Stranger Things, sezon 4, odcinek 9: „Na gapę”, koniec sezonu 4

Stranger Things, sezon 4, odcinek 9: karta „Na gapę”

Dziewiąty rozdział nosi tytuł francuski « L'Infiltration » i tytuł oryginalny « Chapter Nine: The Piggyback ». Matt i Ross Duffer sami go napisali i wyreżyserowali, jak robią to przy rozdziałach otwarcia i zamknięcia każdego sezonu: dla sezonu 4 rozdziały 1, 2, 7, 8 i 9. Trwa 139 minut, czyli 2 h 19.

To najdłuższy odcinek opowieści, i to z daleka: finał ostatniego sezonu, drugi w tym rankingu, zatrzymuje się na 128 minutach. Emisja odbyła się 1 lipca 2022, pięć tygodni po siedmiu pierwszych rozdziałach. Tom 2 zawierał tylko dwa odcinki, ósmy i ten.

Tego dziewiątego rozdziału nie przewidziano na starcie. W połowie pisania dwaj twórcy zrozumieli, że będą potrzebować jeszcze jednego odcinka, żeby opowiedzieć wszystko, a nadawca szybko to zatwierdził. Dziewięć scenariuszy sezonu liczy ponad 800 stron, prawie dwukrotnie więcej niż jakikolwiek poprzedni sezon: to narzuciło wyjście w dwóch tomach.

Tytuł oryginalny oznacza plan finału. Piggyback znaczy „na barana”: Jedenastka wchodzi do umysłu Max, żeby dosięgnąć Vecny od środka. Tytuł francuski zatrzymuje drugą stronę tej samej idei, wejście do wroga włamaniem.

Streszczenie „Na gapę”, po kolei

Serce odcinka trzyma się jednej nocy, w czterech miejscach świata, przed epilogiem położonym dwa dni później, i nigdy nie porzuca wątku, nie wracając do niego. Plan zdecydowano w poprzednim rozdziale, na podstawie reguły nauczonej na twardo: potwór jest prawie nietykalny, poza chwilą, gdy poluje, kiedy jego ciało zostaje nieruchome w domu Creelów Drugiej Strony.

Trzy ekipy wyruszają więc w tym samym czasie, a czwarta działa tysiące kilometrów stąd, nie wiedząc, że waży na tej samej bitwie. Oto postęp, etap po etapie.

1. Nevada Jedenastka schodzi do kąpieli sensorycznej

   W odizolowanej pizzerii Jedenastka, Mike, Will, Jonathan i Argyle zamieniają chłodnię w kąpiel sensoryczną. Stamtąd dołączy do umysłu Max.

2. Hawkins Max, Lucas i Erica w domu Creelów

   Max zgadza się służyć za przynętę. Urządza się na piętrze, Walkman gotowy, podczas gdy Lucas i Erica czuwają nad nią.

3. Druga Strona Nancy, Steve i Robin po drugiej stronie

   Troje wchodzi do odwróconej wersji tego samego domu, koktajle Mołotowa i strzelba w ręku. Czekają, aż zacznie się trans, żeby uderzyć w ciało potwora.

4. Przyczepa Eddie i Dustin wabią Demobats

   Na dachu swojej przyczepy, po stronie Drugiej Strony, Eddie podłącza gitarę i gra „Master of Puppets” na pełny regulator. Chmara opuszcza dom Creelów.

5. Kamczatka Rosyjskie więzienie wyczyszczone

   Hopper, Joyce i Murray schodzą z powrotem dobić stworzenia trzymane w podziemiach. Te Demogorgony nie są Vecną, ale zniszczenie ich osłabia go w najgorszej dla niego chwili.

6. Trans Jedenastka uwięziona we wspomnieniach Max

   Potwór na nią czekał. Unieruchamia ją, pokazuje, co zbudował od wygnania, i zaciska władzę nad Max.

