Kto umiera w sezonie 4 Stranger Things? Wszystkie śmierci, odcinek po odcinku

Kto umiera w sezonie 4 Stranger Things: sześć śmierci i śpiączka

Sześć nazwanych postaci umiera między 21 marca 1986 a nocą ostatniego rozdziału: Chrissy Cunningham, Fred Benson, Patrick McKinney, Eddie Munson, Jason Carver i doktor Martin Brenner. Trzeba dodać Max Mayfield, która umiera na minutę w ramionach Lucasa, zanim Jedenastka sprowadzi ją z powrotem, i która nie wyjdzie ze śpiączki wcześniej niż za półtora roku. Żaden inny sezon nie zabija tylu.

Rachunek innych sezonów daje miarę odstępu. Pierwszy grzebie Benny'ego Hammonda, potem Barbarę Holland, drugi Boba Newby'ego, trzeci Billy'ego Hargrove'a i Aleksieja; ostatni ma tylko jedną długoletnią sojuszniczkę do stracenia. Tutaj sześć nazwisk pada w osiem dni, nie licząc bezimiennych: personel projektu Nina, załoga śmigłowca, więźniowie rosyjskiej areny i dzieci z laboratorium, których masakrę wreszcie pokazano w siódmym rozdziale.

Ta hekatomba ma przyczynę w samej opowieści: potwór potrzebuje śmierci. Jego klątwa nie zabija dla zabijania, otwiera bramy, i potrzebuje czterech, żeby rozciąć miasto. Do tej arytmetyki dochodzą obława prowadzona przez licealistów i wojsko, które postanawia zastrzelić dziecko. Dziewięć rozdziałów, blisko trzynastu godzin, wyszłych w dwóch tomach 27 maja i 1 lipca 2022: najdłuższy sezon jest też najbardziej śmiertelny.

Wszystkie śmierci, w kolejności rozdziałów

Sezon zabija falami. Jedna śmierć w każdym z dwóch pierwszych rozdziałów, jedna w piątym, jedna w ósmym, a potem ostatni rozdział, który ustawia trzy w jedną noc. Między Fredem a Patrickiem mijają dwa rozdziały, nim padnie postać: tyle czasu potrzebuje paczka, żeby zrozumieć, z czym ma do czynienia.

Oto pełny fryz, rozdział po rozdziale. Śmierci w domu Creelów, dużo wcześniejsze niż opowieść, nie ma na nim: opowiada je starzec w zakładzie, nie popełniono ich w marcu 1986.

1. Odcinek 1 Chrissy Cunningham w przyczepie

   21 marca 1986 kapitan cheerleaderek przychodzi po coś na sen do Eddiego Munsona. Wpada w trans, unosi się pod sufit, członki połamane, oczy zapadnięte. Eddie ucieka, a miasto uważa go za winnego.

2. Odcinek 2 Fred Benson na skraju drogi

   Kolega Nancy z gazetki liceum towarzyszy jej w śledztwie na parkingu przyczep. Policjant przypomina mu wypadek samochodowy, z którego uciekł, a zegar zaczyna bić mu w głowie. Umiera sam, na drodze, przy parkingu przyczep.

3. Odcinek 5 Patrick McKinney nad jeziorem

   Koszykarz idzie za Jasonem w obławie. Na Lover's Lake sztywnieje, unosi się nad wodą przed Jasonem i przed Eddiem, a potem opada. Jego śmierć otwiera szczelinę pod powierzchnią.

4. Odcinek 7 Masakra w laboratorium, wreszcie pokazana

   Drugi najdłuższy rozdział sezonu, 98 minut, odsłania, co stało się lata wcześniej na białych korytarzach: numerowane dzieci i salowych wymordowanych przez podmiot Numer Jeden. W Rosji stworzenie z areny zbiera kilka ofiar wśród więźniów, zanim Hopper dobija je płonącą włócznią.

5. Odcinek 8 Brenner umiera na pustyni

   Wojsko podpułkownika Sullivana atakuje projekt Nina i rozstrzeliwuje personel ośrodka. Brenner wyprowadza Jedenastkę z budynku, przyjmuje strzały ze śmigłowca i umiera na zewnątrz; ona niszczy maszynę i odchodzi, nie dając mu tego, o co prosi.

