Fałszywe zakończenie Stranger Things: moment, w którym myślisz, że serial się skończył, i to, co następuje

Pierwsze zakończenie: siekiera

W Otchłani Will unieruchamia Henry'ego, Jedenastka nabija go na pal, a Joyce ścina mu głowę. Muzyka cichnie, postacie patrzą na siebie i wszystko wskazuje, że serial właśnie się skończył: potwór nie żyje, matka go zabiła, pętla otwarta w 1983 jest zamknięta. Widz, który wyłączy tutaj, ma zakończenie. Nie to właściwe.

Co dalej: tytan

Po śmierci Henry'ego byt, który nosił od dzieciństwa, ten, który stanie się Łupieżcą, wznosi się w kolosalnej postaci: tytana z ciała i cienia. Serial ujawnia wtedy, że potworem nie był człowiek, lecz rzecz w nim, i że zabicie Henry'ego niczego nie rozwiązało. Trzeba powalić tytana, a potem zdetonować bombę przy egzotycznej materii, która trzyma wymiar. Druga Strona się zapada.

Do tego służy fałszywe zakończenie: sprawić, byśmy uwierzyli, że wróg to człowiek, zanim pokaże, że była to idea.

Jedenastka: to nie jest fałszywe zakończenie

Wielu szukało drugiego fałszywego zakończenia w losie Jedenastki, czekając, aż ostatnie ujęcie pokaże ją żywą po napisach. Nie ma go. Zostaje po drugiej stronie, gdy wszystko się wali; epilog jej nie pokazuje; Mike, zestawiając szczegóły, przekonuje się, że przeżyła. Serial nie zaprzecza, nie potwierdza. To nie pułapka: to drzwi zostawione otwarte.

Po co budować fałszywe zakończenie

Dufferowie lubią finały w dwóch krokach: sezon 2 zamykał szczelinę, a potem pokazywał Łupieżcę nad szkołą; sezon 4 ratował Max, a potem przecinał miasteczko na pół. W zakończeniu serialu zabieg jest odwrócony: zła wiadomość nie przychodzi po zwycięstwie, jest w środku, a prawdziwe zakończenie jest łagodne, epilog z rozdaniem dyplomów w maju 1989.

Jak czytać zakończenie

Zakończenie serialu to epilog: każda postać ma swoją ostatnią scenę, miasteczko jest wolne, a ostatnie słowo należy do Mike'a, który wybiera nadzieję. Fałszywe zakończenie to siekiera. Pomiędzy nimi czterdzieści minut, które mówią to, co serial mówił zawsze: potwór nigdy nie jest tym, kogo się spodziewamy.

Fałszywe zakończenia poprzednich sezonów

Serial zawsze kończył sezony zwycięstwem, po którym przychodziła wątpliwość. Sezon 1: Will uratowany, Jedenastka zniknęła, rodzina Byersów je kolację w spokoju; potem Will wypluwa ślimaka do umywalki, a dom na chwilę przechyla się na Drugą Stronę. Sezon 2: Śnieżny Bal, tańczące pary; potem kamera odwraca obraz, a gigantyczny cień góruje nad szkołą z innego świata.

Sezon 3: centrum handlowe spłonęło, Hopper uznany za zmarłego, Byersowie opuszczają Hawkins; potem scena po napisach, w rosyjskim więzieniu, gdzie strażnik każe nie brać „Amerykanina”. Sezon 4: Vecna ranny, Max reanimowana; potem cztery pęknięcia się otwierają, ziemia pęka, a zarodniki spadają na Hawkins.

Ostatni rozdział przejmuje tę strukturę, ale przenosi ją do wnętrza jednego odcinka: zwycięstwo, siekiera Joyce, przychodzi w połowie, a wątpliwość, los Jedenastki, zajmuje epilog zamiast sceny końcowej.

Wzór: „Na gapę”

Finał sezonu 4, „Na gapę”, to matryca ostatniego odcinka. Tam też dwa równoległe fronty: grupa atakująca dom Creelów po Drugiej Stronie, podczas gdy Jedenastka mierzy się z Vecną na odległość. Tam też pozorne zwycięstwo, Vecna podziurawiony kulami i spalony, po którym następuje zwrot, cztery otwierające się bramy. Sezon 5 powtarza ten zabieg na większą skalę: antena zamiast domu Creelów, kąpiel sensoryczna zamiast pizzerii, pająk zamiast Demonietoperzy.

Różnica polega na tym, że zwrot z ostatniego rozdziału nie uruchamia nowego sezonu. Zamyka serial. Po bombie nie ma już Drugiej Strony, bram ani zagrożenia; zostaje tylko pytanie o ludzi, o Jedenastkę, które epilog powierza teorii Mike'a.

Dlaczego ten zabieg wciąż działa

Fałszywe zakończenie nikogo nie zwodzi w piątym sezonie: publiczność wie, że zostaje godzina odcinka, gdy Henry umiera. Działa, bo przesuwa stawkę. Po śmierci potwora pytanie nie brzmi już „czy wygrają?”, lecz „co są gotowi stracić?”. Bomba, powrót do Hawkins, zasadzka armii i wybór Jedenastki odpowiadają na to drugie pytanie, bardziej intymne.

Dufferowie mówili, że chcieli zakończenia, które zostawia poczucie satysfakcji, bez mnożenia śmierci. Fałszywe zakończenie pozwala im mieć jedno i drugie: widowisko, z pająkiem i siekierą, a potem spokój, z wiosną 1989, w której każdy zamyka rozdział.

Instrukcja na pierwsze oglądanie

Jeśli odkrywasz finał, nic nie wiedząc, trzy punkty orientacyjne pozwalają nie pomylić zakończenia. Pierwszy: siekiera Joyce nie jest zakończeniem, zostaje wtedy blisko godzina odcinka. Drugi: gdy grupa wraca do Hawkins i czeka na nią armia, odcinek też się nie skończył, bomba jeszcze nie wybuchła. Trzeci: plansza „wiosna 1989” otwiera epilog i to tam serial naprawdę się kończy.

Nie ma żadnej sceny po napisach ostatniego rozdziału, inaczej niż w sezonie 3. Wszystko, co serial miał do powiedzenia o Jedenastce, mieści się w teorii Mike'a, przy stole do gry, przed ostatnim ujęciem drzwi.

Najczęstsze pytania

Czytaj też