Stranger Things The First Shadow: sztuka teatralna o Henrym Creelu, w Londynie i na Broadwayu

Historia The First Shadow

Jesień 1959. Rodzina Creelów osiedla się w małym miasteczku w Indianie, a syn, Henry, idzie do liceum, gdzie spotyka Joyce Maldonado, która wystawia sztukę na koniec roku, Jamesa Hoppera Jr., syna szefa policji, i Boba Newby'ego, który majsterkuje przy radiach. Zwierzęta giną, zło się rozprzestrzenia, a Henry, prześladowany przez to, czego dotknął jako dziecko w Nevadzie, odkrywa, kim jest. Sztuka kończy się tam, gdzie zaczyna się sezon 4: w laboratorium, z Brennerem.

To prolog: wszystko, co sezon 4 opowiadał w retrospekcjach, jest tam grane na żywo, z miasteczkiem z 1959 i jego dorosłymi, w tym rodzicami Joyce, Hoppera i Boba.

Kto ją zrobił

Tekst napisała Kate Trefry, scenarzystka serialu, na podstawie historii stworzonej z Dufferami i Jackiem Thorne'em, autorem „Harry'ego Pottera i przeklętego dziecka”. Reżyseruje Stephen Daldry, ten od „Billy'ego Elliota”. Efekty, iluzje, stworzenia, lewitacje, projekcje, są sercem spektaklu, stworzone przez ekipy największych produkcji West Endu, i przyniosły sztuce jej główne nagrody.

A w Paryżu?

W chwili, gdy to piszemy, nie ogłoszono żadnej polskiej wersji ani trasy: sztuka jest grana w Londynie i Nowym Jorku, po angielsku, a obie produkcje ogłosiły swój koniec, 27 grudnia 2026 w Londynie i 3 stycznia 2027 na Broadwayu. Polscy fani lecą do Londynu, niecałe trzy godziny lotu, gdzie bilety są tańsze niż na Broadwayu. Produkcja wspominała o innych miastach po zakończeniu serialu, nie wymieniając żadnego.

Bilety

W Londynie miejsca kosztują od około trzydziestu do ponad stu funtów zależnie od rzędu; w Nowym Jorku od sześćdziesięciu do kilkuset dolarów. Sztuka trwa około dwóch godzin czterdziestu pięciu minut, z przerwą, i nie jest zalecana dla dzieci poniżej dwunastu lat ze względu na straszne sceny. Bilety rezerwuje się na stronach teatrów, na weekendy z kilkumiesięcznym wyprzedzeniem.

Co sztuka zmienia w serialu

Daje Henry'emu młodość, Joyce i Hopperowi wspólną historię na długo przed 1983, a Bobowi miejsce, którego nie miał. I rzuca światło na sezon 5: kamień z Nevady, byt, to, co Henry postanowił nosić, wszystko już tam jest. To jedyny spin-off, który Dufferowie uważają za część historii.

Co ujawnia sztuka i co odpowiedział na to serial

Sztuka dzieje się w 1959, w roku, w którym rodzina Creelów osiedla się w Hawkins, i opowiada o nastoletnim Henrym, jego mocach, spotkaniu z Brennerem i tym, co go przechyliło. Daje też młodość Joyce, Hoppera i Boba Newby'ego, licealistów w tym samym miasteczku, ze szkolnym przedstawieniem w centrum fabuły. Sugeruje, że siła z Drugiej Strony popchnęła Henry'ego do przyjęcia swojej mrocznej strony, czego serial jeszcze nie mówił.

Ostatni rozdział serialu odpowiedział na ten trop. Matt Duffer obiecał, że finał powie, „kto jest prawdziwym złem”; odpowiedzią jest walizka otwarta przez Henry'ego jako dziecko, w kopalni, jeszcze przed 1959. Sztukę i serial czyta się więc w jednym kierunku: sztuka stawia pytanie, ostatni rozdział odpowiada, a obejrzenie sztuki po serialu zmienia odczytanie jej ostatnich scen.

Sztuka w kilku punktach

Kate Trefry, która napisała sztukę, podpisała też szósty rozdział ostatniego sezonu, ten o ucieczce Max i Holly i o kopalni: ta sama ręka napisała pytanie i część odpowiedzi.

Dlaczego teatr, a nie sezon

Wybór teatru wynika z epoki i efektów. Sezon w 1959 wymagałby odmłodzenia lub ponownego obsadzenia Joyce, Hoppera i Boba; na scenie inni aktorzy naturalnie grają szesnastoletnie wersje. A efekty sztuki, wizje Henry'ego, stworzenia, mówiące radio, to sceniczne iluzje, co czyni horror bliższym, kilka metrów od publiczności, bez grafiki komputerowej.

Dla fanów to jedyne przedłużenie uniwersum, którego nie da się obejrzeć w domu. Trzeba być w Londynie albo Nowym Jorku i to czyni z niej, mimo krążących nagranych fragmentów, doświadczenie osobne: Hawkins w 1959, na scenie, z ludźmi, którzy boją się w tym samym momencie co ty.

Najczęstsze pytania

Czytaj też