Zbiry z Hawkins: Troy, James, Tommy H. i Carol, prześladowcy serialu

Troy i James, dwaj zbiry ze szkoły

W szkole, w listopadzie 1983, dwóch chłopców trzyma korytarz. Troy mówi, James idzie za nim. Ich cele są wybrane od dawna: Mike, Dustin, Lucas i Will, czterej chłopcy, którzy grają w Dungeons and Dragons w piwnicy.

Pierwszy rozdział podaje szczegół. Dwoje rozdaje przezwiska, które mierzą w kolor skóry Lucasa, twarz Mike'a i zęby Dustina, potem żartują, który z trzech przyniósłby najwięcej w budzie jarmarcznej. Dustin odpowiada, nazywając swoją chorobę: dysplazję obojczykowo-czaszkową, rzadką chorobę genetyczną, która zaburza wzrost zębów. Gaten Matarazzo, który go gra, jest nią dotknięty i wyjaśnił to braciom Duffer już na castingu; wpisali to w dialogi.

Na ekranie dwoje ma tylko imiona: nazwiska Walsh i Dante pochodzą z kart produkcji, nie z kwestii. Peyton Wich gra Troya, Cade Jones gra Jamesa, i żaden z dwóch nie ma sceny bez drugiego.

Pierwsza scena, która się liczy, dzieje się na apelu zorganizowanym dla Willa, w czwartym rozdziale, „Ciało”. Podczas gdy szkoła oddaje hołd dziecku, które uważa za zmarłe, dwoje się śmieje. Przy wyjściu Mike żąda od nich rachunku, Troy rzuca żart o zaginionym, a Mike popycha go na ziemię. Następna odpowiedź nie przychodzi od niego: Jedenastka, w peruce, żeby wejść do szkoły, wbija wzrok w Troya i przygważdża go w miejscu. Moczy spodnie przed prawie całą szkołą. Żaden dorosły nie pojawia się w kadrze.

Dwa rozdziały później, przy „Potworze”, przyciskają Mike'a i Dustina nad brzegiem kamieniołomu. Troy trzyma nóż przy Dustinie i każe Mike'owi skoczyć. Mike skacze. Zatrzymuje się w locie, wraca w górę i ląduje na krawędzi: Jedenastka jest u szczytu zbocza, z krwią z nosa. Jednym gestem łamie Troyowi ramię.

W siódmym rozdziale, „Wanna”, matka Troya wpada na posterunek żądać przeprosin i numerów służbowych zastępców. Popchnięty przez nią, syn opisuje dziewczynkę: ogoloną czaszkę, krwawiący nos i rzeczy, które umie robić. Szeryf odkłada słuchawkę i od razu wie, gdzie szukać dzieci. Jedyna konsekwencja przyznana prześladowcy obraca się przeciw niemu.

Ani jeden, ani drugi potem nie wraca, a opowieść tego nie wyjaśnia. Zajmuje się tym komiks: Zbir, wydany 4 lutego 2021, według scenariusza Grega Paka i rysunków Valerii Favoccii, bierze dwóch chłopców za bohaterów.

Tommy H. i Carol: zbiry z liceum Stranger Things

W liceum nękanie zmienia narzędzia. Koniec z nożem nad brzegiem dziury w wodzie: śmiech, sprej i publiczność. Tommy H. i Carol tworzą parę i krążą wokół Steve'a Harringtona, najbardziej widocznego chłopaka w szkole. Chester Rushing gra Tommy'ego H., Chelsea Talmadge gra Carol.

Ich funkcja mieści się w jednym zdaniu: śmieją się z tego, co robi Steve, i chcą jeszcze. Nie zna się im ani rodziny, ani domu, ani rany. Troy działał szczerym okrucieństwem; oni prawie niczego nie wymyślają, podtrzymują. Zło, które robią, jest zawsze złem grupy.

Pierwszy sezon prowadzi ich od basenu do ostatniej imprezy. Oto ich droga, po kolei.

1. Rozdział 2 Puszka nad brzegiem basenu

   Barbara Holland towarzyszy Nancy Wheeler u Steve'a, odmawia picia, potem ulega naciskowi grupy. Otwiera puszkę ostrzem i rozcina sobie dłoń. Inni wracają; ona zostaje na zewnątrz i znika tej nocy.

2. Rozdział 3 Rozbity aparat

   Para otacza Steve'a, kiedy przyciska Jonathana Byersa. Sugeruje się na głos, że starszy brat zaginionego mógł mieć coś wspólnego z jego zniknięciem. Steve rozbija aparat o ziemię.

3. Rozdział 6 Markiza Hawk

   Przekonany, że został zdradzony, Steve pozwala parze przemalować markizę kina. Nad tytułem na afiszu, All the Right Moves, obelga seksualna i pełne nazwisko Nancy Wheeler.

4. Rozdział 6 Bójka przed kinem

   Nancy biegnie zobaczyć markizę. Steve dokłada na głos, Jonathan go uderza, dwóch zastępców rozdziela chłopców. Jonathan kończy skuty na posterunku; para odchodzi bez niepokoju.

5. Rozdział 7 Steve ich tam zostawia

   Z podbitym okiem Steve słucha, jak dalej kpią z Nancy i Jonathana. Odpowiada im, że nikogo nie kochają, zostawia ich na miejscu i wraca sam zmyć farbę.

6. Rozdział 8 Nowy aparat

   W wigilię Nancy daje Jonathanowi nowy aparat. Zapłacił za niego Steve, który tego nie mówi i pozwala jej wręczyć go w swoim imieniu.

7. Październik 1984 Ostatnie pojawienie

   Parę widzi się znowu w liceum, potem na imprezie Halloween Tiny. Nie zmienili się, a opowieść nie ma już z nimi nic do zrobienia.

