Cała muzyka ze Stranger Things sezon 2: playlista odcinek po odcinku

Ścieżka dźwiękowa

Kyle Dixon i Michael Stein podpisują drugą ścieżkę dźwiękową, bardziej rytmiczną niż pierwsza, z motywami dla nowych postaci i dla Łupieżcy. Motyw Jedenastki wraca w jej scenach w Chicago, przekształcony; motyw tuneli to niska pulsacja, która towarzyszy Hopperowi pod ziemią. Płyta wyszła równocześnie z sezonem.

Playlista, odcinek po odcinku

Wszystkie piosenki są wcześniejsze niż jesień 1984, czas akcji. Temat z Pogromców duchów, wydany w czerwcu 1984, jest najnowszy: chłopcy widzieli film w dniu premiery, stąd kostium.

Śnieżny Bal

Ostatnia scena sezonu, w szkole, miesiąc po zamknięciu szczeliny, łączy dwie piosenki: Time After Time, do której samotnego Dustina zaprasza do tańca Nancy, i Every Breath You Take, do której Jedenastka i Mike się całują. To jedyna scena serialu nakręcona bez potwora, bez zagrożenia i bez migoczących świateł. Fani wymieniają ją jako najszczęśliwszy moment całej historii.

Billy i Max: dwa wejścia z muzyką

Max wchodzi do serialu w Palace Arcade, przy Whip It, bijąc rekord Dustina w Dig Dug; Billy wjeżdża do liceum przy Rock You Like a Hurricane, z ryczącym Camaro i papierosem. Oba utwory mówią wszystko o postaciach: ona gra, on miażdży. Scorpions wrócą dla Billy'ego w sezonie 3, z innymi hardrockowymi utworami.

Co dodaje sezon 2

Tym sezonem serial ustanawia zasadę piosenek końcowych: każdy finał kończy się hitem z epoki, jak napisy końcowe filmu. Ustawia też Billy'ego jako postać „z muzyką”, co wykorzysta sezon 3, i przygotowuje miejsce, które zajmie walkman Max dwa sezony później.

Ścieżka dźwiękowa, druga z kolei

Ścieżka dźwiękowa wyszła cyfrowo 20 października 2017, tydzień przed sezonem, w Lakeshore i Invada Records. Pierwszy singiel, „Walkin' in Hawkins”, ujawniono 12 października. Kyle Dixon i Michael Stein opisali swoją pracę jako wprowadzenie „nowych stylów kompozycji” przy powrocie do starych motywów, gdy wymagała tego historia, z wolą „pozostania wiernymi brzmieniu sezonu 1”.

Konkretnie, motywy z 1983 wracają, zwłaszcza motyw Jedenastki, ale paleta się poszerza: mroczniejsze płaszczyzny dźwięku dla gigantycznego cienia, nerwowsze rytmy dla tuneli i bardziej melodyjne utwory dla Boba i Joyce. Łącznie w sezonie użyto ponad pięćdziesięciu istniejących utworów, z datami premier od 1936 do 1985.

Piosenki z 1984, scena po scenie

Zasada dat jest przestrzegana: żadnej piosenki późniejszej niż jesień 1984 w treści odcinków. Najstarsza, ta Jima Croce'a, służy za czuły kontrapunkt dla duetu Hopper-Jedenastka, dwojga samotników, którzy uczą się żyć razem.

Dlaczego Śnieżny Bal działa

Scena balu łączy to, co sezon rozdzielił. Każda para ma swoją piosenkę: „Every Breath You Take” dla Mike'a i Jedenastki, którzy odnajdują się po roku; „Time After Time” dla Dustina, którego Nancy zaprasza do tańca, gdy żadna dziewczyna go nie chce, i dla Lucasa i Max, którzy całują się po raz pierwszy. Dufferowie mówili, że zbudowali finał jak film Johna Hughesa, liceum, zabawa, wolne tańce, by dać oddech po horrorze tuneli.

Ostatnie cięcie, na gigantyczny cień nad szkołą na Drugiej Stronie, przychodzi bez muzyki, po wolnych tańcach. Cisza robi swoje: zabawa była prawdziwa, zagrożenie też.

Chicago, odcinek, który brzmi inaczej

Siódmy rozdział, w Chicago z Kali, jako jedyny w sezonie opuszcza Hawkins i mówi to jego muzyka. Punk i hard rock paczki Kali zastępują pop gimnazjalistów: „Runaway” Bon Jovi zamyka odcinek na ucieczce Jedenastki na dworzec autobusowy, a syntezatory Dixona i Steina stają się zimniejsze i bardziej industrialne, na obraz magazynu, w którym mieszka grupa.

Odcinek podzielił fanów, ale jego tożsamość dźwiękowa jest jedną z najwyrazistszych w serialu: miejski, nocny nawias, który przez kontrast pokazuje, jak małym miasteczkiem jest Hawkins.

Najczęstsze pytania

Czytaj też