Iron Maiden w Stranger Things: Piece of Mind, potem The Trooper

Punkty orientacyjne

Tabela rozdziela dwie sceny, które skleja się zbyt szybko. Album jest w rękach. Utwór przychodzi, gdy tych rąk już nie ma. Iron Maiden to nie solo z dachu.

Piece of Mind w rękach Eddiego

Wiosną 1986 grupa szuka utworu dość mocnego, by przykryć to, co nadchodzi. Eddie nie proponuje ballady. Unosi album Iron Maiden, Piece of Mind, i przedstawia go jako muzykę w znaczeniu, które sam ma na myśli: coś, co zajmuje całą przestrzeń.

Piece of Mind to prawdziwa płyta, wydana w 1983. Jest na niej The Trooper. Opowieść nie daje lekcji o okładce. Pokazuje przedmiot i chłopaka, który go trzyma. Eddie wchodzi do historii w tamtym roku, nie wcześniej. Płyta już stała na półkach.

Ten gest jeszcze nie wybiera utworu, który zagra na zewnątrz. Stawia gust. Eddie wie, co chce dać usłyszeć, i pokazuje to prostokątem tektury, a nie przemową o zespołach. Dalszy plan poszuka innego tytułu, w innej wytwórni, z innego powodu.

Nie wymyśla się mu pełnej kolekcji, rankingu ani zdania ponad gest. Jeden album. Jedna ręka. Jedna wiosna, w której potrzeba dźwięku zdolnego stawić czoło temu, co lata.

To nie utwór z dachu

Koncert na dachu, gitara, wzmacniacz, solo: to inny zespół. Metallica ma już swój artykuł i swój utwór. Iron Maiden nie jest tym solo. Pomylenie ich daje Eddiemu dwie sceny w cenie jednej i gubi powód, dla którego drugi utwór przychodzi tak późno.

Piece of Mind służy temu, by powiedzieć, co Eddie lubi. Utwór z dachu służy temu, by zająć demonietoperze dość długo, żeby inni mogli iść naprzód. Oba gesty należą do tego samego chłopaka, tej samej wiosny, i nie są tą samą płytą.

The Trooper nie gra na dachu. Czeka. Opowieść trzyma go na dzień, w którym Eddie sam już nie może go puścić. Na tym polega cały odstęp: album jest upodobaniem, ostatni utwór jest hołdem.

Kto szuka odwróconej gitary, Warlocka, dachu, jest w innym artykule. Tu tekturowy prostokąt zmienia ręce, a potem dźwięk wraca bez gitarzysty.

The Trooper przy rozdaniu dyplomów

Osiemnaście miesięcy później ostatni rozdział otwiera się na podium. Dustin jest prymusem rocznika. Zabiera głos. The Trooper wchodzi na salę, utwór Iron Maiden, który już był na albumie uniesionym wiosną 1986.

Wybór nie jest niespodzianką dla kogoś, kto wcześniej słyszał, jak Eddie opisuje ten dzień. W sezonie 4 mówi, co zrobiłby w dniu dyplomu: spojrzeć dyrektorowi Higginsowi w oczy, odpowiedzieć gestem, którego nie robi się w przemowie, wziąć papier i uciec biegiem. Dustin wykonuje ten plan. Dźwięk, który mu towarzyszy, jest dźwiękiem płyty.

Pod togą koszulka Hellfire. Klub nie zniknął wraz z chłopakiem, który go trzymał. Dustin ją pokazuje. Potem schodzi z podium tak, jak zapowiedział Eddie, tyle że to nie Eddie biegnie.

Higgins jest tym samym dyrektorem. Liceum jest tym samym budynkiem. Uczeń na podium nie jest tym, który obiecał scenę. Trzyma ją jego przyjaciel, z utworem zamiast obecności.

Eddiego nie ma na podium

Eddie Munson umiera wiosną 1986. Rozdanie dyplomów go nie wskrzesza. The Trooper nie sprowadza go z powrotem na salę. Opowieść jest tu jasna: hołd trwa, bo go nie ma, a nie dlatego, że drzwi by go oddały.

Dustin niesie gest w jego miejsce. To zgadza się z tym, kim byli dla siebie: najmłodszy w klubie i ten, który trzymał stół. Prymus nie łagodzi przemowy, żeby spodobać się sali. Układa ją według planu, którego nie wszyscy pochwalają, i utwór też nie.

Nie zamienia się tego w powrót. Żadnej sylwetki w głębi sali gimnastycznej, żadnej gitary na trybunach. Dźwięk wystarcza. O to właśnie chodzi: Iron Maiden zastępuje tu osobę, która nie może już wejść po schodach.

Wiosna 1986 i dzień dyplomu to nie ten sam sezon. Dzieli je osiemnaście miesięcy. Eddie istnieje, żywy, tylko w pierwszym. Drugi używa go tylko jako pamięci i jako instrukcji wyjścia.

Czym zespół nie jest

Iron Maiden nie jest czołówką, ani piosenką Max, ani solo z dachu. Trzy utwory, trzy funkcje. Sklejenie ich robi playlistę zamiast sceny.

Opowieść nie daje reszty dyskografii, rankingu ani innego tytułu Iron Maiden w innym sezonie. Piece of Mind to pokazany album. The Trooper to utwór puszczony na końcu. Zatrzymanie się tam zostawia nas przy tym, co jest w kadrze.

Eddie nie jest też rzecznikiem zespołu w prawdziwym życiu. Jest postacią, która unosi płytę, a potem przyjacielem, którego już nie ma, gdy płyta wraca. Zespół istniał przed serialem i trwa dalej. Artykuł nie pożycza mu zdania.

Trzy fakty. Album wiosną 1986. Inny utwór na dachu, innego zespołu. The Trooper przy rozdaniu dyplomów, w dźwięku, nie w rękach Eddiego.

Najczęstsze pytania

Czytaj też