Pułkownik Sullivan: wojskowy, który chciał zabić Jedenastkę, wyjaśniony

Sullivan (Stranger Things): kim jest podpułkownik Jack Sullivan

Jack Sullivan jest podpułkownikiem armii amerykańskiej. Wchodzi do opowieści w trzecim rozdziale czwartego sezonu, wiosną 1986, w biurze doktora Sama Owensa, z teczką zdjęć pod pachą. Nie jest ani lekarzem, ani policjantem, ani naukowcem: dowodzi uzbrojonymi ludźmi, a ktoś powierzył mu problem, którego nikt nie umie nazwać.

Sherman Augustus pożycza mu twarz: spokojny głos, oszczędne gesty, żadnej przesady. Sullivan nie krzyczy i nie uważa się za złego. Wykłada rozumowanie, grzecznie, potem każe strzelać.

Jego rola mieści się w niewielu scenach, rozłożonych na dwa sezony, a mimo to przesuwa całą trajektorię. To on zmusza Jedenastkę do ucieczki na wschód, on kosztuje życie Martina Brennera, on stawia wojsko jako ludzkiego przeciwnika w miejsce Sowietów. W zamian opowieść nie przyznaje mu żadnej przeszłości: ani jednostki pochodzenia, ani rodziny, ani zidentyfikowanego przełożonego.

Jego teza: zło nie pochodzi z Drugiej Strony

Scena w biurze jest kluczem postaci. Sullivan rozkłada przed Owensem zdjęcia Chrissy Cunningham, pierwszej ofiary marca 1986: złamane kończyny, zapadnięte oczy i nic więcej. Żadnego włamania, żadnego siniaka, żadnego śladu walki. Jego rozumowanie wychodzi z tej pustki. Jeśli nikt nie dotknął ofiary, to napastnik nie musiał jej dotykać.

Stąd wynika jego wniosek. Jedna osoba, w teczkach wojska, zabija na odległość myślą. Sullivan przypomina, że program Brennera trenował swoje podmioty do tego typu egzekucji i że masakra już miała miejsce w korytarzach laboratorium Hawkins, siedem lat wcześniej. Dla niego linia jest prosta: dziewczyna zabiła wcześniej, zaczyna znowu, a ktoś w administracji ją kryje.

Owens mówi nie. Najpierw twierdzi, że Jedenastka nie żyje, potem odmawia wydania jej pozycji. Sullivan zostawia mu wybór między współpracą a twardą metodą i odchodzi, nic nie uzyskawszy. Reszta sezonu to tylko zastosowanie tej groźby.

Jego teza jest fałszywa i to czyni ją interesującą. Zabójca z 1986 to Henry Creel, który stał się Vecną, dziecko tego samego laboratorium wrzucone na drugą stronę siedem lat wcześniej. Sullivan ma więc rację w jednym punkcie: wszystko naprawdę wychodzi od Jedenastki. Myli się co do tego, kto się liczy: ona niczego z tego nie chciała. Jego błąd nie jest głupotą, to odmowa. Przyznać inną stronę kosztuje oficera więcej niż oskarżyć nastolatkę.

Szturm na Lenorę i pościg przez kraj

Od jesieni 1985 Jedenastka mieszka w Kalifornii z Joyce, Willem i Jonathanem, w Lenora Hills. Owens postawił dwóch agentów przed domem, Wallace'a i Harmona. Wiosną, po incydencie na lodowisku, Jedenastka zostaje aresztowana, potem odebrana przez Owensa, który zabiera ją na pustynię. Chłopcy zostają w Lenorze.

W piątym rozdziale żołnierze biorą dom szturmem, nocą, w samym środku pawilonowego przedmieścia. Wallace zostaje zabity. Jonathan, Mike i Will uciekają vanem dostawczym Argyle'a; Harmon, ranny, osuwa się z tyłu i umiera na drodze, szepcząc jedno słowo, nazwę projektu.

Sullivan sam przetrząsa dom. W pokoju znajduje słowo, które Jedenastka zostawiła dla Mike'a: dowód, że żyje, że wyjechała z własnej woli i że wokół niej krąży kryptonim. Pościg przestaje być hipotezą z biura.

