Walkman i kasety Stranger Things: walkman Max i muzyka, która ratuje

Walkman Stranger Things Max: Sony WM-8 z 1983

Sprzęt, który Max nosi przy pasku, nie został narysowany dla serialu. To Sony WM-8, wprowadzony na rynek w 1983, rozpoznawalny po matowo srebrnej obudowie i surowej ściance. Tylko odtwarza: ani mikrofonu, ani nagrywania, ani radia. Jego jedyna finezja to automatyczny stop, który odcina silnik na końcu strony.

Mieści się w kieszeni kurtki: około dziewięciu centymetrów na czternaście, przy nieco mniej niż czterech grubości. Działa na bateriach paluszkach, na około dziesięć godzin słuchania. Model proponowano w srebrze i w jasnym błękicie. Nic wyjątkowego przy premierze: to czyni go wiarygodnym w rękach licealistki z Hawkins.

Słuchawki, one, nie są Sony. To Realistic Nova 45, marka własna amerykańskiej sieci elektroniki, tej samej, która sprzedawała Realistic TRC-214, krótkofalówkę Mike'a, Lucasa i Dustina. Szczegół nie jest błahy: krótkofalówka grupy i słuchawki Max wychodzą z tego samego sklepu w śródmieściu.

Sprzęt pojawia się od pierwszego rozdziału czwartego sezonu, na długo zanim do czegokolwiek posłuży. Max przechodzi korytarze liceum, słuchawki na uszach, odcięta od wszystkich. Przedmiot stawia postać, zanim stanie się, trzy odcinki później, tym, co ją sprowadza z powrotem.

Słuchanie muzyki w 1986: taśma, bateria i przewijanie

Format datuje się na 1963. Holenderski inżynier, Lou Ottens, opracowuje u Philipsa kasetę kompaktową: dwie szpulki i taśma magnetyczna w pudełku, które trzyma się między dwoma palcami. Czasy standaryzują się wokół dwóch odniesień, C60 i C90, czyli trzydzieści albo czterdzieści pięć minut na stronę. Długość albumu, dokładnie.

Przedmiot staje się przenośny 1 lipca 1979, kiedy Sony wprowadza do sprzedaży TPS-L2, pierwszy walkman kasetowy, około 33 000 jenów. TPS-L2 miał dwa gniazda słuchawek, żeby słuchać we dwoje, i przycisk „hotline”, który ucinał muzykę, żeby porozmawiać; te szczegóły zniknęły z późniejszych modeli. Sprzęt nawet zmieniał nazwę zależnie od kraju, Soundabout w Stanach Zjednoczonych, Stowaway w Wielkiej Brytanii, zanim nazwa źródłowa narzuciła się wszędzie.

Od 1983 sprzedaż kaset mocno przerasta sprzedaż winyla. Powód mieści się w jednym słowie: zabiera się je ze sobą. Do samochodu, do szkolnej torby, na rower. I robi się je samemu: nagrać radio, skopiować album, ułożyć składankę dla kogoś. Czysta taśma robi z słuchacza wydawcę.

To ten gest opowieść pokazuje, nigdy go nie wyjaśniając. Słuchanie piosenki wymaga wtedy posiadania przedmiotu, naładowania go, przewinięcia, czekania. Nie przeskakuje się ścieżki; idzie się na oślep, kciuk na klawiszu. Ta powolność ma dramatyczną konsekwencję: kiedy przyjaciele Max szukają jej piosenki, potrzebują właściwego sprzętu, właściwej kasety i właściwego fragmentu, w kilka sekund.

Scena, która zmieniła wszystko: kaseta przeciw klątwie

Marzec 1986. Max mieszka w parku przyczep Forest Hills, odeszła z grupy i pisze listy pożegnalne. Znaki są te, które widziała u Chrissy Cunningham i u Freda: bóle głowy, krwawienia z nosa, zegar stojący w wizjach. Prosi, żeby zawieźć ją na cmentarz, i czyta list przed grobem Billy'ego Hargrove'a, którego jest siostrą przyrodnią.

