Projekt Nina w Stranger Things: baza w Nevadzie, gdzie Jedenastka odzyskuje swoje moce

Czym jest Nina i kto ją trzyma

Słowo przychodzi najpierw jako nazwa własna. Ranny agent, z tyłu vana, ma czas tylko na jedną instrukcję: uprzedzić doktora Owensa, bo Jedenastka jest w niebezpieczeństwie. Wypuszcza „Nina”, podaje długopis i umiera. Długopis nie pisze. Zawiera numer.

Numer prowadzi dalej, ku komuś, kto potrafi odtworzyć linię. Szczegół tego tropu jest w Projekcie NINA, piątym rozdziale. Tutaj słowo wystarcza: to nie osoba, po którą się idzie. To urządzenie.

Doktor Owens prowadzi program razem z Brennerem. Jeden prowadzi, drugi czeka. Owens gra szczerość. Brenner gra cierpliwość. Kadź nie pyta o zdanie tej, którą się w niej zanurza.

1. Droga Słowo i długopis

   Agent Harmon umiera w vanie. Zostawia „Nina” i numer ukryty w długopisie.

2. Pustynia Owens prowadzi

   Jedenastka staje przed odizolowanymi drzwiami, pośrodku piasku Nevady.

3. Korytarz Brenner czeka

   Odmawia, biegnie, zostaje złapana. Zastrzyk ją usypia.

4. Kadź Pierwsza kąpiel

   Kadź odsyła ją do dzieciństwa, do tęczowej sali.

5. Ucieczka Kilka sekund

   Jej moce wracają wobec strażników, a potem opadają. Zgadza się iść dalej.

6. Ósmy Szturm

   Ludzie Sullivana biorą silos. Brenner ginie na piasku.

Zakopana baza w Nevadzie

Miejsce zajmuje dawny szyb międzykontynentalnej rakiety, wyłączony z użytku, przywrócony bez szyldu. Wejście to drzwi pośrodku piasku. Nic nie wskazuje na szpital, tym bardziej na szkołę. Dekoracja mówi o pierwotnym zastosowaniu: broń zimnej wojny, przerobiona dla nastolatki. Nie przychodzi się tu jako sąsiad. Przychodzi się, bo ktoś zdecydował, że wspomnienie leczy się pod ziemią.

Pod spodem korytarz, kadź, sala kontroli. To najbardziej zamknięte z miejsc tego rozdziału. Nie wchodzi się tam przez pomyłkę. Jest się tam prowadzonym, a potem zatrzymanym. Owens zna drogę. Brenner zna metodę. Między tymi dwoma rodzajami wiedzy nie ma okna: piasek u góry wystarcza, żeby ukryć program.

Rozdział, który stawia tę dekorację, kończy się przed końcem programu. Sama baza nie trwa do końca sezonu: zostaje wzięta później, przez uzbrojonych ludzi. Piasek nie zachowuje tablicy.

Kadź i wspomnienia

„Nina” to nazwa kodowa kadzi izolacji sensorycznej, ustawionej na dnie studni. Brenner wiąże ją z operą: bohaterka, po śmierci kochanka, pogrzebała to wspomnienie. Nazwa zapowiada metodę. Nie oddaje się mocy. Wymusza się powrót wspomnienia, które ją blokuje.

Pierwsza kąpiel cofa Jedenastkę o lata. Tęczowa sala, nieudane ćwiczenie, drwiny innych dzieci, sanitariusz, który jej nie popycha. Ten rozdział nie podaje imienia tego człowieka. Zostawia go w tle, celowo.

Wciąż próbuje wyjść z silosu. Strażnicy ją doganiają. Przez kilka sekund moce wracają, a potem nie wytrzymują. To dość, żeby dowieść, że droga prowadzi przez wspomnienia. Nie ma już argumentu. Wraca do kadzi.

Co odzyskuje Jedenastka

Na początku pobytu nie odnajduje broni. Odnajduje scenę, którą odłożyła. Urządzenie odtwarza wspomnienia po kolei, aż do tego, które pogrzebała. Rozdział piąty nie oddaje jeszcze całego rachunku. Pokazuje, że rachunek istnieje i że zgadza się go przeczytać na nowo.

Moce są tylko błyskiem. Dość, żeby odepchnąć strażników, za mało, żeby odejść. Serial filmuje ten półpowrót jako dowód, a nie zwycięstwo. Jedenastka rozumie, że odmówić kadzi to zostać z niczym.

Ósmy rozdział, ten, który nazywa się „Papa”, przedstawi cenę. Między jednym a drugim zanurza się znowu. Silos nie jest nowym treningiem. To wymuszone archiwum.

Koniec bazy

Kiedy przybywa armia, strażnicy bunkra odpowiadają ogniem, nie utrzymując się długo. Brenner odurzył Jedenastkę, żeby nie mogła odejść, i kazał przykuć Owensa do rury. Ludzie Sullivana zajmują miejsce i rozstrzeliwują personel.

Brenner wyprowadza Jedenastkę z budynku i osłania ją własnym ciałem. Helikopter otwiera ogień. Trafiony, osuwa się na piasek. Van jej przyjaciół wjeżdża i odwraca uwagę strzelca: moce Jedenastki zestrzeliwują maszynę. Brenner, umierając, prosi ją, żeby powiedziała, że rozumie. Odchodzi, nie mówiąc tego.

Operacja wojskowa chybia celu i odjeżdża bez kary. Silos jest skończony. Nie zostaje laboratorium, do którego się wraca. Zostaje dziewczyna, która znów ma czym się bronić, i martwy człowiek na piasku.

Co silos zmienia potem

Projekt nie ratuje Brennera, ani personelu, ani zaufania. Oddaje Jedenastce narzędzie, które jej odebrano po lecie centrum handlowego. Bez tych kąpieli opowieść zostawia ją w Kalifornii, z niczym w rękach, podczas gdy miasto w Indianie pęka.

Cena jest wpisana w nazwę. Żeby znów stać się tą, która zamyka szczeliny, musiała znów stać się dzieckiem laboratorium, po kolei, aż do pogrzebanego wspomnienia. Pustynia nie dodaje mocy. Odblokowuje tę, którą miała.

Po helikopterze baza nie ma już roli. To, co jedzie na wschód, to moce, a nie silos. Piasek znów staje się piaskiem. Dalszy ciąg rozgrywa się gdzie indziej, z tym, co kadź oddała, i z tym, ile kosztowała.

Projekt można mierzyć tym, czym odmawia być. To nie szkoła, nie więzienie z nazwą, nie szpital z wejściem. To przerobiona studnia, trzymana przez dwóch mężczyzn, którzy nie zgadzają się co do dziewczyny, a i tak jej używają. Kiedy zaczynają się strzały, ten spór już nikogo w środku nie chroni.

Najczęstsze pytania

Czytaj też