Basen Hawkins w Stranger Things: lato 1985, Billy i sauna

Basen miejski, lato 1985

Miasto spędza lato na zewnątrz. Centrum handlowe właśnie się otworzyło, nastolatki wychodzą z piwnic na leżaki, a miejski basen staje się najbardziej wystawioną dekoracją Hawkins. Pokazuje się tu. Pracuje się tu. Opala się tu, podczas gdy gdzie indziej coś już werbuje.

To nie mityczne miejsce narysowane, żeby trwać pięć sezonów. To letni sprzęt, z godzinami, szatnią i ekipą ratowników. Serial filmuje go w słońcu, a potem używa w nocy. Kontrast jest tematem: ta sama glazura służy za pocztówkę i za pułapkę.

Żeby umieścić basen wśród innych miejsc miasta, mapa Hawkins ustawia centrum, las i centrum handlowe. Basen nie potrzebuje tablicy: wszyscy wiedzą, gdzie się pływa w czerwcu.

Opowieść nie podaje nazwy wyrytej na frontonie ani liczby torów wodnych. Podaje użycie. Przychodzi się tu, bo jest gorąco, bo letnia praca płaci, bo śródmieście jest o dwa kroki rowerem. To miejsce przejścia, a nie adres, którego szuka się na planie.

1. Czerwiec 1985 Basen otwiera sezon

   Billy jest nad wodą, jako ratownik, a miasto przeżywa swoje lato w słońcu.

2. 29 czerwca Noc huty

   Billy zostaje porwany. Wraca jako ratownik, ale nie jest już sam w swojej głowie.

3. Koniec czerwca Heather znika z basenu

   Billy zabiera koleżankę 30 czerwca, a potem, 1 lipca, jej rodziców, Toma i Janet Holloway.

4. Sauna Paczka nagrzewa salę

   Zamykają Billy'ego. Gorąco sprawia mu ból. Istota nie wychodzi.

5. Początek lipca Gospodarze topnieją

   Opętani opuszczają swoje życia i dołączają do masy, która nabiera kształtu.

6. 4 lipca Święto, potem centrum handlowe

   Basen nie jest już sceną. Noc rozgrywa się gdzie indziej, pod szyldami.

Billy, ratownik

Billy Hargrove zajmuje brzeg basenu tak, jak już zajmował korytarze: wystawiony tors, spojrzenie, które wybiera. Letnia praca mu pasuje. Ma samochód, gwizdek i publiczność złożoną z matek. Serial zatrzymuje się na tej pozie, bo ona zaraz się odwróci.

Ratownik jest pierwszym ludzkim gospodarzem lata. Pewnej nocy, w hucie, zabiera się go. Nazajutrz wraca na stanowisko, ta sama opalenizna, ten sam uśmiech, i zaczyna wybierać, kto jeszcze ma przyjść. Werbunek odbywa się w słońcu, przed ludźmi, którzy myślą, że patrzą na kłótnię kolegów.

To, co paczka już wie od poprzedniego roku, to że ciepło szkodzi temu, co opętuje. Idą więc po Billy'ego tam, gdzie pracuje, a nie do niego do domu. Basen daje salę, pretekst i świadków.

Jest też publiczność. Zniknięty ratownik rzuca się w oczy: dzieci są w wodzie, rodzice na leżakach, a stanowisko jest puste. Serial zamienia lukę w grafiku w śledztwo. Przed potworem jest dziura w ekipie.

Heather i personel

Heather Holloway jest koleżanką ratowniczką Billy'ego. Ma pracę, rodziców, dom, w którym jada się kolację. Nie należy do paczki z gimnazjum. Właśnie dlatego jej zniknięcie waży: opętanie wychodzi poza krąg nastolatków i zabiera dorosłą, która miała pasek wypłaty.

