, który mówi, że znalazł ciało, David O'Bannon, nie miał tam czego szukać: kamieniołom jest własnością prywatną.

Następnej nocy szef wyważa drzwi kostnicy, unieszkodliwia dyżurnego agenta i otwiera worek na zwłoki nożem. Pod skórą manekina bawełna. W dwie minuty sprawa przestaje być zaginięciem i staje się zatajeniem. A komisariat małego miasta nie ma żadnego narzędzia przeciw zatajeniu państwa.

1. 6 listopada 1983 Rower na drodze Mirkwood

   Will Byers znika, wracając do domu rowerem. Maszyna zostaje leżąca w liściach, bez najmniejszego śladu wypadku.

2. 7 listopada 1983 Zgłoszenie, które szef bagatelizuje

   Joyce Byers zgłasza się na posterunek. Hopper odpowiada jej statystykami i wypełnia formularz bez przekonania.

3. 7 listopada 1983 Przeczesanie lasu

   Ochotnicy i latarki kratkują Mirkwood. Szef wraca z kawałkiem szpitalnego fartucha zebranym przy laboratorium.

4. Listopad 1983 Ciało wyłowione z kamieniołomu

   Dziecko wyszło z wody na oczach miasta. Telewizja ogłasza śmierć Willa, a śledztwo zamyka się tego samego wieczoru.

5. Listopad 1983 Dwie luki w raporcie

   Zwykłego patologa odsunięto na rzecz ekip stanu. A kamieniołom, teren prywatny, nie miał żadnego powodu, żeby go patrolować.

6. Listopad 1983 Kostnica wyważona w nocy

   Hopper wchodzi sam, odsuwa strażnika i otwiera worek. Pod skórą wyściółka. Ciało jest manekinem.

Kiedy policja staje się celem

Hopper nie zatrzymuje się na manekinie. Wchodzi do laboratorium narodowego, schodzi na dno kompleksu i widzi, co tam trzymają. Zostaje zauważony, obezwładniony, uśpiony, potem odwieziony do domu bez zadrapania i bez dowodu. Przekaz jest jasny: nie aresztuje się go, odkłada się go na miejsce.

Po przebudzeniu rozbiera przyczepę. Meble przewrócone, szuflady opróżnione, plafon wyrwany: szuka mikrofonu i znajduje jeden, ukryty w lampie. Szef policji jest podsłuchiwany u siebie przez administrację, którą powinien móc przesłuchiwać. U Joyce Byers narzuca ciszę, dopóki nie przeszuka pokoi.

To nie odosobniony przypadek. W salonie Wheelerów ekipa zakłada mikrofony, podczas gdy pani domu podaje im kawę. A kiedy Benny Hammond, właściciel restauracji, który przyjął dziecko w ucieczce, zostaje zastrzelony przez agentkę laboratorium, scenę upozorowano na samobójstwo. Posterunek dostaje raport o samobójstwie.

Pierwszy sezon zamyka tę logikę układem. Żeby wejść na Drugą Stronę i przyprowadzić Willa, Hopper zgadza się zapomnieć to, co widział, i wydaje kryjówkę Jedenastki. Szef policji negocjuje z tymi, których powinien ścigać, i płaci dzieckiem. Opowieść go nie usprawiedliwia: robi z tego założycielską winę postaci.

1984 i 1985: zgniłe pola, zduszona teczka, kupiony burmistrz

30 października 1984 rolnik, Merrill Wright, zgłasza się na posterunek: jego dynie sczerniały naraz, całymi polami. Hopper najpierw traktuje sprawę jak sąsiedzki spór, z rywalem podejrzanym o sabotaż, potem jedzie na miejsce i kopie ziemię. Wpada do organicznego tunelu, który prowadzi ku laboratorium. Rolnicza skarga właśnie zaprowadziła policję pod miasto.

Ten sam posterunek nosi jednak pustą teczkę. Barbara Holland zniknęła 7 listopada 1983, nad brzegiem basenu, podczas licealnej imprezy. Kiedy Nancy Wheeler przychodzi ją zgłosić, Powell i Callahan sugerują ucieczkę z zazdrości i zapraszają ją, żeby wróciła do domu. Policja nigdy nie pójdzie dalej. Rok później to jej rodzice, prywatny detektyw, dwóch nastolatków i kaseta nagrana w tajemnicy wyrwą wyjaśnienie.