Warto zmierzyć, co opowieść tu pokazuje. Jednostka wojska otwiera ogień do kalifornijskiego pawilonu, na drugim końcu kraju, daleko od Hawkins i jego śmierci, żeby dosięgnąć nastolatkę. Żadnego nakazu, żadnej uprzedzonej policji, żadnego wezwania. Jedyni dwaj dorośli na służbie na miejscu to agenci państwa, i obaj zostawiają tam życie.

Atak na projekt Nina, na pustyni Nevady

Projekt Nina zajmuje stare silo rakietowe w Nevadzie, wyłączone, potem potajemnie przywrócone do służby. Owens zainstalował tam kadź izolacji sensorycznej, zaprojektowaną z Brennerem, przeznaczoną do zanurzenia Jedenastki z powrotem we wspomnieniach, aż moce wrócą. Ośrodek nie ma ani adresu, ani szyldu.

W ósmym rozdziale, zatytułowanym Tata, ludzie Sullivana biorą bazę i zabijają personel. Kilka minut wcześniej Brenner odurzył Jedenastkę, żeby nie pozwolić jej wyjechać, i kazał przykuć Owensa do rury. Kiedy szturm się zaczyna, nikt w bunkrze nie jest w stanie odpowiedzieć.

Brenner wyprowadza Jedenastkę z budynku i osłania ją ciałem. Śmigłowiec otwiera ogień. Trafiony, osuwa się na piasek i prosi, żeby powiedziała, że rozumie; ona odchodzi, nie mówiąc tego. Jej moce, wrócone w ostatniej chwili, niszczą maszynę w locie, w chwili gdy przyjeżdżają Mike, Will, Jonathan i Argyle.

Operacja jest porażką, a Sullivan odjeżdża wolny. Nie zostaje ani aresztowany, ani zwolniony z funkcji, ani nawet zaprzeczony. Owens zostaje przykuty w bunkrze, a opowieść nie pokazuje, czym się staje. Rachunek, on, jest czysty: personel ośrodka, dwóch agentów w Kalifornii, załoga śmigłowca, założyciel programu. Żadna z tych śmierci nie jest dziełem stworzenia, którego hipotezy odmawiał.

Co reprezentuje: wojsko ponad policją i laboratorium

Trzy instytucje dzielą opowieść od początku. Policja, z Jimem Hopperem, która chroni źle, ale chroni. Laboratorium, z Brennerem, potem Owensem, które bada, kłamie i kryje. I wojsko, długo zostawione w tle. Sullivan jest chwilą, w której trzecia wychodzi przed dwie pozostałe.

Jego metoda mieści się w jednej zasadzie: nie prosić nikogo o pozwolenie. Nie uprzedza żadnej lokalnej policji, ani w Indianie, ani w Kalifornii. Nie zwraca się do laboratorium, zamkniętego od 1984. Traktuje wysokiego urzędnika zdrowia jak wspólnika. Nie prowadzi śledztwa, wnioskuje, potem rozwija.

Opowieść trzyma tu jedną ze swoich najbardziej stałych idei: dorośli w mundurze nigdy nie rozumieją tego, czego pilnują. Brenner tresuje, żeby posiadać. Owens ukrywa, żeby chronić. Sullivan strzela, żeby usunąć. Trzy sposoby, żeby chybić to samo dziecko, i trzy porażki.

To przewrócenie przygotowuje dalszy ciąg. Po pokazaniu wroga po drugiej stronie żelaznej kurtyny opowieść pokazuje, co własny obóz robi z nastolatką, która go przeraża. Ostatni sezon nie ma już ani jednego Rosjanina: ludzki przeciwnik nosi tę samą flagę co bohaterowie.

Czym się staje: kwarantanna, płomienie, cisza

Dziewiętnaście miesięcy mija. W listopadzie 1987 Hawkins jest zamknięte, ludność wierzy w zjawisko naturalne, a wojsko trzyma drogi. Sullivan nadal jest na posterunku i nie został ukarany: służy w jednostce doktor Kay, zwanej „watahą wilków”, u boku porucznika Akersa i sierżanta Ramireza. Polecenie się nie zmieniło: odnaleźć Jedenastkę, za wszelką cenę.

W trzecim odcinku, kiedy Akers zostaje schwytany po drugiej stronie, to on uruchamia poszukiwania. W czwartym zaskakuje ewakuację dzieci zorganizowaną przez grupę i każe aresztować Joyce, Willa, Mike'a i Dereka Turnbowa na bazie wojskowej.

