Benny Hammond: szef Benny's Burgers, pierwszy zmarły Stranger Things

Kim jest Benny w Stranger Things: człowiek, lada, droga

Benny Hammond prowadzi Benny's Burgers, przydrożną restaurację postawioną przy 4819 Randolph Lane, przy wyjeździe z miasta. Lokal należy do jego rodziny od 1956 i jest zarazem właścicielem i kucharzem. Serial pokazuje go w fartuchu, między płytą a okienkiem podawczym.

Dekoracja mieści się w trzech planach: żwirowy parking, szyld przy krajowej, sala z kanapami i ladą. Przy ladzie je stały bywalec, Earl, grany przez Davida Dwyera, który wróci w następnym odcinku, żeby zeznawać przed policją.

Benny'ego gra Chris Sullivan, amerykański aktor urodzony w 1980, którego szeroka publiczność odkryła potem w This Is Us, gdzie gra Toby'ego, i w Strażnicy Galaktyki Vol. 2. Tu gra tylko garść minut, a jednak niesie pierwsze wrażenie, jakie opowieść daje o dorosłych miasta.

Postać nie ma na ekranie ani rodziny, ani własnej intrygi, ani kwestii, która została sławna. Ma restaurację, frytkownicę i telefon ścienny. Te trzy elementy wystarczają, żeby uruchomić pierwszą śmierć opowieści.

Spotkanie z Jedenastką: ukradzione frytki, ofiarowany posiłek

7 listopada 1983, nazajutrz po zniknięciu Willa Byersa, dziecko wychodzi z lasu i wchodzi do sali. Ogolona czaszka, bose stopy, szpitalny fartuch. Kradnie frytki, zostaje zaskoczona, a Benny ją łapie. Earl, siedzący tam przy stole, bierze ją za chłopca z powodu obciętych włosów: szczegół zaważy już nazajutrz.

Benny jej nie wyrzuca. Rozumie, że jest głodna, wraca za ladę i robi jej hamburgera z frytkami. Je bez słowa, bardzo szybko, jak ktoś, kto nie jest pewien, czy pozwolą mu skończyć. Potem daje jej koszulkę restauracji, o wiele za dużą, żeby zdjęła fartuch.

Próbuje do niej mówić; prawie nie odpowiada. Na przedramieniu wypatruje trzy wytatuowane cyfry: 011. Daje mu wtedy swoje imię, Jedenastka. Pierwszy dorosły, który je słyszy, nie jest ani naukowcem, ani policjantem: to kucharz, który nic nie rozumie z tego, co mu właśnie powiedziano.

Wyciąga z tego jedyny wniosek, jaki normalny dorosły mógł wyciągnąć. Ta mała była maltretowana, uciekła skądś, trzeba zawiadomić opiekę społeczną. Zdejmuje słuchawkę telefonu ściennego i dzwoni. To ten telefon, i nic innego, go zabija.

Śmierć Benny'ego: strzał upozorowany na samobójstwo

Tego samego wieczoru kobieta zgłasza się do restauracji. Mówi, że przychodzi z opieki społecznej, okazuje się ciepła, mówi do Benny'ego tak, jak mówi się do człowieka, który właśnie postąpił dobrze. Nazywa się Connie Frazier, gra ją Catherine Dyer i pracuje dla laboratorium narodowego postawionego na skraju miasta.

Ona go zabija. Ludzie, którzy jej towarzyszą, przetrząsają salę i kuchnię, podczas gdy Jedenastka ucieka tyłem, ku lasowi, gdzie Mike, Dustin i Lucas znajdą ją tej samej nocy. Przed odejściem agenci układają scenę, żeby wyglądała na samobójstwo.

Opowieść nie pokazuje tu żadnego stworzenia. Żadnego czarnego korytarza, żadnego pomruku, żadnych drzwi między dwoma światami: kobieta w garsonce, broń i zwłoki w pustej sali. Zanim jeszcze Demogorgon dostanie imię, serial wskazał, co najbardziej przeraża w tym mieście: ludzie w garniturach, z odznakami i nieoznakowanymi samochodami.

Śmierć jest czysta i szybka. Żadnego efektu, żadnej naciskanej muzyki, żadnego czasu zostawionego postaci, żeby zrozumiała. Benny umiera, wierząc, że postąpił dobrze. Oto, jak te trzy dni spinają się przy krajowej.

1. 6 listopada 1983 Laboratorium traci swój podmiot

   W noc, gdy znika Will Byers, dziecko ucieka z laboratorium narodowego i dociera do lasu. Nikt w mieście nie wie, że istnieje.

2. 7 listopada, południe Frytki ukradzione przy ladzie

   Dziecko w szpitalnym fartuchu wchodzi do sali i kradnie frytki. Earl, siedzący tam przy stole, bierze je za chłopca.

3. Popołudnie Hamburger i koszulka

   Benny karmi ją, zamiast wyrzucić, potem daje jej koszulkę restauracji, żeby zastąpić fartuch. Je, nie mówiąc.

4. Tatuaż Trzy cyfry na przedramieniu

   Benny wypatruje wytatuowane 011 i dostaje imię: Jedenastka. Nie rozumie ani tego, co oznacza numer, ani skąd dziecko pochodzi.

5. Telefon Benny zawiadamia opiekę społeczną

   Przekonany, że ma do czynienia z maltretowanym dzieckiem, dzwoni, żeby ktoś przyszedł się nim zająć. To normalna procedura.

6. Wieczór Fałszywa opiekunka społeczna

   Agentka Connie Frazier przedstawia się w imieniu opieki społecznej. Benny przyjmuje ją jak sojuszniczkę i mówi do niej bez nieufności.