7. Odwrócenie Mike mówi, Nancy uderza

   Słowa Mike'a oddają Jedenastce siłę, żeby złamać władzę. W tej samej chwili, na Drugiej Stronie, ciało potwora płonie, potem przechodzi przez okno.

8. Rozpadlina Jason wchodzi, Max umiera, ziemia się otwiera

   Jason zaskakuje Lucasa i zrywa Max kask. Przez czas walki klątwa idzie do końca: Max umiera, czwarta szczelina się otwiera i ziemia pęka.

9. Dwa dni później Popiół nad miastem

   Grupa się spotyka, Max się nie budzi, a Will czuje, że potwór przeżył. Popiół zaczyna spadać z nieba.

Każdy wątek narracyjny, wzięty osobno

W Hawkins wszystko gra się w jednym domu. Max i Lucas urządzają się na piętrze domu Creelów, tam, gdzie miały miejsce morderstwa z 1959, podczas gdy Erica stoi na czatach i służy za łączniczkę. Max daje się wziąć dobrowolnie, żeby zająć potwora, podczas gdy inni atakują go gdzie indziej. Jason Carver wchodzi w najgorszej chwili: kapitan drużyny koszykówki wciąż wierzy, że Eddie Munson zabił Chrissy Cunningham, i żąda, żeby Lucas wyłączył muzykę. Walka, która następuje, kosztuje Max sekundy, które jej zostawały.

Druga Strona tworzy drugi teren, kilka metrów stąd i w innym świecie. Nancy, Steve i Robin wchodzą do odwróconego domu, gdzie ciało czarodzieja zostaje nieruchome, dopóki trwa trans. Eddie i Dustin trzymają dywersję z przyczepy, i plan działa: Demobats się oddalają. Ale Eddie odmawia ucieczki drugi raz, wychodzi sam, żeby je zatrzymać, i umiera od ugryzień w ramionach Dustina.

Trzeci wątek rusza z Lenora Hills, w Kalifornii, dokąd przeprowadzili się Jedenastka i Byersowie, i zatrzymuje się w pizzerii w Nevadzie. Zanurzona w chłodni zamienionej w kąpiel sensoryczną, Jedenastka wchodzi do umysłu Max; Mike, Will, Jonathan i Argyle stoją na warcie wokół kadzi. To Mike, mówiąc wreszcie to, czego nie umiał powiedzieć, oddaje jej siłę, żeby odepchnąć potwora.

Czwarty wątek toczy się na Kamczatce i nikt w Hawkins nie wie, że istnieje. Hopper, Joyce i Murray schodzą z powrotem do więzienia, żeby spalić stworzenia zamknięte w podziemiach. Te Demogorgony nie są Vecną: to bestie z Drugiej Strony, karmione na dnie lochu. Zabicie ich mimo to osłabia czarodzieja, w dokładnej chwili, gdy potrzebuje wszystkich sił.

Kluczowy moment i to, co zmienia

Przewrócenie mieści się w jednej minucie. Max umiera, ze złamanymi kończynami i zapadniętymi oczami, przy Lucasie, który nie puścił jej ręki. Jedenastka, jeszcze w jej umyśle, odmawia puszczenia jej i sprowadza ją z powrotem: serce rusza. Ale śmierć miała miejsce, i to wszystko, czego potwór żądał.

Mechanikę postawiono w poprzednim rozdziale, po wizji narzuconej Nancy. Każda ofiara klątwy otwiera szczelinę dokładnie tam, gdzie upada: przyczepa dla Chrissy Cunningham, droga dla Freda Bensona, Lover's Lake dla Patricka McKinneya. Trzeba było czterech, żeby pęknięcia się spotkały.

Czwarta otwiera się pod domem Creelów. Cztery szczeliny się spotykają i ziemia pęka na krzyż na środku miasta. Pęknięcie przecina pokój, w którym Jason Carver walczy z Lucasem: przecina go na dwoje. Na zewnątrz będzie się mówić o trzęsieniu ziemi.

