Wayne Munson w Stranger Things: wuj z osiedla Forest Hills

Kim jest Wayne Munson

Wayne Munson mieszka w przyczepie na osiedlu Forest Hills, w Hawkins. Jest wujem Eddiego Munsona i to u niego plotka uderza najpierw, bo to tam umarła dziewczyna. Serial nie pisze mu szczegółowego zawodu ani kuchennej przemowy. Daje mu drzwi, imię do przekazania, a później dłoń, by wziął kostkę.

Nie ma go w Hellfire Club. Nie ma go na dachu. Jest dorosłym z przyczepy: tym, którego Nancy i Fred znajdują, gdy idą tropem, i tym, którego odnajduje Dustin Henderson, gdy zostaje mu tylko jeden przedmiot do oddania. Dwie sceny, wiosną 1986, robią prawie całą postać. Ostatni sezon dodaje trzecią, nie dając mu więcej zdań.

Imię, które podaje

Odcinek 2 sezonu 4 wysyła Nancy Wheeler i Freda Bensona na osiedle przyczep. Wayne Munson podaje im imię: Victor Creel, człowiek zamknięty za to, że zabił rodzinę w 1959 i wyłupił jej oczy. Chrissy Cunningham umarła w ten sam sposób. Wayne nie wyjaśnia mechanizmu. Rozpoznaje sposób zabijania i wiąże go z historią, którą miasto schowało w zakładzie.

To imię jest ziarnem śledztwa Nancy. Zaprowadzi dalej, aż do Pennhurst, w Indianie. Wayne nie jedzie. Powiedział to z przyczepy. Rozdział zostawia go tam. Fred Benson nie wróci z tej nocy. Więź między wujem a dziennikarzem kończy się na tej wymianie: osiedle, imię, oczy, 1959.

Kostka, dwa dni później

Dziewiąty odcinek sezonu 4 stawia epilog dwa dni później. Część miasta się ewakuuje. Inni stawiają obóz pomocy w liceum. Nancy, Robin, Steve i Dustin rozdają tam koce. Dustin odnajduje tam Wayne'a i oddaje mu kostkę siostrzeńca. Gest jest mały. Mówi, że ciała nie zostawiono bez przedmiotu, który wrócił po stronie żywych.

Dustin mówi mu też prawdę, której miasto nie przyjmuje: jego siostrzeniec umarł jak bohater. Zdanie nie staje się przemową. Trwa między nastolatkiem a wujem, pośród koców. Dla Hawkins Eddie zostaje zbiegłym mordercą. Obie wersje współistnieją. Wayne usłyszał Dustina. Miasto nie usłyszało Wayne'a.

W co może wierzyć

Serial nie pokazuje go na Drugiej Stronie i nie każe mu zwiedzać szczeliny. To, co wie pod koniec tej wiosny, mieści się w tym, co powiedziano mu w obozie: śmierć, słowo, kostka. Przypisać mu równoległe śledztwo albo spokojną pewność kogoś, kto zrozumiał wszystko przed wszystkimi, znaczyłoby napisać scenę, której nie ma.

Jego rola jest twardsza i prostsza. Mieszka w przyczepie, w której upadła pierwsza zmarła. Podał jedyne użyteczne imię. Dostaje potem częściowe zaprzeczenie od nastolatka, podczas gdy reszta Hawkins trzyma wersję o mordercy. Nie ma mikrofonu. Nie ma dowodu, który mógłby unieść w dzienniku telewizyjnym. Ma kostkę.

Grób w ostatnim sezonie

Ostatni sezon nie robi z niego mówcy. Stawia go przy zbezczeszczonym grobie. Eddie nie żyje od wiosny 1986. Miasto samo nie zmieniło wyroku. Wayne czuwa. Hellfire Club, w swoim zestawieniu ostatniego sezonu, zapisuje to tak: grób jest zbezczeszczony, wuj czuwa. Gareth i Jeff są nieobecni. Wuj nie.

Imię siostrzeńca zostanie wypowiedziane później przed liceum, przez Dustina, na rozdaniu dyplomów. Ta przemowa nie jest głosem Wayne'a. Powtórzyć ją tutaj znaczyłoby ukraść inną scenę. Wuj już miał swoją, w obozie, półgłosem. Grób mówi to, czego uroczystość nie naprawia: ktoś wciąż pilnuje zmarłego, którego miasto splamiło.

Co pokazuje o miasteczku

Wayne Munson służy do mierzenia Hawkins. Miasto, które potrafi usłyszeć wuja podającego imię Victora Creela, a potem dalej traktować siostrzeńca jak zabójcę, to miasto, które wybiera najprostszą plotkę. Postać nie potrzebuje daru, by to pokazać. Potrzebuje, by uwierzyło jej dwóch nastolatków, Nancy, a potem Dustin, i prawie nikt inny.

Żegnamy go na tych trzech gestach. Mówi. Dostaje. Czuwa. Żadnej gitary, żadnej kości, żadnego ostatniego sola. Wuj z osiedla Forest Hills przypomina, że żałoba ma adres: przyczepa, obóz koców, grób. Reszta wiosny 1986 opowiada się od strony paczki. On zostaje na progu.

Przyczepa jest też miejscem, w którym umarła Chrissy Cunningham. Gdy przychodzą Nancy i Fred, nie przesłuchują przypadkowego sąsiada: stoją przed drzwiami człowieka, który daje dach podejrzanemu, na osiedlu, które całe miasto pokazuje palcem. Wayne nie broni się efektownym alibi. Podaje precedens, Victor Creel, 1959, oczy. To mało i to ogrom: bez tego imienia śledztwo Nancy nie ma nici aż do zakładu. On jej nie towarzyszy. Nić odchodzi bez niego. Dwa dni po śmierci siostrzeńca obóz w liceum nie jest sądem. Rozdaje się tam koce. Dustin oddaje kostkę i mówi, że ta śmierć jest śmiercią bohatera. Wayne może w to uwierzyć. Hawkins wokół nich ciągnie drugą historię, tę o zbiegłym mordercy. Nic w tych ujęciach nie pokazuje wuja, który idzie przekonać tłum. Ostatni sezon odnajduje go w tym samym moralnym miejscu: przy zbezczeszczonym grobie, przy czuwaniu. Imię wypowiedziane przed liceum, później, będzie tym, które Dustin niesie na głos. Wayne usłyszał je wcześniej, półgłosem.

Najczęstsze pytania

Czytaj też