Dungeons & Dragons w Stranger Things: dlaczego gra organizuje cały serial

Dungeons & Dragons w Stranger Things: sesja z 6 listopada 1983

Dziesięć godzin gry, piwnica, czterech dwunastoletnich chłopców: pierwsza scena serialu to koniec kampanii. Mike, mistrz gry, spuszcza Demogorgona na drużynę. Will, który gra maga, musi wybrać między obroną a atakiem: rzuca kulę ognia, nie udaje mu się rzut, a sesja przerywa się, zanim wiadomo, czy trafił. Wraca do domu rowerem. Nigdy nie dociera.

Wszystko już tu jest: potwór, którego nazywa się, zanim się go zobaczy, wybór między ucieczką a uderzeniem, kostka, która decyduje. Serial powtórzy tę strukturę w każdym sezonie, a Will znów rzuci swoją kulę ognia, naprawdę, lata później.

Nazywanie potworów

Zasadę wyjaśniają same dzieci: w obliczu nieznanego szukają w podręczniku gry stworzenia, które najbardziej przypomina, i je przyjmują. Nazwanie pozwala rozumować: jeśli to Łupieżca Umysłów, ma umysł roju; jeśli to Vecna, trzeba znaleźć jego ciało. Gra jest ich nauką.

Każda postać ma klasę

Już od sezonu 1 dzieci dzielą się na klasy z gry, a serial przestrzega ich do końca. Mike jest paladynem, tym, który dowodzi i chroni. Lucas jest łowcą, zwiadowcą z procą. Dustin jest bardem, tym, który mówi, negocjuje i zna zasady. Will jest magiem, tym, który widzi to, czego inni nie widzą. Jedenastka, która przyszła później, jest „magiem” drużyny, surową mocą.

Sezon 4 rozszerza zasadę na dorosłych i nastolatków: Eddie to mistrz gry, który w końcu ginie jako bohater własnej kampanii, a Erica, jako Lady Applejack, złodziejka, która zabija Vecnę przy stole tego samego wieczoru, gdy on zaczyna zabijać naprawdę.

Satanistyczna panika z 1986

Sezon 4 wykorzystuje prawdziwy epizod: w latach 80. amerykańscy rodzice, pastorzy i dziennikarze oskarżają Dungeons & Dragons o pchanie nastolatków ku samobójstwu i okultyzmowi. Gdy Chrissy umiera w przyczepie Eddiego, miasteczko nie potrzebuje dowodu: Hellfire Club, ze swoją nazwą i t-shirtami z demonem, jest idealnym winnym.

Serial staje po stronie gry, oczywiście. Pokazuje graczy, którzy dzięki niej rozumieją świat szybciej niż dorośli, i licealistę ściganego za to, że lubił niewłaściwe rzeczy.

Gra zamyka pętlę

Ostatni sezon przywraca stół: dorosłe już postacie wciąż mają kości, podręcznik i przekonanie, że nazwanie czegoś pozwala to pokonać. To, co serial opowiada od pierwszego odcinka, to paczka graczy, która nie pozwala, by sesja zatrzymała się w chwili, gdy kość się toczy.

Kampanie z serialu, po jednej na epokę

Prawdziwa gra i to, co serial jej oddał

Dungeons & Dragons istnieje od 1974, a edycja, w którą gra paczka w 1983, to ówczesne czerwone i niebieskie pudełka, z potworami o greckich nazwach i klasami postaci. Wszystkie stworzenia nazwane w serialu tam figurują: Demogorgon, dwugłowy książę demonów; łupieżca umysłów, czyli illithid, pan niewolników z głową ośmiornicy; Vecna, dawny król, który stał się liszem, a którego ręka i oko są legendarnymi artefaktami; Thessalhydra, ośmiogłowa hydra.

Wydawca gry odwzajemnił się: zestaw startowy w barwach serialu wyszedł w 2019, z kampanią Mike'a, jego figurkami i jego Demogorgonem, a najnowsze podręczniki zasad cytują Hawkins. Dla całego pokolenia serial był bramą do gier fabularnych.

Klasy każdego z nich i co mówią

1. Will Roztropny

   Mag, ten, który rzuca kulę ognia. Najkruchszy przy stole i ten, który w końcu ma prawdziwe moce.

2. Dustin krasnolud

   Krępy i lojalny wojownik, nauka i humor paczki.

3. Lucas rycerz

   Wojownik, pierwszy do walki wręcz w każdym sezonie.

4. Mike, mistrz gry

   Ten, który opowiada. W ostatnim rozdziale znów staje się tym, który pisze przygody drużyny.

5. Jedenastka, magini

   Imię, które Mike nadaje jej w 1983, zanim jeszcze wie, co potrafi.

6. Erica, Lady Applejack

   Złodziejka 14. poziomu, chaotyczna dobra, która zabija Vecnę na planszy w wieczór jego pierwszej prawdziwej ofiary.

Najczęstsze pytania

Czytaj też