6. Odcinek 9 Eddie Munson pod Demonietoperzami

   Po zagraniu Metalliki na dachu przyczepy, żeby odciągnąć chmarę od przyjaciół, Eddie odmawia ucieczki po raz drugi i schodzi z powrotem walczyć. Ukąszenia biorą górę; umiera w ramionach Dustina.

7. Odcinek 9 Jason Carver, przecięty na pół

   Zastaje Lucasa przy łóżku Max w transie i żąda, żeby wyłączył muzykę. Dwaj chłopcy się biją, a szczelina, która rozcina miasto, przecina pokój w chwili, gdy się otwiera.

8. Odcinek 9 Max Mayfield, jedna minuta

   Członki połamane i oczy zapadnięte, Max umiera przy Lucasie. Jedenastka sprowadza ją z powrotem z wnętrza jej umysłu: serce rusza znowu, a czwarta szczelina i tak się otwiera.

Trzy ofiary klątwy, jedna po drugiej

Chrissy Cunningham jest pierwsza, i cały sezon wychodzi z jej śmierci. Kapitan cheerleaderek, dziewczyna kapitana drużyny koszykówki, ukrywa zaburzenia odżywiania i matkę, która pilnuje każdego kęsa. Migreny, krwotoki z nosa, zegar stojący, którego nikt inny nie słyszy: myśli, że wariuje, i idzie do wyrzutka z liceum, żeby zasnąć. Umiera w przyczepie Eddiego, na parkingu Forest Hills, kilka minut po jedynej życzliwej rozmowie tego dnia.

Fred Benson umiera w następnym rozdziale. Pisze z Nancy w gazetce liceum, towarzyszy jej w śledztwie o śmierci Chrissy i niesie winę, której nikt nie zna: śmiertelny wypadek samochodowy rok wcześniej, z którego uciekł. Jego wizje zaczynają się przed policjantem, słowo „morderca” wypisuje się wszędzie wokół niego, i idzie za głosem aż na drogę, gdzie Nancy znajduje go za późno.

Patrick McKinney jest trzeci, w piątym rozdziale. Kolega z drużyny Jasona i Lucasa, i ten, który najbardziej wątpi w polowanie na Eddiego. Bóle głowy zaczynają się podczas obławy; na Lover's Lake unosi się nad wodą na oczach Jasona, a potem opada. To, co go zżerało, jest powiedziane tylko półsłówkiem: siniaki, brutalny ojciec, nic nie wypowiedziane na głos.

Trzy śmierci idą tą samą mechaniką i żadna nie jest darmowa. Każda otwiera szczelinę w dokładnym miejscu, gdzie padło ciało: przyczepa, droga, dno jeziora. Nancy rozumie plan w ósmym rozdziale, po wizji, którą jej narzucają: cztery śmierci, cztery bramy, miasto otwarte na pół. Czwartym wyznaczonym celem jest Max, wybrana za winę, którą ciągnie od śmierci Billy'ego, przybranego brata przez małżeństwo.

Śmierci, które nie pochodzą od klątwy

Eddie Munson to najbardziej opłakiwana śmierć sezonu i nie ginie od klątwy. Oskarżony o zabójstwo Chrissy, ścigany przez własne miasto, zgadza się służyć za przynętę: na dachu swojej przyczepy, po stronie Drugiej Strony, gra Master of Puppets, żeby odciągnąć Demonietoperze od przyjaciół. Potem odmawia ucieczki po raz drugi, schodzi walczyć i umiera od ukąszeń, w ramionach Dustina. Jego miasto nigdy się nie dowie, że je ocalił.

Jason Carver umiera tej samej nocy, nic nie zrozumiawszy. Kapitan drużyny koszykówki, chłopak Chrissy, spędził sezon na zbieraniu milicji przeciw Hellfire Club i nastawianiu miasta przeciw wyrzutkom. Zastaje Max w transie w domu Creelów, bije się z Lucasem, a szczelina przecina go na pół w sekundzie, w której się otwiera. To najbrutalniejsza śmierć sezonu i najmniej opłakiwana.

