Krwawienie z nosa w Stranger Things: skąd się wziął znak Jedenastki i co zapowiada u innych

Przed Jedenastką: zabieg, który ma nazwę, i dwa precedensy

Liz Tracey w 2016 roku na łamach JSTOR Daily nazywa ten zabieg za serwisem TV Tropes: „psychic nosebleed”, czyli psychiczne krwawienie z nosa. Podaje dwa przykłady z kina. „Skanerzy” Davida Cronenberga (1981) opowiadają o telepatach, których poszukuje ConSec, firma zajmująca się uzbrojeniem i ochroną. Z kolei „Podpalaczka” Marka L. Lestera (1984) według niej spopularyzowała to krwawienie wśród szerokiej publiczności.

Film jest adaptacją powieści Stephena Kinga z 1980 roku, wydanej we Francji jako „Charlie”. Według Wikipedii w książce Andy McGee, ojciec Charlie, płaci za nadużywanie swojego daru, zwanego „push”, straszliwymi migrenami i drobnymi krwotokami w mózgu. Encyklopedia nie wspomina tam o żadnym krwawieniu z nosa, za to zalicza Charlie McGee do pierwowzorów Jedenastki, obok E.T. i programu MKUltra. W 2019 roku, w nagraniu dla WIRED, bracia Duffer zaliczają „Podpalaczkę” do głównych inspiracji przy tworzeniu Jedenastki i mówią, że bardzo wcześnie postawili na to krwawienie, by pokazać widzom każde użycie jej mocy. Pozostałe pierwowzory omawia artykuł o nawiązaniach do lat 80.

Jedenastka w latach 1983–1986: kiedy krew płynie, a kiedy przestaje

W trzecim rozdziale sezonu 1 reklama w telewizorze u Wheelerów przenosi Jedenastkę we wspomnieniu z powrotem do laboratorium. Na polecenie Brennera dziewczyna zgniata myślą puszkę, z nosa leci jej krew, a on wygląda na zadowolonego. W czwartym rozdziale, w piwnicy Wheelerów, przepuszcza przez krótkofalówkę Mike'a głos Willa, który śpiewa „Should I Stay or Should I Go”. Nos Jedenastki znów krwawi.

Krew szybko staje się częścią rysopisu. W siódmym rozdziale Troy opisuje na posterunku policji dziewczynę, która złamała mu rękę: „She had no hair and she was bleeding from her nose” (bez włosów, z krwią pod nosem). W tym samym rozdziale Jedenastka przerzuca furgon ludzi z laboratorium nad głowami paczki na rowerach, a jej nos znów zaczyna krwawić. W ostatnim rozdziale krwawią już inni: w gimnazjum Jedenastka zabija agentów siłą umysłu, po czym pada bez sił. W szpitalu Mike opowiada o tym Willowi: „It was pouring out of their eyes” (lało im się z oczu). Ta krew przyciąga stworzenie, co pokazuje analiza zakończenia sezonu 1.

W 1984 roku, według Wikipedii, Jedenastka lepiej panuje nad mocami, a ich użycie mniej ją osłabia. Krew jednak zostaje. W siódmym rozdziale sezonu 2, na prośbę Kali, sięga po złe wspomnienie, żeby przyciągnąć wagon: wagon rusza, a z nosa leci jej krew. W ostatnim rozdziale, przed bramą w laboratorium, krwawi z obu nozdrzy i unosi się nad ziemią, zanim ją zamknie. Według Liz Tracey im większy przedmiot, tym silniejsze krwawienie. O tym, co mierzy ta krew, szerzej opowiada artykuł o mocach.

Latem 1985 roku w centrum handlowym Starcourt wyrywa siłą umysłu kawałek potwora, który utkwił jej w nodze. Według Wikipedii po tym geście traci moce. Bez mocy nie ma krwi z nosa: tak właśnie żyje w marcu 1986 roku w Kalifornii. W kadzi w Nevadzie wspomnienia stopniowo przywracają jej moce. W siódmym rozdziale sezonu 4, gdy na nowo przeżywa dzień masakry z 1979 roku, światła w silosie wariują, a krew płynie z obu jej nozdrzy.

1. W laboratorium Puszka

   Zgnieciona puszka, zadowolony Brenner.

2. Listopad 1983 Krótkofalówka Mike'a

   Śpiewający głos Willa w piwnicy.

3. Listopad 1983 Furgon

   Furgon przerzucony nad rowerami.

4. Listopad 1983 Korytarz

   Agenci krwawią z oczu, Jedenastka pada bez sił.

5. Listopad 1984 Wagon

   Złe wspomnienie i wagon, który rusza.

6. Listopad 1984 Brama

   Krew z obu nozdrzy i stopy, które odrywają się od ziemi.

7. Lipiec 1985 Noga

   Wyrwany kawałek potwora, utracone moce.

8. Marzec 1986 Kadź

   Dzień masakry przeżyty na nowo, krew z obu nozdrzy.