Lato 1985 zmienia skalę. Miasto ma burmistrza, Larry'ego Kline'a, który sprzedał tereny, żeby postawić nowe centrum handlowe, Starcourt, i zainkasował pieniądze zagranicznych nabywców, nie zadając pytań. Hopper przesłuchuje go w biurze, bije, miażdży mu palce w szufladzie i grozi, że ujawni jego kochankę. Kline się przyznaje.

To najbardziej dyskutowana scena postaci: szef policji, który torturuje wybrańca, sfilmowany jak porachunki. Kline mści się, wydając Hoppera i Joyce Byers tym, którzy ich ścigają. Burmistrz skończy aresztowany za korupcję. Szef znika 4 lipca 1985 w wybuchu, który niszczy centrum handlowe. Miasto go grzebie.

1986: Powell szefem posterunku, trzy śmierci i miasto, które wskazuje winnego

Skoro Hoppera uznano za zmarłego, Calvin Powell zostaje awansowany na szefa policji. Callahan zostaje jego zastępcą, jak zawsze. To jedyny awans, jaki opowieść przyznaje temu komisariatowi, i spada w najgorszym możliwym momencie.

21 marca 1986 Chrissy Cunningham umiera w przyczepie Eddiego Munsona, w parku Forest Hills. Następnego ranka Powell i Callahan są pierwsi na miejscu. Podnoszą ciało ze złamanymi kończynami i zapadniętymi oczami, w przyczepie, której jedyny świadek uciekł. Żadna znana procedura tego nie opisuje.

Policja robi wtedy to, co umie: stawia blokady. Na jednej z nich agent Glenn Daniels rozpoznaje Freda Bensona i przypomina mu wypadek samochodowy, z którego licealista uciekł. Wizje chłopca zaczynają się przed policjantem; Fred umiera tego samego wieczoru na skraju drogi. Potem jest Patrick McKinney, uniesiony nad Lover's Lake przed około dziesięcioma świadkami.

Trzy śmierci w kilka dni, szef mianowany niedawno, dwóch ludzi w mundurze i miasto, które nie czeka. Jason Carver, kapitan drużyny koszykówki, wskazuje Eddiego Munsona i jego klub gry fabularnej, podnosi milicję i odwraca liceum. Policja jej nie rozbraja: szuka tego samego podejrzanego. Małe miasto właśnie przestało czekać na swoich policjantów.

Co policja w Stranger Things mówi o małym mieście

Posterunek Hawkins nigdy nie zidentyfikował ani jednego stworzenia. Demogorgon z 1983, Łupieżca Umysłów z 1984 i Vecna w 1986 to nie to samo: to trzy odrębne byty, których nie wolno pomylić, a komisariat nie nazwał żadnego. Wyprodukował wiarygodne raporty o fałszywych faktach.

To najbardziej stały motyw opowieści. Prawda nigdy nie przychodzi przez odznakę. Przychodzi przez matkę, która odmawia trumny, przez dwóch nastolatków, którzy wywołują zdjęcie, przez dzieci z krótkofalówką. Policjanci przychodzą potem i najczęściej po to, żeby posprzątać.

Opowieść nie robi z nich jednak złych. Powell i Callahan to dwóch zwyczajnych urzędników zwyczajnego miasta, zdublowanych przez teczkę, która należy do innego piętra państwa. To ich normalność niepokoi: cała administracja może kłamać, a żaden policjant nie musiał kłamać.

Ostatni sezon doprowadza pomysł do końca. W listopadzie 1987 miasto żyje pod wojskową kwarantanną, dowodzoną przez naukowczynię z wojska. Punkty kontroli nie są już trzymane przez miejskie radiowozy. To jedyny sezon, w którym ani Powell, ani Callahan się nie pojawiają: instytucji nie zreformowano, zastąpiono ją.

Zostaje pytanie, które widzowie zadają najczęściej: który policjant umiera w serialu? Żaden policjant z Hawkins nie ginie na ekranie. Jedyna śmierć policjanta, w którą miasto uwierzyło, to śmierć jego szefa, 4 lipca 1985. Była fałszywa.

Najczęstsze pytania

Czytaj też