Potwór-pająk ze Stranger Things: Łupieżca Umysłów i jego cielesna forma

Cień nad Hawkins

Jesienią 1984 Will widzi w swoich „epizodach” gigantyczny kształt nad miasteczkiem, na czerwonym niebie: ciało bez twarzy, odnóża jak macki, burzę za płaszcz. Rysuje go, Bob rozumie, że jego rysunki tworzą mapę, a Dustin nadaje mu nazwę wziętą z Dungeons & Dragons: Łupieżca Umysłów, stworzenie, które zniewala umysły.

Z cieniem nie da się walczyć: wchodzi w Willa, opętuje go i widzi jego oczami. Dowodzi też tunelami i Demopsami. Sezon 2 kończy się, gdy Joyce wypędza go z ciała Willa ciepłem, a Jedenastka zamyka szczelinę, zostawiając cień po drugiej stronie, wciąż żywy, w ostatnim ujęciu.

Potwór z ciała ze Starcourt

W 1985 część cienia została w naszym świecie, w opuszczonej stalowni Hawkins. Opętuje Billy'ego Hargrove'a, a potem, przez niego, dziesiątki mieszkańców, których roztapia, by zbudować sobie ciało. Wynikiem jest stworzenie z ciała, zębów i kończyn, które rośnie z każdą ofiarą i w końcu zajmuje halę Starcourt.

Z tą postacią da się walczyć: Jedenastka wyrywa mu kawałek, paczka bombarduje go fajerwerkami, Billy poświęca się, by go powstrzymać, i ginie, gdy Joyce i Hopper wyłączają rosyjską maszynę, co zamyka szczelinę i zrywa jego więź z Drugą Stroną.

Kto dowodzi pająkiem

Sezon 4 zmienia odczytanie: cień nie jest królową Drugiej Strony, lecz narzędziem. Gdy Jedenastka wyrzuca Henry'ego Creela do innego świata w 1979, znajduje on tam chmurę cząstek, kształtuje ją w pajęczą postać na swój obraz i używa jej, by dowodzić wszystkimi stworzeniami. Łupieżca Umysłów jest ręką Vecny, nie jego mózgiem.

Dlatego zniszczenie go nigdy nie wystarcza: dopóki istnieje Vecna, cień może zostać złożony na nowo. Ostateczna bitwa serialu toczy się więc przeciw niemu, a nie przeciw pająkowi.

Co warto zapamiętać

„Potwór-pająk” to więc nie jeden potwór, lecz dwa: cień, który opętuje, i ciało, które pożera. Oba podlegają tej samej zasadzie co wszystkie stworzenia serialu: przeciąć więź z Drugą Stroną, przez zamkniętą szczelinę albo trafionego pana, i potwór pada. To paczka rozumie w 1985 i to stosuje na większą skalę w 1987. Dla pierwszego strona poświęcona Łupieżcy Umysłów opisuje każde pojawienie się; dla drugiego nasz artykuł o Starcourt opowiada bitwę z 4 lipca 1985.

Pająk z Otchłani: prawdziwa postać, w 1987

Ostatni sezon nadaje wreszcie fizyczną postać pajęczemu cieniowi. W ostatnim rozdziale kryjówka Henry'ego, w Otchłani, okazuje się samym ciałem bytu: kolosalnym pająkiem, który wznosi się i atakuje grupę przybyłą przez antenę radiową. To, co sezon 2 pokazywał jako sylwetkę nad szkołą, a sezon 3 jako zlepek ciała, pojawia się w 1987 jako całe stworzenie, zbudowane z tej samej materii co Druga Strona.

Nancy wabi go we właściwą pozycję, grupa osłabia go ogniem i materiałami wybuchowymi, a Jedenastka wchodzi w potwora, by zmierzyć się z Henrym. Will wyrywa mu ramię, Jedenastka go przebija, Joyce ścina mu głowę. Potem bomba Hoppera i Murraya, podłożona na egzotycznej materii, niszczy Drugą Stronę. Pająk ginie razem z nią.

Skąd bierze się pająk: walizka

Ostatni rozdział odpowiada na pytanie stawiane od 1984: czym jest ten cień? We wspomnieniu z kopalni, które Holly i Max uchyliły w odcinku 6, Henry jako dziecko zabija rannego mężczyznę i otwiera jego walizkę. W środku fragment bytu. To ten fragment go zepsuł, na długo przed Hawkins, na długo przed Brennerem.

Will błaga go, by zniszczył ten fragment; Henry odmawia i oświadcza, że są jednością. Cień z 1984, potwór z ciała z 1985, czarownik z 1986 i pająk z 1987 są więc kolejnymi formami jednej rzeczy, a Henry jest zarazem jej nosicielem i twarzą. Matt Duffer obiecał, że finał powie, „kto jest prawdziwym złem”; odpowiedzią jest walizka.

Cztery formy, w jednej tabeli

Jak serial go pokazywał, od sylwetki do ciała

Przez trzy sezony byt istniał tylko w negatywie. W 1984 to cień wznoszący się na burzowym niebie, widziany z daleka z boiska albo z żabiej perspektywy nad szkołą, a przede wszystkim rysowany przez Willa na dziesiątkach kartek, które Joyce składa w mapę. W 1985 przybiera pożyczone ciało, ze szczurów, a potem z roztopionych ludzi. W 1986 się nie pojawia: Vecna zajmuje ekran, a cień zostaje w chmurach Drugiej Strony.

Ostatni rozdział zmienia skalę. Pająk z Otchłani jest filmowany z bliska, z kończynami, paszczą, wnętrzem, w którym Jedenastka mierzy się z Henrym. Dufferowie zachowali tę rewelację na koniec, wraz z wątpliwością Jedenastki co do szczęśliwego zakończenia, bo wywraca odczytanie wszystkich sezonów: to, co dzieci nazywały Łupieżcą, od potwora z gry fabularnej, nigdy nie miało nazwy i mieć jej nie będzie.

Najczęstsze pytania

Czytaj też