Kali w furgonetce w Pittsburghu

Pierwszy rozdział sezonu 2 zaczyna się daleko od Hawkins, w Pittsburghu, 28 października 1984 roku: zamaskowana banda ucieka furgonetką przed policją i gubi pościg dzięki iluzji.

W furgonetce młoda kobieta ociera rękawem krew, która cieknie jej z nosa. Ten gest odsłania numer 008 wytatuowany na jej przedramieniu. Już w tej scenie dwa znaki zbliżają ją do Jedenastki: numer i krew. Według wiki jej moc nie polega na przesuwaniu przedmiotów, lecz na zwodzeniu zmysłów innych, a korzystanie z niej również wywołuje u niej krwawienie z nosa. Jedenastka odnajduje Kali w Chicago, w siódmym rozdziale, tym z wagonem.

1986: jeden objaw z wielu

W marcu 1986 roku ten znak dotyka postaci, które nie mają żadnych mocy. Chrissy Cunningham zwierza się doradczyni z liceum ze swoich bólów głowy, krwawień z nosa i koszmarów. Według wiki na tylnym siedzeniu samochodu Jasona, podczas polowania na Eddiego, Patricka McKinneya chwyta krótka migrena, a potem zaczyna mu lecieć krew z nosa. Zwraca mu na to uwagę kolega z drużyny.

Max natomiast zapewnia tę samą doradczynię, że bóle głowy i koszmary ustały. A jednak w teczkach pani Kelley odnajduje u Chrissy i u Freda to, co sama przeżywa od kilku dni. Krew nie mierzy już wysiłku: wskazuje cel. Dalszy ciąg jej marca opisuje artykuł o Max w sezonie 4.

Co pokazuje ostatni sezon

Uwaga: ta sekcja zdradza sceny z sezonu 5. W czwartym odcinku, w listopadzie 1987 roku, Will sięga do roju. Demogorgony, które zagrażają Mike'owi, Lucasowi i Robin, zastygają, unoszą się, a ich kończyny wykręcają się. Potem oczy Willa wracają do normy, a on ociera krew z nosa.

Według Variety pierwszy tom zamyka się właśnie tym gestem: Will podnosi głowę z rękawem pod nosem, jak tyle razy robiła to Jedenastka. Jego moce są tylko echem mocy Vecny, do których sięga przez rój, wyjaśnia Nerdist. Ross Duffer w rozmowie z Variety: „Te moce nie są w nim”.

Niedługo potem, w piątym odcinku, paczka ożywia jedno z zabitych stworzeń. Przez nie Will wchodzi do umysłu Vecny, a jego nos znów krwawi. Kali, która wraca w tym samym roku, także ociera nos po tym, jak wywołała u Jedenastki wizję. Na albumie z oryginalną muzyką z sezonu jeden z utworów nosi wręcz tytuł „Nosebleed”.

Jak sfilmować strużkę krwi i wykorzystać ją w promocji

W listopadzie 2017 roku Millie Bobby Brown wyjaśnia w rozmowie z ABC News, że cały sekret tkwi w małej rurce: „Wkładają mi to do nosa, a ja muszę to przytrzymać”. Czuje, kiedy płyn zaczyna napływać, i to ona daje znak reżyserom. W tym samym czasie, w wywiadzie towarzyszącym okładce Variety, opowiada, że zachowała małą fiolkę tej sztucznej krwi i trzyma ją w pudełku z pamiątkami.

Według serwisu BuzzFeed z 2019 roku ta krew zwykle nie jest cyfrowa, chyba że ekipę goni czas, a nad recepturą sztucznej krwi długo pracowano. Aktorkę i jej rolę przedstawia artykuł poświęcony Millie Bobby Brown.

Z tej krwi korzysta też promocja. W połowie października 2017 roku, dwa tygodnie przed premierą sezonu 2, wideo zatytułowane „Nosebleed” wraca do laboratorium „aż po krwawienie z nosa”, jak pisze AV Club. Głos wylicza w nim „sunflower”, „three to the right”, „four to the left”, „rainbow” i „450”: słowa, które Terry Ives, matka Jedenastki, powtarza w kółko od czasu elektrowstrząsów.

Co przekazuje ten motyw

Motyw podąża za rodowodem mocy. Według wiki Henry Creel, przyszły Vecna, krwawi z nosa już jako dziecko, w 1959 roku, tego wieczoru, kiedy zabija matkę i siostrę: tę historię pokazuje sezon 4. W 1987 roku Kali opowiada Jedenastce, do czego służyła jej własna krew: doktor Kay wstrzykiwała ją ciężarnym kobietom, żeby powtórzyć to, co Brenner zrobił Terry Ives. Jak podaje wiki, Brenner zmieszał krew Henry'ego z krwią matki Jedenastki, gdy ta była w ciąży.

Will nie urodził się w ramach tego programu, a jednak ta strużka krwi łączy go z tym rodowodem. Co dzieje się dalej z tą mocą, opowiada wyjaśnienie zakończenia Stranger Things.

Najczęstsze pytania

Czytaj też