Trans bierze ją tam. Jej ciało unosi się nad ziemią, podczas gdy umysł ląduje w umyśle Vecny. Po drugiej stronie Dustin, Steve i Lucas właśnie dowiadują się od Nancy i Robin, że piosenka może zerwać władzę. Przetrząsają torbę Max, wyjmują sprzęt, kładą jej słuchawki na uszy i puszczają „Running Up That Hill (A Deal with God)”, Kate Bush, wydany w 1985.

Otwiera się szczelina. Max widzi przyjaciół, wspomnienia i biegnie ku drzwiom światła, podczas gdy stworzenie ją goni. Spada z powrotem w ramiona Lucasa, żywa. Odcinek nazywa się „Drogi Billy”: czwarty rozdział czwartego sezonu, siedemdziesiąt osiem minut, napisany przez Paula Dichtera, wyreżyserowany przez Shawna Levy'ego, opublikowany 27 maja 2022.

Dalszy ciąg należy do historii list: utwór z 1985 wrócił na szczyt w Wielkiej Brytanii, w Australii, w Irlandii, w Nowej Zelandii i w Szwecji. Poświęciliśmy cały artykuł „Running Up That Hill”. Tu zajmuje nas przedmiot, nie utwór. Bez pudełka w torbie i taśmy w środku scena nie istnieje: trzeba by radia, a radio nie gra tego, o co się je prosi.

Muzyka jako kotwica: reguła, którą stawia opowieść

Reguły nie wymyślono dla Max. Pochodzi od Victora Creela, zamkniętego w Pennhurst, którego Nancy i Robin skłaniają do mówienia, podając się za studentki. W 1959, w noc, gdy zabito jego rodzinę, w radiu leciała piosenka: „Dream a Little Dream of Me”, Elli Fitzgerald. Trzymała go poza zasięgiem. Dwie młode kobiety wyciągają z tego zasadę, zastosowaną tego samego dnia.

Mechanizm jest spójny ze sposobem, w jaki atakuje klątwa. Vecna wchodzi przez najboleśniejsze wspomnienie i zamyka w nim ofiarę. Piosenka, na której nam zależy, jest konkurencyjnym wspomnieniem, przywiązanym do ludzi i do szczęśliwych chwil. Niczego nie niszczy; otwiera z powrotem drzwi. Stąd wymóg dokładnego utworu, tego osoby.

Eddie Munson daje wariant w ostatnim rozdziale tego samego sezonu. Na dachu swojej przyczepy, na Drugiej Stronie, gra „Master of Puppets” Metalliki, żeby odciągnąć Demobats od domu Creelów. To już nie ochrona, to przynęta. W dwóch odcinkach muzyka przeszła ze statusu schronienia do statusu broni.

Reguła ma granicę i opowieść sama ją stawia. Jesienią 1987 Max jest w śpiączce od dziewiętnastu miesięcy; Lucas puszcza jej tę samą piosenkę na słuchawkach, codziennie, a to nie wystarcza. To, co ją sprowadza, to Lucas. Muzyka chroni, nie robi cudu, i ten odcień nie pozwala regule stać się sztuczką magii.

Inne taśmy opowieści, od 1983 do 1987

Walkman Max nie jest ani pierwszą, ani ostatnią taśmą magnetyczną opowieści. Przez pięć sezonów serial wraca do tego samego gestu: coś nagrać, przenieść, puścić komuś. Tak krąży informacja, w mieście bez telefonu komórkowego.

Trzeba rozróżnić dwie rodziny przedmiotów. Kasetę audio, której się słucha i którą nagrywa się samemu. I Kasetę wideo, całą dekorację wypożyczalni, gdzie pracują Steve i Robin. Obie dzielą tę samą taśmę magnetyczną i tę samą logikę: treść, którą się posiada, pożycza i oddaje.

