Boże Narodzenie w Stranger Things: lampki z listopada i zimowy bal

Punkty orientacyjne

Tabela służy jednej rzeczy: nie przyklejać choinki do sezonu dlatego, że lampki przeszły przez ujęcie. Hawkins przeżywa swoje zimy. Nie świętuje ich jak specjalnego wydania na koniec roku.

Lampki z listopada

Joyce kupuje świąteczne żarówki w rozdziale Holly, Jolly. Jest listopad 1983, kilka dni po 6. Will zniknął. Sklepy już wystawiły kartony, jak co roku za wcześnie. Ona nie szykuje wigilii. Szuka sposobu, żeby z nim porozmawiać.

Światła zapalają się, gdy on jest blisko. Jedna żarówka, jedno słowo. To narzędzie, sklecone z tego, co miasto sprzedaje o tej porze. Wybór lampek mówi datę alejki, nie datę święta.

Ściana liter przychodzi później, w innym rozdziale. Tutaj się jej nie powtarza. Żarówki w tamtym momencie wystarczają, żeby powiedzieć tak albo nie. Reszta alfabetu to inna historia, już opowiedziana gdzie indziej.

Przylepienie tych scen do 25 grudnia przesuwa zaginięcie o półtora miesiąca. 6 listopada to początek. Lampki przychodzą zaraz potem, gdy miasto jeszcze nie schowało ozdób z witryn.

Zimowy bal

Drugi sezon zamyka się na Snow Ballu, w sali gimnastycznej szkoły w Hawkins, zimą 1984. To bal szkolny, nie wigilia. Rodzice nie siedzą wokół stołu. Uczniowie są odświętnie ubrani, pod lampkami sali.

Dwie pary są pewne. Mike i Jedenastka tańczą razem. Lucas i Max tańczą razem. Można to powiedzieć, nie wymyślając reszty parkietu.

Dustin jest na balu. Nie przypisuje mu się tu pary do tańca ani tytułu piosenki. Tego, czego nie sprawdzono ujęcie po ujęciu, nie robi się legendą artykułu. Bal istnieje. Dwie pary są jasne. Reszta parkietu może zostać w odcinku.

Zima w tamtym roku służy za kurtynę. Sezon był sezonem psów w tunelach, zimna, strachu. Sala gimnastyczna znów zapala światła, żeby powiedzieć, że rok szkolny odzyskuje kształt. To jeszcze nie 25 grudnia.

Lato, które nie ma w sobie nic z Bożego Narodzenia

Trzeci sezon dzieje się latem 1985. Data, którą miasto świętuje, to 4 lipca. Ognie, tłum, upał. Jest się na przeciwnym biegunie grudnia.

Warto to przypomnieć, bo obrazy śniegu tak mocno przylegają do dwóch pierwszych sezonów, że w końcu wierzy się, iż serial jest zawsze zimą. Nie jest. Zmienia porę roku, gdy historia zmienia rok.

Hawkins w lipcu to miasto centrum handlowego, basenu, letniej pracy. Lampki z 1983 dawno schowano. Nikt nie rozmawia żarówkami z zaginionym. Niebezpieczeństwo ma inny kształt i inny kalendarz.

Szukanie odcinka bożonarodzeniowego między balem a następnym marcem to szukanie święta, którego serial nie nakręcił. Elipsa istnieje. Nie wypełnia się jej choinką.

Marzec, a potem jesień

Czwarty sezon otwiera się w marcu 1986. Znów nie w grudniu. Postacie podrosły, są rozproszone, a miesiąc to koniec prawdziwej zimy, nie miesiąc katalogów zabawek.

Ostatni sezon opowieści dzieje się jesienią 1987. Epilog sięga maja 1989. Między tymi datami są elipsy. Żadnej nie opowiada się jak wigilii.

Można lubić serial w grudniu, choć historia nie dzieje się w grudniu. Miesiąc, w którym się ogląda, i miesiąc, w którym żyją postacie, to dwa kalendarze. Mieszanie ich to wiara, że Joyce kupuje żarówki na 25.

Bal z 1984 zostaje jedyną wielką świąteczną zimą. Potem miasto przechodzi lato, miesiąc marzec, jesień. Ozdoby nie wracają jak coroczne spotkanie.

25 grudnia poza opowieścią

25 grudnia 2025 to data publikacji. Tego dnia przyszły odcinki, dla publiczności. Żadna postać nie przeżywa tej daty. W 2025 historia dawno się skończyła: opowieść zatrzymuje się pod koniec lat 1980.

Stąd bierze się pomyłka. Widziano śnieg, lampki, bal, w tym samym miesiącu, w którym wychodziły nowe rozdziały. Mózg skleja to z powrotem. Serial nie przeniósł Willa do roku 2025 ani balu poza 1984.

Były inne dni publikacji wokół tamtego końca roku. Dotyczą widza. Nie dodaje się ich do kalendarza Hawkins. Artykuł o Bożym Narodzeniu w serialu musi zostawić je za drzwiami.

Kto szuka «co się dzieje w Boże Narodzenie», szuka naprawdę dwóch rzeczy: żarówek z listopada i balu. Reszta to pora prawdziwego roku, nie sezon serialu.

Czego serial nie świętuje

Nie świętuje 25 grudnia. Nie zbiera rodzin wokół świątecznego posiłku. Nie robi ze śniegu tradycji. Śnieg, gdy jest, to pogoda albo dekoracja balu.

Pożycza przedmioty święta, gdy już leżą w sklepach. Lampki są w 1983 narzędziem, w 1984 dekoracją sali gimnastycznej. Przedmiot zmienia zawód. Nigdy nie staje się tematem.

Zostawia też resztę zimy. Między 6 listopada a balem następnego roku nie pokazują nam prezentów ani opuszczonej wigilii Joyce. Brak jest wyraźny. Nie wymyśla się go, żeby artykuł był cieplejszy.

Właściwe słowo jest takie: serial ma zimy i użył Bożego Narodzenia jak alejki w sklepie. Nie jest opowieścią bożonarodzeniową.

Najczęstsze pytania

Czytaj też