Tu wszystko obraca się przeciw niemu. Henry Creel pojawia się w postaci Vecny i masakruje strażników. Stworzenia, które mu towarzyszą, nie są nim: to Demogorgony, bestie roju, a Vecna nie jest też Łupieżcą Umysłów z poprzednich sezonów. Trzy odrębne byty, których opowieść nigdy nie pomyliła. Wybuch rzuca Sullivana na ziemię; płonie.

Widzi się go znowu w siódmym odcinku. Z zabandażowaną twarzą, ze skórą w strzępach, opisuje doktor Kay to, co widział: czarodzieja, stworzenie, które rozkazuje innym. Oficer, który odmawiał rozważenia innego wymiaru, w końcu o nim świadczy. Kay go słucha, potem powtarza Akersowi, że priorytet zostaje bez zmian: Jedenastka, za wszelką cenę.

To jego ostatnia scena. Opowieść nie pokazuje ani jego śmierci, ani wyzdrowienia, ani odejścia. Wiosną po bitwie wojsko opuściło Hawkins, a jego nazwisko nie wraca. Jak doktor Kay, wychodzi bez odkupienia i bez kary: instytucjonalna przeszkoda, nie potwór do pokonania.

1. Sezon 4 · Odcinek 3 Wizyta u doktora Owensa

   Sullivan kładzie na biurku zdjęcia Chrissy Cunningham i wykłada swoją teorię. Owens odmawia wydania pozycji Jedenastki.

2. Sezon 4 · Odcinek 5 Szturm na dom w Lenorze

   Żołnierze atakują pawilon Byersów. Agent Wallace zostaje zabity; agent Harmon umiera w vanie Argyle'a, szepcząc nazwę projektu.

3. Sezon 4 · Odcinek 5 Słowo zostawione dla Mike'a

   Sam przetrząsa pokój i znajduje słowo Jedenastki: dowód, że żyje i że schowano ją w bezpiecznym miejscu.

4. Sezon 4 · Odcinek 8 Szturm na silo w Nevadzie

   Jego ludzie biorą projekt Nina i zabijają personel. Owens jest przykuty, Jedenastka odurzona: nikt nie może odpowiedzieć.

5. Sezon 4 · Odcinek 8 Śmierć Brennera

   Brenner wyprowadza Jedenastkę z budynku i przyjmuje strzały śmigłowca. Ona niszczy maszynę i odchodzi. Sullivan odjeżdża wolny, bez sankcji.

6. Sezon 5 · Odcinek 3 Pod rozkazami doktora Kay

   Służy w jednostce mającej schwytać Jedenastkę. Kiedy porucznik Akers znika po drugiej stronie, on uruchamia poszukiwania.

7. Sezon 5 · Odcinek 4 Obława, potem płomienie

   Zaskakuje ewakuację dzieci i każe aresztować Joyce, Willa, Mike'a i Dereka. Henry atakuje bazę; Sullivan zostaje ciężko poparzony.

8. Sezon 5 · Odcinek 7 Ostatnie świadectwo

   Z zabandażowaną twarzą opisuje czarodzieja doktor Kay, która utrzymuje swój priorytet. To ostatni raz, kiedy się go widzi.

Nie mylić: Brenner, Owens, doktor Kay

Martin Brenner nie jest Sullivanem. Brenner założył program, wychował ponumerowane dzieci i kazał się nazywać Tatą; umiera na pustyni, zastrzelony ze śmigłowca postawionego pod rozkazami Sullivana. Obaj mężczyźni chcą tej samej dziewczyny, ale jeden chce jej żywej.

Doktor Sam Owens też nie. Owens kierował laboratorium, dał Jedenastce akt urodzenia i dach, i jest pierwszym celem nacisków Sullivana. To człowiek państwa, któremu Jedenastka ufa, i płaci za to.

Doktor Kay, wreszcie, zajmuje inną funkcję. W 1987 ona kieruje operacją wojskową; Sullivan wykonuje. Ona prowadzi doświadczenia, on prowadzi szturmy. Pomylenie ich to pomylenie mózgu i ramienia.

Zostaje przydatne uściślenie. Sullivan nie ma żadnej mocy, żadnego związku z Drugą Stroną, żadnej cząstki potwora. To człowiek ze stopniem, przekonaniem i rozkazami. To czyni go niepokojącym: antagonista, którego można by minąć na korytarzu administracji.

Najczęstsze pytania

Czytaj też