Steve Harrington, zbir, który zmienia obóz

To prawdziwa linia siły tematu. W listopadzie 1983 Steve Harrington nie jest widzem tego, co robią Tommy H. i Carol: nadaje ton. Rozbija aparat, pozwala przemalować markizę, upokarza Nancy na środku ulicy. Opowieść filmuje go najpierw dokładnie tak, jak filmuje Troya.

To, co go wyróżnia, to co się z tym robi potem. Żadnego objawienia, żadnej przemowy, żadnej kary. Trzy gesty: zostawia przyjaciół, zmywa farbę, płaci za nowy aparat i pozwala Nancy wręczyć go w swoim imieniu. Żaden go nie odkupuje i żaden nie jest skomentowany na ekranie.

Czwarty przychodzi w ósmym rozdziale. Steve przychodzi przeprosić u Byersów, wpada na pułapki i na broń wymierzoną w siebie, wychodzi, wsiada z powrotem do samochodu — i zawraca, kiedy światła wariują. Podnosi kij z gwoździami i trzyma drzwi, podczas gdy inni podkładają ogień.

Wybór pisarski jest czysty. Prześladowca nie jest gatunkiem, tylko pozycją, i można ją zmienić, pod warunkiem utraty tych, którzy czynili ją wygodną. Tommy H. i Carol się nie zmieniają: dlatego wychodzą z opowieści, a on nie.

Marzec 1986: kiedy nękanie staje się obławą

Trzy lata później to samo liceum produkuje coś innego. Jason Carver, kapitan drużyny koszykówki, traci dziewczynę Chrissy Cunningham w marcu 1986. Przekonany, że zabił ją Eddie Munson i że klub Hellfire jest sektą, zbiera drużynę i rusza go ścigać. Ma własny artykuł na tym blogu; tu trzymamy się tego, co wnosi do tematu.

To, co zmienia, to skala. Troy trzymał korytarz, Tommy H. trzymał paczkę. Jason trzyma zebranie publiczne: przed radą miasta oskarża klub gry fabularnej o satanistyczne rytuały, a miasto mu wierzy. Nękanie w szkole staje się obławą dorosłych.

Ciągłość liczy się bardziej niż zerwanie. Jason wierzy w to, co mówi, jak Troy wierzył w swoje drwiny; różnica tkwi w mikrofonie, który mu się podaje. A jego przeciwnik nie jest stworzeniem: to Lucas Sinclair, jego własny kolega z drużyny, jeden z czterech chłopców, których Troy pchał korytarzami trzy lata wcześniej.

Co serial mówi o nękaniu w szkole lat 1980

Jedna stała przecina cztery sezony, o które chodzi: żaden dorosły nigdy nie interweniuje. Ani jednego nauczyciela na apelu, ani jednego woźnego nad brzegiem kamieniołomu, ani jednego kierownika przed przemalowaną markizą. Jedyny dorosły, który rusza się dla prześladowcy, to matka Troya, i przychodzi żądać przeprosin dla syna.

Słowo „nękanie” zresztą nigdy nie pada, i to jest zgodne z epoką: szkolne polityki, które je nazywają, przyszły dużo później. Sprawę załatwiało się między uczniami albo się jej nie załatwiało. Opowieść nie wypełnia tej pustki przemową: zostawia ją otwartą i filmuje to, co się w nią wlewa.

Łączy też szkolne okrucieństwo z realną paniką. W tej dekadzie rodzice, pastorzy i dziennikarze oskarżali Dungeons and Dragons o popychanie nastolatków ku okultyzmowi; młodych w koszulkach metal traktowano jak podejrzanych. Przemowa Jasona przed radą miasta powtarza te argumenty prawie takie, jakie są.

Zostaje to, co opowieść robi z celów. Czterej chłopcy wykpieni na korytarzu w listopadzie 1983 to ci, którzy, rozdział po rozdziale, znajdują wejście i stawiają plan. Nic nie jest za to odkupione i nikt nie przedstawia im przeprosin; ale odmawia się zostawienia ich w roli, w której ustawiło ich dwóch trzynastoletnich chłopców.

Co czworo ma wspólnego

Żadne z czworga nie ma mocy, stworzenia ani laboratorium za sobą, i właśnie dlatego zostawiają ślad. Trzy cechy ich zbierają i ta sama nieobecność.

Działają zawsze we dwoje: Troy z Jamesem, Tommy H. z Carol. Zawsze mają publiczność, korytarz, zgromadzenie, ogród albo handlową ulicę. I wybierają kogoś, kto w tej chwili nie ma nikogo: chłopca, którego brat właśnie zniknął, dziewczynę, którą zostawia się samą na zewnątrz.

Żadnego nie zatrzymuje dorosły. Troya zatrzymuje dziecko dwunastu lat. Tommy'ego H. i Carol zatrzymuje chłopak, który służył im za szefa. Jasona nie zatrzymuje nikt: umiera w domu Creelów, podczas walki z Lucasem. Cele bronią się same albo z przyjaciółmi.

Dwie inne postacie uzupełniają listę. Billy Hargrove, jesienią 1984, przenosi nękanie do wnętrza rodziny: terroryzuje Max Mayfield, swoją siostrę przyrodnią, i okłada pięściami Steve'a u Byersów. On nie potrzebuje ani korytarza, ani publiczności.

Ostatnia jest poza miastem. Angela, w liceum Lenora Hills, w Kalifornii, upokarza Jedenastkę przed całym lodowiskiem w marcu 1986, z milkshake'em w ręku. Dostaje wrotką prosto w twarz. To jedyna prześladowczyni, która bierze się za Jedenastkę pozbawioną mocy, i jedyna, która kończy na ziemi.

Najczęstsze pytania

Czytaj też