Złożone jedna po drugiej, te taśmy opowiadają jedną ideę, już obecną w ścianie lampek Joyce Byers: w Hawkins mówi się przez ściany środkami swojej epoki. Na starcie to składanka zrobiona dla młodszego brata. Cztery lata później to piosenka puszczona na antenie, żeby ostrzec całe miasto.

1. 1983 Składanka Jonathana dla Willa

   Jonathan Byers puszcza rock młodszemu bratu, żeby dodać mu odwagi, „Should I Stay or Should I Go” The Clash na czele. W szpitalu, pod koniec pierwszego sezonu, przynosi mu skompilowaną kasetę.

2. 1984 Taśma, która zamyka laboratorium

   W laboratorium Hawkins Nancy Wheeler i Jonathan nagrywają doktora Owensa, który przyznaje śmierć Barbary Holland, potem niosą taśmę do Murraya Baumana. Przepisana przez niego na chemiczną ucieczkę i przekazana prasie, wystarcza, żeby zamknąć ośrodek.

3. 1985 Wiadomość złapana przez Cerebro

   Dustin stawia amatorską antenę radiową, żeby połączyć się z Suzie, w Utah, i łapie transmisję po rosyjsku. Robin odszyfrowuje nagranie w jedną noc.

4. 1986 Walkman na cmentarzu

   Cztery minuty piosenki wyrywają Max z transu, przed grobem jej brata przyrodniego. To jedna z najbardziej komentowanych sekwencji serialu.

5. 1986 Półki Family Video

   Steve Harrington i Robin Buckley spędzają sezon za ladą wypożyczalni wideo. Kaseta wideo jest tam dekoracją, fachem i przykrywką śledztwa.

6. 1987 Piosenka jako szyfr

   Na pirackim radiu WSQK puszczenie „Upside Down” Diany Ross, wydanego w 1980, zapowiada wyprawę tego samego wieczoru. Wojsko słyszy przebój; grupa słyszy rozkaz.

7. 1987 Słuchawki przy łóżku Max

   Przez dziewiętnaście miesięcy śpiączki Lucas Sinclair puszcza z powrotem tę samą piosenkę w szpitalu. Przedmiot zmienił funkcję: już nie ratuje, woła.

Czym przedmiot stał się potem

Sony przestał produkować walkmany kasetowe w Japonii w 2010, po około 220 milionach sprzedanych egzemplarzy. Ostatni model proponowany w Stanach Zjednoczonych, WM-FX290W, pochodził z 2004. Format wydawał się zamknięty.

Czwarty sezon zbiegł się z dwoma ruchami. Pierwszy dotyczy samej kasety: w Wielkiej Brytanii sprzedaż albumów na tym nośniku wzrosła o 5,2 % w 2022, do 195 000 sztuk, dziesiąty rok z rzędu wzrostów i najwyższa suma od 2003. Liczba zostaje maleńka w skali rynku; krzywa, ona, jest wyraźna.

Drugi skutek dotyczy sprzętu. WM-8, banalny przez trzydzieści lat, stał się poszukiwanym przedmiotem:. Repliki bez elektroniki i modele do druku w trzech wymiarach przyszły potem, do kostiumów.

Produkcja zagrała w tę grę. Ścieżka dźwiękowa trzeciego sezonu wyszła na kasecie 5 lipca 2019, mrugnięcie do lata 1985, któremu towarzyszy, a składanka ostatniego sezonu na czerwonej kasecie 30 stycznia 2026. Wideo boksy sezonów 1 i 2, wydane w Stanach Zjednoczonych w 2017 i 2018, same naśladowały pudełka kaset wideo z epoki.

Zostaje to, co najtrudniej ująć w liczbę. Pokolenie urodzone po 2000 odkryło, przez scenę na cmentarzu w Hawkins, że słuchanie muzyki długo było gestem ręcznym: załadować, przewinąć, czekać. Może to właśnie przedmiot naprawdę przekazał.

Najczęstsze pytania

Czytaj też