Potwór ze Stranger Things sezon 4: Vecna, klątwa i Demonietoperze wyjaśnione

Potwór z sezonu 4: zegar, potem pustka

Wszystko zaczyna się od tykania. Ofiary słyszą zegar stojący, którego nikt inny nie słyszy, krwawią z nosa, tracą poczucie czasu i widzą, jak ich najgorsze wspomnienia nabierają ciała: martwy brat, wypadek, poczucie winy. Po kilku dniach trans porywa je do umysłu potwora. Tam unosi je, łamie ich kończyny, wgniata oczy, a prawdziwe ciało doświadcza tego samego.

Chrissy Cunningham, cheerleaderka, umiera w ten sposób w przyczepie Eddiego Munsona. Potem Fred Benson, kolega Nancy ze szkolnej gazety. Potem Patrick McKinney, z drużyny koszykówki. Z każdą śmiercią szczelina otwiera się dokładnie w miejscu, w którym padła ofiara.

Kim jest Vecna

Pod mackami jest Henry Creel. Urodzone w 1947 dziecko wprowadza się do Hawkins z rodzicami i siostrą w 1959, odkrywa swoje moce i zabija matkę i siostrę; jego ojciec Victor, oskarżony, zostaje zamknięty w zakładzie. Doktor Brenner przejmuje chłopca, tatuuje mu „001” i robi z niego pierwszy obiekt swojego programu, zanim skrępuje jego moce chipem.

Dużo później, jako sanitariusz w laboratorium, Henry każe małej Jedenastce usunąć sobie chip i masakruje wszystkie pozostałe dzieci. Przerażona Jedenastka ciska nim przez szczelinę. Po drugiej stronie jego skóra płonie i się odkształca: rodzi się Vecna i spędza kolejne siedem lat, kształtując Drugą Stronę na swój obraz.

Demonietoperze

Stworzenia sezonu to nietoperze z paszczą w płatki, które gnieżdżą się w domu Creelów po Drugiej Stronie i atakują rojem, z ogonem zdolnym udusić. Ranią Steve'a w jeziorze, a potem rzucają się na Eddiego, który odciąga je od domu, by osłonić przyjaciół. Ginie w przyczepie po Drugiej Stronie, pod ich ugryzieniami, w ramionach Dustina.

Wraz z nimi Druga Strona w sezonie 4 wypełnia się też pnączami, które tworzą jedną świadomość: dotknąć jednego z nich to dotknąć Vecny.

Plan: cztery śmierci, cztery szczeliny

Potwór nie zabija na chybił trafił. Każda śmierć otwiera szczelinę, a potrzebuje ich czterech, by pęknięcia się połączyły i Hawkins otworzyło się na oścież. Trzy już są, gdy paczka rozumie: przyczepa, droga, jezioro. Czwartą ma być Max, którą wybrał za jej poczucie winy wobec Billy'ego.

Gdy tylko połączenie z Drugą Stroną zostaje ustalone, Łupieżca Umysłów i jego potwory jawią się jako narzędzia jednego mózgu: Henry ukształtował ten cień po przybyciu i to on wysyłał go do Hawkins w 1984 i 1985.

Obrona: piosenka

Max zostaje pochwycona na cmentarzu, na grobie Billy'ego. Dustin i Lucas rozumieją, że muzyka może ją sprowadzić: jej szczęśliwe wspomnienia, niesione przez piosenkę, otwierają drzwi w transie. „Running Up That Hill” Kate Bush, w jej walkmanie, daje jej drogę wyjścia i biegnie do przyjaciół, gdy potwór wyje za nią.

Ten moment, w czwartym odcinku, wywindował piosenkę z 1985 na szczyty list przebojów na całym świecie trzydzieści siedem lat po premierze.

Finał: atak na dom Creelów

Plan ostatniego odcinka nazywa się „na gapę”: Max służy za przynętę, by zwabić Vecnę w swój trans, podczas gdy Jedenastka, z pizzerii w Nevadzie, wchodzi do umysłu Max, by się z nim zmierzyć. Po Drugiej Stronie Nancy, Steve i Robin palą i dziurawią ciało potwora koktajlem Mołotowa i strzelbą; Nancy wyrzuca go przez okno. Ale gdy schodzą, zniknął.

Max zaś umiera na kilka sekund, ze złamanymi kończynami i zamkniętymi oczami, zanim Jedenastka ją przywróci. Cztery szczeliny się łączą, ziemia otwiera się na krzyż pośrodku Hawkins, a sezon kończy się deszczem popiołu: Druga Strona zaczyna przechodzić na naszą stronę.

Jak stworzono Vecnę

Vecna, w przeciwieństwie do potworów z poprzednich sezonów, to aktor z krwi i kości. Jamie Campbell Bower spędzał codziennie długie godziny w charakteryzacji, by założyć kompletny kostium z protez, bez grafiki komputerowej dla ciała; tylko otaczające go pnącza i niektóre efekty dodano w postprodukcji. Dufferowie chcieli potwora, który mówi, patrzy i którego wyraz twarzy da się odczytać pod spaloną skórą.

Postać trzymano w tajemnicy do końca. Bower był przedstawiany jako „Peter Ballard”, sanitariusz z laboratorium, w sześciu pierwszych odcinkach; rewelacja siódmego rozdziału, Peter to Henry, Henry to Jeden, Jeden to Vecna, była skonstruowana tak, by zaskoczyć nawet czytających napisy.

Czego chce Vecna w 1986

Plan Vecny wyjaśnia Nancy po swojej wizji: cztery morderstwa, cztery szczeliny i miasteczko, które się otwiera. Każda ofiara, zabita na koniec klątwy, zostawia za sobą bramę na Drugą Stronę w miejscu swojej śmierci. Chrissy w przyczepie, Fred na drodze, Patrick w jeziorze i Max na cmentarzu. Cztery pęknięcia, ustawione w linii, mają się połączyć i sprawić, że Hawkins wpadnie na drugą stronę.

Ten plan ma logikę postaci. Henry Creel, wygnany na Drugą Stronę w 1979, nie może wrócić sam; potrzebuje, by świat przyszedł do niego. Ofiary, które wybiera, wszystkie prześladuje poczucie winy, matka, wypadek, brat, bo wchodzi przez ranę. Ostatni sezon pokaże, co wytworzyły te cztery szczeliny: pęknięcie, które przecina miasteczko na pół, kwarantannę i armię.

Cztery ofiary klątwy

1. Chrissy Cunningham

   Cheerleaderka, prześladowana przez matkę i zaburzenia odżywiania. Umiera w przyczepie Eddiego 21 marca 1986: pierwsza szczelina.

2. Fred Benson

   Dziennikarz szkolnej gazetki, nawiedzany przez wypadek samochodowy. Ginie na drodze, koło parku przyczep: druga szczelina.

3. Patrick McKinney

   Koszykarz z drużyny Jasona, nawiedzany przez brutalnego ojca. Ginie nad jeziorem Lover's Lake: trzecia szczelina.

4. Max Mayfield

   Prześladowana przez śmierć Billy'ego. Ucieka Vecnie po raz pierwszy dzięki Kate Bush, a potem umiera na minutę na cmentarzu w finale, przywrócona przez Jedenastkę: czwarta szczelina i tak się otwiera.

Najczęstsze pytania

Czytaj też