Billy zabiera ją z basenu. Potem przychodzą Tom i Janet Holloway, na rodzinną kolację. Miejsce pracy służy za wejście do domu. Portret Heather, posiłek, topnienie: to wszystko jest już opowiedziane gdzie indziej. Tutaj punkt jest geograficzny. Basen jest miejscem, z którego przychodzi się po następną.

Trzeci odcinek sezonu nosi, w wersji oryginalnej, tytuł The Case of the Missing Lifeguard. Brakująca ratowniczka to ona. Tytuł mówi, jakiego rodzaju jest wtedy historia: letnie zniknięcie, jeszcze nie potwór z ciała.

Test sauny

Następny odcinek nazywa się The Sauna Test. Paczka zamyka Billy'ego w saunie basenu i podkręca ciepło. Lekcja pochodzi z poprzedniego roku: to, co opętuje, boi się gorąca. Stosują regułę do dorosłego ciała, w sali przeznaczonej do pocenia się, a nie do egzorcyzmu.

Test udaje się w połowie. Billy cierpi, to coś w nim się szarpie, ale go nie opuszcza. O mało nie zabija Jedenastki, zanim ta rzuca nim przez mur. Basen, dekoracja z pocztówki godzinę wcześniej w sezonie, staje się salą konfrontacji.

Dalszy ciąg tego stworzenia, szczury, topnienie, bitwa, jest w artykule o potworze z sezonu 3. Sauna jest tylko dowodem: można zrobić krzywdę gospodarzowi, nie uwalniając go.

Drugi basen: u Harringtonów

Dwa lata wcześniej inny basen już posłużył za próg. W listopadzie 1983 Nancy przyjmuje imprezę u Steve'a Harringtona. The Weirdo on Maple Street opowiada ten wieczór: Barb skalecza się w kciuk, otwierając piwo, odmawia kąpieli i zostaje sama nad wodą, podczas gdy Nancy idzie na górę.

Siedząc na trampolinie, krwawi do wody. Światła słabną. Potem nie ma już nikogo. Ten basen jest prywatny, za domem, nie miejski. Nie ma ratownika. Ma gościa, który nie chciał tam być.

Portret Barbary Holland podejmuje to, co następuje po tamtej nocy. Tutaj porównanie zatrzymuje się na miejscu. Hawkins ma dwa baseny w opowieści i oba kogoś połykają. Jeden w listopadzie, u licealistów. Drugi w czerwcu, pod słońcem letniej pracy.

Co basen mówi o sezonie

Sezon 3 lubi miejsca nowe i publiczne: centrum handlowe, święto 4 lipca, basen. Potwór nie czeka już w lesie. Werbuje tam, gdzie miasto się zbiera. Basen jest pierwszym z tych szczęśliwych miejsc, które się odwraca, przed centrum handlowym.

Mówi też coś o ciele Billy'ego. Filmuje się go jako pożądanego, a potem jako opętanego, w tych samych kąpielówkach. Widz nie ma czasu zmienić dekoracji. Upadek jest tym ostrzejszy, że glazura się nie ruszyła.

Po 4 lipca opowieść opuszcza ten basen. Nie wraca, żeby zrobić z niego pomnik. To miejsce jednego sezonu i tyle wystarcza: czas letniej pracy, porwanej koleżanki i sali nagrzanej zbyt mocno.

Czytanie lata od nowa od tych kafelków zmienia kolejność obrazów. Zaczyna się od opalenizny, kończy masą ciała pod centrum handlowym. Między jednym a drugim zbyt gorąca sala już powiedziała regułę. Basen nie jest polem bitwy. Jest miejscem, gdzie miasto, jeszcze w stroju kąpielowym, dowiaduje się, że już jest wzięte.

Szatnia streszcza resztę. Ręczniki, gwizdek, sala, którą można zamknąć z zewnątrz, a potem już nikt, żeby filmować basen. Publiczne lato zatrzymało się tam, bez tablicy i bez powrotu.

Najczęstsze pytania

Czytaj też