„Turn around” w Stranger Things: NeverEnding Story, duet Dustina i Suzie

Scena: duet, gdy świat się wali

Pod centrum handlowym Starcourt Hopper, Joyce i Murray muszą wyłączyć rosyjską maszynę. Potrzebują kodu: stałej Plancka, liczby, której nikt nie zna na pamięć. Dustin, ustawiony na wzgórzu ze swoim radiem Cerebro, dzwoni do jedynej osoby, która może mu ją podać: Suzie, swojej dziewczyny z obozu letniego, w Utah, w której istnienie nikt nie wierzył.

Suzie zgadza się poszukać, pod jednym warunkiem: że Dustin zaśpiewa jej „ich” piosenkę. Odmawia, ona nalega, i duet zaczyna się, na dwa głosy, przez radio, gdy Hopper i Joyce czekają, osłupiali, przed maszyną, a potwór z ciała pustoszy centrum handlowe nad nimi. Scena przecina między absolutnym romantyzmem duetu a paniką dorosłych i to ten kontrast czyni ją niezapomnianą.

The NeverEnding Story: piosenka kryjąca się za „turn around”

Utwór to piosenka tytułowa filmu Niekończąca się opowieść Wolfganga Petersena, z 1984, adaptacji powieści Michaela Ende. Śpiewa ją Limahl, były wokalista Kajagoogoo, a wyprodukował Giorgio Moroder. Refren, „Turn around, look at what you see, in her face, the mirror of your dreams”, to ten, który wszyscy zapamiętują, stąd wyszukiwania „turn around”.

Dla dzieci z 1985 odniesienie jest idealne: film właśnie wyszedł i opowiada o chłopcu, który wymyśla sobie świat, by uciec od własnego. Bracia Duffer, którzy budują każdy sezon na filmach z epoki, nie mogli znaleźć nic trafniejszego dla Dustina.

Kim jest Suzie i dlaczego nikt w nią nie wierzył

Dustin wraca z obozu naukowego latem 1985, Camp Know Where, ogłaszając, że ma dziewczynę, Suzie, „piękniejszą niż Phoebe Cates”, która mieszka w Salt Lake City. Przyjaciele się śmieją, potem zapominają. Przez wiele odcinków jedynym dowodem jej istnienia jest radio, które nie odpowiada. Duet jest więc także rewanżem: w chwili, gdy Dustin najbardziej jej potrzebuje, Suzie odbiera, na oczach Steve'a, Robin i Eriki, którzy słuchają osłupiali.

Postać wraca w sezonie 4, tym razem na ekranie i u siebie, w domu pełnym rodzeństwa, gdzie paczka z Kalifornii zjawia się, by poprosić ją o zhakowanie komputera. I tu negocjuje. Suzie to najrzadsza postać serialu: ta, która wygrywa za każdym razem.

Duet, moment, który stał się kultowy

Scena natychmiast obiegła media społecznościowe przy premierze sezonu 3, w lipcu 2019, a piosenka Limahla wróciła do rankingów streamingu. Stała się też powracającym żartem: gdy Suzie pojawia się ponownie w sezonie 4, ona i Dustin nie mają już czasu śpiewać, i fani to zauważyli.

Suzie zaś przeszła ze statusu wyimaginowanej dziewczyny do statusu dyżurnego geniusza: w sezonie 4 to ona lokalizuje projekt Nina ze swojego komputera.

Kulisy: jak narodziła się scena

Dufferowie chcieli wprowadzić Suzie w spektakularny sposób i dać Gatenowi Matarazzo, wokaliście wykształconemu na Broadwayu, okazję do pokazania głosu. Ich pierwszym wyborem była piosenka enta i jego żony z Władcy Pierścieni; dowiedziawszy się, że serial na podstawie Tolkiena przygotowuje konkurencja, zmienili zdanie. To scenarzysta Curtis Gwinn zaproponował temat z filmu Niekończąca się opowieść, z 1984.

Gabriella Pizzolo, która gra Suzie, także śpiewa na Broadwayu, gdzie grała tytułową rolę w Matyldzie. Oboje aktorzy byli na sąsiednich planach i śpiewali razem, bez muzyki, harmonizując naturalnie; wynik był zbyt zsynchronizowany jak na dwoje nastolatków oddzielonych setkami kilometrów i trzeba go było rozstroić w montażu.

Piosenka, szczegółowo

„The NeverEnding Story” skomponował Giorgio Moroder, włoski producent hitów disco i ścieżek dźwiękowych lat 80., a zaśpiewał Limahl, były wokalista Kajagoogoo, z kobiecym głosem w kontrapunkcie. Otwiera film Wolfganga Petersena z 1984, adaptację powieści Michaela Ende, w której chłopiec czyta książkę, której staje się bohaterem. Temat refrenu, „turn around, look at what you see”, to ten, który odbijają sobie Dustin i Suzie.

Wybór jest trafny podwójnie: piosenka pochodzi z roku poprzedzającego akcję, a jej temat, dziecko wchodzące w historię, jest tematem całego serialu. W 2019 przeżyła drugą młodość na platformach, trzydzieści pięć lat po premierze, jak inne hity ożywione przez serial.

Dlaczego scena działa

Scena jest zbudowana na kontraście. Z jednej strony bitwa: potwór z ciała w centrum handlowym, Jedenastka bez mocy, Hopper i Joyce pod ziemią przed maszyną. Z drugiej dwoje nastolatków śpiewających motyw z filmu dla dzieci przez radio, podczas gdy Murray krzyczy, a Hopper przewraca oczami. Montaż przeplata, a rozdźwięk daje jeden z rzadkich momentów czystej komedii w serialu w środku finału.

Działa też dlatego, że rozstrzyga wątek całego sezonu: nikt nie wierzył w istnienie Suzie. Gdy śpiewa, Dustin ma rację na oczach wszystkich, a stała Plancka, którą w końcu podaje, zamyka rosyjską bramę. Duet stał się jednym z najczęściej udostępnianych fragmentów serialu i sceną, którą fani najczęściej wymieniają przy sezonie 3.

Najczęstsze pytania

Czytaj też