Muzycy Stranger Things: Kyle Dixon i Michael Stein, partytura

Punkty orientacyjne

Tabela oddziela to, co wygrano, od tego, co tylko nazwano. Dalszy tekst nie zamienia nominacji w trofeum.

Dwóch muzyków, nie czterech

Kyle Dixon i Michael Stein to amerykańscy kompozytorzy i muzycy elektroniczni. Pracują razem w Austin, w Teksasie. W 2009 zakładają zespół Survive z Adamem Jonesem i Markiem Donicą. Nazwę zespołu często zapisuje się litera po literze, z odstępem między każdą. Tu zostaje czytelna forma, Survive.

Survive gra muzykę syntezatorów analogowych i automatów perkusyjnych, bliską partyturom filmów grozy i science fiction. Zespół wydaje single, maxi i albumy. Dixon i Stein równolegle komponują do obrazu pod nazwą Short Hour.

Gdy serial ich angażuje, nie kwartet podpisuje. Duet wyjaśnił potem, że produkcja nie mogła wziąć czterech i że praca wymagała dyspozycyjności na pełen etat. Adam Jones i Mark Donica zostają członkami Survive. Nie są kompozytorami serialu.

To rozróżnienie rozstrzyga większość pomyłek. Szukanie „muzyka” w liczbie pojedynczej mija duet. Szukanie „zespołu serialu” mija rozdział między Survive a partyturą. Oba istnieją. Nie robią tej samej pracy.

Jak przyszła praca

Droga idzie przez film, nie przez zapowiedź. W 2014 The Guest używa muzyki Survive, granej i produkowanej przez zespół. Twórcy serialu, Matt i Ross Duffer, widzą film.

Żeby sprzedać projekt, montują fikcyjny zwiastun ze zdjęć filmów, które ich inspirowały. Brakowało muzyki końcowego montażu. Natykają się na Survive i kładą utwór Dirge na tę taśmę. Utwór się trzyma. Gdy serial zostaje wzięty, kontaktują Dixona i Steina.

Dirge nie jest więc tematem napisanym dla Hawkins. To wcześniejszy utwór zespołu, który posłużył za dowód: ten dźwięk mógł unieść projekt. Temat czołówki zostanie napisany potem, dla serialu, i to on zostanie nagrodzony.

Bracia Duffer powiedzieli, w wymianie cytowanej przez prasę branżową, że muzyka wydawała im się naraz nostalgiczna i aktualna, gdy Dixon i Stein jeszcze nie komponowali do obrazu. Zostajemy przy tej relacji: odkrycie przez film i przez Dirge, potem zaangażowanie duetu.

Skąd bierze się dźwięk

Partytura mocno używa syntezatorów, w linii kompozytorów i zespołów z lat 1970 i 1980. Nazwiska cytowane przez noty o tej muzyce to Jean-Michel Jarre, Tangerine Dream, Vangelis, Goblin, John Carpenter, Giorgio Moroder i Fabio Frizzi. To nie playlista przebojów: to wzory barwy, płaszczyzny, groźby.

Duet opisał później rdzeń sprzętu wokół syntezatorów analogowych, echa taśmowego i pogłosu sprężynowego. Nie ma sensu wymyślać tu pełnej listy klawiatur: zmienia się z wywiadu na wywiad, a model wymieniony raz nie znaczy, że niesie cały serial.

To, co zostaje stabilne, to funkcja. Partytura straszy, łączy miejsca, idzie za postacią, zanim znana piosenka weźmie górę. Często jest dyskretniejsza niż przeboje. Tak ma być: duża część pracy nie brzmi jak czołówka, którą wszyscy gwiżdżą.

W miarę jak sezony rosną, duet mówił o szerszej partyturze, z większą liczbą syntezatorów rytmicznych do akcji. Nie zamieniamy tego zdania w „zmienili styl w takiej minucie”. Zostaje ruch: dźwięk rozszerza się z formatem, nie zostaje dżinglem z 2016.

Partytura to nie piosenka

Każdy sezon nakłada dwie muzyki. Jedna jest oryginalna: Dixon i Stein. Druga to wybór epoki: The Clash, Kate Bush, Metallica, Madonna, Peter Gabriel i inne zależnie od rozdziałów. Druga ma własne artykuły, sezon po sezonie. Nie jest podpisana przez duet.

Mylenie obu daje fałszywe przypisania. Running Up That Hill nie jest utworem Survive. Should I Stay or Should I Go też nie. Master of Puppets też nie. Te piosenki grają rolę w historii. Partytura jest tkaniną między scenami, plus tematem z początku.

Czołówka, którą słychać pod czerwonymi literami, jest duetu. To krótki utwór, napisany, żeby otwierać. Emmy, które idzie potem, dotyczy tego utworu, nie zbioru piosenek epoki i nie każdego cue każdego odcinka.

Gdy szuka się, kto „zrobił muzykę”, uczciwa odpowiedź mieści się w dwóch liniach. Partytura i temat: Dixon i Stein. Przeboje: artyści źródłowi, wybrani do sceny. Dwie kolumny nie sumują się w jedno nazwisko.

Albumy, bez nadymania tytułów

Tomy partytury wychodziły w ciągu sezonów. W 2016 dwa tomy towarzyszą pierwszemu. W 2017 album drugiego sezonu. W 2019 trzeciego. W 2022 czwartego. W 2025 piątego. Domy cytowane przy tych płytach to Lakeshore i Invada.

Obok kompilacje zbierają piosenki epoki, nie partyturę. Halloween Sounds from the Upside Down, w 2018, jest natomiast duetu. Tytuł mówi, czym to jest: utwory związane z drugą stroną, nie best of przebojów.

W 2026 album cue orkiestrowych jest przypisany Danowi Romerowi i Robowi Simonsenowi. To nie Dixon i Stein. Powiedzenie tego chroni przed przypisaniem duetowi wszystkiego, co po ostatnim sezonie nosi nazwę serialu.

Tu nie podajemy wymyślonego czasu ani liczby ścieżek recytowanej z pamięci. Lata i podpisy wystarczą, żeby ułożyć obiekty. Szczegół piosenek scena po scenie jest gdzie indziej, w artykułach każdego sezonu.

Co wygrali i czego nie wygrali

W 2017 Kyle Dixon i Michael Stein wygrywają Emmy za najlepszą muzykę czołówki. To temat otwarcia. To najczytelniejsza nagroda i jedyne wielkie trofeum, które trzeba im przypisać bez zastrzeżeń.

W tym samym roku dwa pierwsze tomy partytury są nominowane do Grammy, kategoria najlepszej ścieżki dźwiękowej dla medium wizualnego. Nominowany nie znaczy otrzymany. Żaden z dwóch tomów nie wygrał kategorii.

Inne nominacje z 2017 istnieją wokół duetu: nagroda kompozytorów telewizyjnych, nagroda kompozytora telewizyjnego roku w zestawieniu muzyki filmowej. Zostają nominacjami. Układanie ich jako zwycięstw nadmuchałoby listę nagród.

Survive ze swojej strony nadal istnieje jako zespół. Serial uczynił Dixona i Steina o wiele widoczniejszymi, niż kwartet był w 2009. Nie rozwiązał dwóch innych członków i nie zrobił z Dirge czołówki. Trzy osobne obiekty: zespół, utwór, który otworzył drzwi, temat, który dostał Emmy.

Najczęstsze pytania

Czytaj też