To czyni ten finał wyjątkowym w opowieści: grupa wygrywa każdą ze swoich walk i przegrywa bitwę. Czarodziej zostaje spalony koktajlem Mołotowa, podziurawiony kulami, wypchnięty przez okno przez Nancy, i mimo to dostaje swoje drzwi. Kiedy troje schodzi go szukać, podłoga jest pusta.

Co rozdział dziewiąty ustawia na dalszy ciąg

Epilog toczy się dwa dni później. Część miasta się ewakuuje; inni stawiają obóz pomocy w liceum, gdzie Nancy, Robin, Steve i Dustin rozdają koce. Dustin odnajduje tam Wayne'a Munsona, wuja Eddiego, i oddaje mu kostkę bratanka. Dla miasta Eddie zostanie mordercą w ucieczce.

Jedenastka, Mike, Will, Jonathan i Argyle wreszcie przyjeżdżają, po trzech dniach drogi. Hopper, Joyce i Murray wracają z Rosji, a Jedenastka odnajduje człowieka, którego uważała za zmarłego od lata 1985. Potem grupa wchodzi na wzgórze: spada popiół, kwiaty umierają, chmury Drugiej Strony nadciągają. Will czuje potwora na karku, rannego i żywego.

Wszystko, co opowiada ostatni sezon, wychodzi z tej sceny. Półtora roku później, jesienią 1987, miasto żyje pod wojskową kwarantanną. Max nie wyszła ze śpiączki, i dowiemy się, że jej duch nie był w ciele: błąkał się we wspomnieniach Henry'ego Creela, szukając wyjścia.

Dwa elementy tego rozdziału dziewiątego nabierają wtedy całego sensu. Więź między Willem a potworem staje się kompasem ostatniego sezonu. A piosenka Max, która już wyrwała ją z transu na cmentarzu, posłuży drugi raz: to Lucas włoży jej ją z powrotem na uszy, w szpitalu.

Szczegóły i odniesienia, które warto zauważyć

Muzyka wykonuje sporą część roboty. „Master of Puppets” Metalliki, wydany 3 marca 1986, to najnowszy utwór użyty w akcji sezonu: o kilka tygodni Eddie gra nowość. Joseph Quinn wykonuje sporą część na ekranie, a do sceny zrobiono specjalny miks, z partiami nagranymi przez Tye'a Trujillo.

„Running Up That Hill” wraca w wersji orkiestrowej w chwili mentalnego starcia. Czołówka końcowa, ona, kręci się na „When It's Cold I'd Like to Die” Moby'ego, jedynym tytule późniejszym niż marzec 1986 w całym sezonie, a więc umieszczonym poza fikcją.

Potwór wyjaśnia Jedenastce, że rozkazuje Drugiej Stronie, odkąd go tam wyrzuciła, kiedy była dzieckiem, i że Łupieżca Umysłów nie jest rywalem, tylko cieniem, który sam wymodelował. Demogorgon, ze swojej strony, nie jest ani jednym, ani drugim: bestia, nie duch.

Dwa mrugnięcia warto zanotować. Imię Vecny pochodzi od czarodzieja z Dungeons and Dragons, i to klub liceum tak go ochrzcił; on sam nie nadaje sobie żadnego imienia. A dom Creelów, filmowany na zewnątrz, to siedziba z 1882 położona w Rome, w Georgii.

Wreszcie odtwórca czarodzieja został ogłoszony w obsadzie pod fałszywym imieniem postaci, Peter Ballard, i wymieniony jako „Friendly Orderly” przy pierwszym pojawieniu, aż do objawienia siódmego rozdziału. Tu Jamie Campbell Bower gra z odsłoniętą twarzą, w pełnym kostiumie z protez: tylko pnącza i kilka poprawek dodano po zdjęciach.

Najczęstsze pytania

Czytaj też