Gitara w Stranger Things: Warlock Eddiego, na dachu

Punkty orientacyjne

Tabela oddziela przedmiot od legendy. Przed tą nocą to gitara licealisty. W nocy to przynęta dźwiękowa. Potem zostaje tylko kostka i imię, które szkoła będzie wymawiać przez trzy lata.

Kształt instrumentu

W kadrze gryf należy do Warlocka marki B.C. Rich, z serii NJ, z dwudziestoma czterema progami. Sylwetka jest kanciasta, da się ją poznać bez czytelnego logo: dwa rogi, korpus, który nie przypomina gitary do tańca. To instrument, który widać, gdy zaczyna się solo.

Do sceny kręconej po Drugiej Stronie wykończenie zrobiono od nowa. Instrument wyjściowy był czarny. Dostał czerwony krakel, żeby utrzymał się pod tym niebem. To nie kolor wymyślony potem przez fanów. To wybór filmowanego przedmiotu.

Nie dokłada mu się ceny, serii do kolekcjonowania ani zdania z katalogu. Opowieść nie sprzedaje instrumentu. Podłącza go. Reszta, przetworniki, wibrato, futerał, należy do karty producenta, nie do nocy 27 marca.

Eddie Munson pojawia się tylko w sezonie 4. Gitara trzyma tę samą granicę. Nie ma jej w garażu w 1983 ani na szkolnej scenie rok później. Wchodzi z nim i wychodzi z historii tej samej nocy, gdy on postanawia zostać na zewnątrz.

Jego zespół w Hawkins nazywa się Corroded Coffin. Warlock jest instrumentem tego życia: licealista gra metal, a nie solista zamówiony na finał. Dach nie zmienia przedmiotu. Zmienia użycie.

Dach i wzmacniacz

Nagranie powstaje na dachu jego przyczepy, po stronie Drugiej Strony. Wzmacniacz wjeżdża z nim. Dustin jest tam. Kostkę Eddie zdejmuje z szyi. Gest jest mały i mówi, że przedmiot był już jego, zanim stał się odwróceniem uwagi: kostki rekwizytu nie nosi się na szyi.

Dedykuje utwór Chrissy. Umarła kilka dni wcześniej, w tej samej przyczepie, po drugiej stronie. Dedykacja nie jest mową. To zwrócenie się, powiedziane przed grą, do kogoś, kto tego nie słyszy. Solo przychodzi potem.

Utwór to Master of Puppets. Album wyszedł na początku marca 1986. Scena jest datowana na 27 marca. W fikcji licealny gitarzysta może więc już znać tytuł. Opowieść nie potrzebuje anachronizmu, żeby wybór się trzymał.

Dach nie jest sceną koncertową. Nie ma publiczności, reflektora, miasta, które patrzy. Jest wzmacniacz, fałszywe niebo i rój, który trzeba sprowadzić tutaj, a nie gdzie indziej. Instrument jest wołaniem.

Dustin zostaje świadkiem nagrania, nie gitarzystą. Podział jest jasny. Jeden gra. Drugi widzi. Gdy rój odpowiada, ten podział zdecyduje, kto schodzi.

Odwrócenie uwagi, potem lina

Plan nocy potrzebuje czasu. Nancy, Steve i Robin muszą wejść do domu Creelów, gdy rój jest zajęty gdzie indziej. Solo służy temu. Nikogo nie atakuje. Przesuwa niebezpieczeństwo.

Demonietoperze odpowiadają na dźwięk. Dlatego wzmacniacz jest na dachu, a nie w piwnicy. Im bardziej otwarte miejsce, tym dalej niesie wołanie. Eddie gra, aż rój jest na nim, nie na domu.

Gdy rój nadchodzi, drzwi przyczepy wciąż są wyjściem. Mógłby zejść, wyłączyć dźwięk, pozwolić Dustinowi ciągnąć linę. Odmawia. Sam przecina linę. Gest zamyka powrót.

Umiera przez ten wybór, w ramionach Dustina. Gitara nie jest tym, co go zabija. Robi to rój. Instrument tylko trzymał rój dość długo, żeby druga ekipa poszła naprzód. Opowieść nie zamienia gryfu w broń.

Nie pożycza mu się też ostatniego zdania triumfu przepisanego z innego artykułu. Zagrał. Przeciął linę. Dustin go trzyma. Trzy fakty i scena jest powiedziana.

Dwóch gitarzystów na jedno nagranie

Aktor, który gra Eddiego, Joseph Quinn, trzyma instrument podczas nagrania. Gra na nim. Duża część tego, co widać, to jego ręka, a nie montaż, który zastąpiłby ciało.

Najostrzejsze fragmenty sola, te, które trzeba wyciągnąć w tempie bez pudła na progu, pochodzą od innego gitarzysty. Tye Trujillo nagrał te pasaże. Jest synem Roberta Trujillo. Mieszanka dwóch nagrań daje utwór taki, jaki się słyszy.

Ten podział liczy się przy czytaniu sceny. Nie postawiono aktora przed playbackiem niewidocznym od pierwszego do ostatniego taktu. Sfilmowano kogoś, kto gra, i wzmocniono takty, których nagranie samo nie mogło utrzymać.

Wybór tytułu pochodzi od twórców, Matta i Rossa Dufferów. Utwór z marca 1986, już publiczny w dniu sceny, z riffem, który poznaje się w kilka sekund. Kanciasty instrument i tytuł odpowiadają sobie. Bez jednego z nich dach byłby innym ujęciem.

Na tym koniec o zdjęciach. Żadnego honorarium, żadnego czasu prób, żadnej listy sprzętu poza tym, co marka i nagranie podały publicznie. Reszta byłaby kartą wypełnioną po to, żeby wyglądać na kompletną.

Kostka, potem

Sezon 5 podejmuje to, co zostawiła noc, nie osobę. Kostka wraca do jego wuja. Dustin zostawia sobie koszulkę. Grób jest zniszczony. Instrument nie ma drugiej, równorzędnej sceny. Nie widać go znowu podłączonego.

Wiosną 1989 przemówienie na zakończenie roku wymawia imię Eddiego przed uczniami. Trzy lata po dachu. Szkoła potrzebuje tyle czasu, żeby powiedzieć głośno to, co Dustin wiedział już wieczorem liny.

Gitara nie jest więc relikwią, którą się przekazuje. Posłużyła raz, do dokładnego planu, a przedmiot, który krąży potem, jest mniejszy: kostka, ubranie, imię. Szukanie Warlocka w epilogu znaczy żądać od niego kariery, której opowieść mu nie daje.

Eddie Munson pojawia się tylko w sezonie 4. Dach to jego ostatni obraz podczas gry. Wszystko, co następuje, mówi o nim, nie sprowadzając go z powrotem ze wzmacniaczem. To rozróżnienie nie zamienia finału w trasę.

Trzy fakty trzymają artykuł. Warlock B.C. Rich, podłączony 27 marca 1986. Solo, które przesuwa rój, potem przecięta lina. Oddana kostka i imię wypowiedziane wiosną 1989. Gryf nie wraca.

Najczęstsze pytania

Czytaj też