Martin Brenner umiera w poprzednim rozdziale, tysiące kilometrów stąd. Ten, którego podopieczni nazywali „Tata”, wziął znowu Jedenastkę w swoje ręce na pustyni w Nevadzie, pod pretekstem oddania jej mocy. Kiedy wojsko atakuje ośrodek, wyprowadza ją na zewnątrz, osłania własnym ciałem i przyjmuje strzały ze śmigłowca. Prosi, żeby powiedziała, że rozumie; ona odchodzi, nie mówiąc tego, a on umiera na piasku.

Zostają śmierci bez imienia, które ważą dużo w rachunku: personel projektu Nina, zastrzelony przez ludzi Sullivana, załoga śmigłowca, zniszczona przez Jedenastkę w chwili, gdy wracają jej moce, numerowane dzieci i salowi laboratorium, wymordowani przez podmiot Numer Jeden we wspomnieniu pokazanym w siódmym rozdziale, i więźniowie rosyjskiej areny, zabici przez bestię, przed którą ich rzucają. Ten Demogorgon to nie Vecna: to stworzenie Drugiej Strony, karmione na dnie więzienia, które Hopper dobija płonącą włócznią.

Przypadek Max: ani śmierć, ani przeżycie

Max Mayfield nie należy ani do listy martwych, ani do listy tych, którzy przeżyli. Zgadza się służyć za przynętę, żeby zająć potwora, kiedy jego ciało jest atakowane gdzie indziej, i pułapka zamyka się na niej: w domu Creelów członki się łamią, oczy zapadają, serce staje. Umiera przy Lucasie, który nie puścił jej dłoni.

Jedenastka, która weszła w jej umysł z zamrażarki pizzerii w Nevadzie, odmawia puszczenia jej i sprowadza ją z powrotem. Serce rusza znowu, reszta nie: Max wychodzi z ostatniego rozdziału w śpiączce, ślepa, z połamanymi członkami. A czwarta szczelina i tak się otworzyła. Kilka sekund wystarczyło: potwór nie potrzebował zwłok, potrzebował śmierci.

Ostatni sezon, półtora roku później, tłumaczy ten półpowrót. Duch Max nie był w jej ciele przez cały ten czas: błąkał się we wspomnieniach Henry'ego Creela, szukając wyjścia. Budzi się w końcu w szpitalu, kiedy Lucas zakłada jej piosenkę na uszy. „Running Up That Hill” już raz ją ocalił, na cmentarzu, w czwartym rozdziale tego sezonu 4.

Dlatego żaden uczciwy rachunek nie może ustawić jej po jednej albo po drugiej stronie. Technicznie Max umiera: opowieść liczy jej śmierć, skoro szczelina się otwiera. Ludzko przeżywa. Oba są prawdziwe naraz, i sezon zatrzymuje się dokładnie tam.

Kto wychodzi cało, i potwór, który od tego nie umiera

Paczka z 1983 dochodzi w całości do końca: Mike, Will, Dustin, Lucas i Jedenastka, z Nancy, Jonathanem, Robin, Ericą i Argyle'em. Steve uchodzi o włos, pogryziony w brzuch i w bok przez Demonietoperze na Drugiej Stronie, uwolniony przez Nancy, Robin i Eddiego, i wraca do walki krwawiąc. Joyce i Murray wracają z Rosji z Hopperem, żywym, którego wszyscy uważali za martwego od bitwy o Starcourt, latem 1985.

Po stronie dorosłych doktor Owens zostaje schwytany, a nie zabity, podpułkownik Sullivan odchodzi wolny, Victor Creel zostaje w zakładzie Pennhurst, a Yuri przemytnik kończy związany we własnym samolocie. Wayne Munson, wuj Eddiego, dostaje kostkę siostrzeńca z rąk Dustina: to wszystko, co zostaje z chłopaka, którego miasto ma za mordercę.

A potwór? Nie umiera. Opalony koktajlem Mołotowa, podziurawiony kulami, wypchnięty przez okno przez Nancy, Vecna znika z podłogi domu Creelów, kiedy ekipa schodzi go szukać. Dwa dni później, na wzgórzu, przed niebem, które wypełnia się popiołem, Will czuje jego obecność na karku: ranny, nie martwy. Potrzeba ostatniego sezonu, żeby z nim skończyć.

Najczęstsze pytania

Czytaj też