7. Strzał Benny zastrzelony w swojej sali

   Frazier strzela. Jej ludzie przetrząsają restaurację, Jedenastka ucieka tyłem, a scenę układa się tak, żeby wyglądała na samobójstwo.

8. 8 listopada 1983 Ciało i przyjęta wersja

   Policja znajduje ciało rano. Teczka konkluduje samobójstwo; Hopper, który znał człowieka, nie wierzy w to ani przez sekundę.

Co uruchamia jego śmierć: pierwsza nić, którą ciągnie Hopper

Następnego ranka policja znajduje ciało. Teczka konkluduje samobójstwo, a Jim Hopper, szef policji, odmawia tego odczytu: znał Benny'ego i nic z tego, co wie o człowieku, nie pasuje do sceny, którą mu się przedstawia.

Earl zostaje wysłuchany. Mówi Hopperowi, że jedyna nienormalna rzecz z poprzedniego dnia to to dziecko z ogoloną czaszką, które kradło jedzenie, i że śmierć przyjaciela nie ma żadnego sensu. Hopper zatrzymuje „chłopca”, myśli o Willu Byersie i zarządza przeczesanie lasu za restauracją.

Przeczesanie nie znajduje Willa. Znajduje strzęp szpitalnego fartucha w kanale odpływowym. Ludzie idą przewodem aż do siatki, a ta siatka należy do laboratorium narodowego. W dwóch odcinkach śmierć restauratora zaprowadziła policję aż do ogrodzenia instalacji, która kazała go zabić.

Najokrutniejszy szczegół mieści się w tym zeznaniu. Earl naprawdę widział dziecko z ogoloną czaszką, które kradło jedzenie; pomylił się tylko co do płci. Ten błąd jednej sekundy wysyła całe miasto szukać chłopca w lesie, podczas gdy dziewczynka tam śpi.

Pierwszy dorosły, który pomaga, nic nie rozumiejąc

Hawkins to miasto, w którym instytucje nikogo nie chronią, i opowieść ustala to od pierwszego odcinka, przez Benny'ego. Człowiek robi dokładnie to, czego oczekuje się od odpowiedzialnego dorosłego: karmi dziecko w potrzebie, potem dzwoni do organu, który ma się nim zająć. Właściwy gest jest dokładnie tym, który go skazuje.

Kontrast z innymi dorosłymi sezonu jest czysty. Joyce Byers wierzy przed wszystkimi, a miasto bierze ją za wariatkę. Hopper w końcu wierzy, ale potrzebuje dowodów. Benny, on, wcale w nic nie wierzy: widzi głodną dziewczynkę i robi jej jeść. To jedyna całkowicie bezinteresowna pomoc sezonu, bo nie opiera się na żadnym rozumieniu.

Postać stawia regułę, której opowieść już nie opuści: ludzie, którzy pomagają Jedenastce, płacą. Benny umiera tego samego dnia. Bob Newby umrze rok później w holu laboratorium, po przywróceniu prądu dla innych. Hopper zostanie uznany za zmarłego pod Starcourt Mall.

Daje też Jedenastce pierwszy obraz zewnątrz. Przed nim znała tylko celę, białe korytarze i człowieka w fartuchu. U niego, w jedno popołudnie, uczy się, że dorosły może dać, o nic nie prosząc, a potem że dorosłego można za to zabić. Dwie lekcje przychodzą w tej samej scenie.

Zostają dziury, które ekran zostawia: żadnego pogrzebu, żadnego bliskiego, żadnego następcy. Miasto trzyma wersję samobójstwa, Jedenastka nigdy o nim nie mówi, a Barbara Holland, następna ofiara, dostanie hasło i pogrzeb, którego Benny nie będzie miał. Te białe plamy nie są zapomnieniami: człowiek, który umiera za to, że postąpił dobrze, a nikt się o tym nie dowiaduje, mówi lepiej niż jakakolwiek kwestia, ile laboratorium kosztuje miasto.

Benny's Burgers potem: pusty budynek, całkiem realna dekoracja

Restauracja się nie otwiera na nowo. Bez szefa lokal się zamyka i niszczeje. Opowieść zostawia go przy jego drodze, z zamkniętymi okiennicami, przez dwa całe sezony.

Budynek wraca w marcu 1986. Opuszczony, służy za kryjówkę Tigers, drużynie koszykówki liceum. 21 marca, po wygraniu mistrzostw, Jason Carver i jego koledzy spędzają tam noc na piciu. Następnego ranka Lucas Sinclair budzi się tam z kacem, i tam Patrick McKinney ogłasza drużynie, że licealistka właśnie została zabita w nocy.

Ironia jest obliczona. Miejsce, gdzie dorosły nakarmił zagubione dziecko, staje się trzy lata później dekoracją, w której nastolatki dowiadują się, że najbardziej morderczy sezon właśnie się zaczął. Żadna kwestia nie podkreśla związku: miejsce jest po prostu rozpoznawalne.

Poza fikcją restauracja istnieje. Dekoracja to Tiffany's Kitchen, realny lokal w Lithia Springs, na zachód od Atlanty, w Georgii, przy 7413 Lee Road. Ekipa kręciła tam jesienią 2015, podczas produkcji pierwszego sezonu.

Dom podaje kuchnię Południa i działa nadal jak każda sąsiedzka restauracja. Goście mogą usiąść przy stole, gdzie nakręcono scenę, co czyni go jedną z rzadkich dekoracji opowieści, które można odwiedzać bez siatki i bez tablicy zakazu.

Najczęstsze pytania

Czytaj też