Sadie Sink: aktorka grająca Max Mayfield, od sezonu 2 do Running Up That Hill

Sadie Sink, dziecko Broadwayu

Sadie Sink dorasta w Teksasie i wchodzi na scenę w wieku siedmiu lat w amatorskim teatrze w Brenham, gra Annie w Houston w wieku dziesięciu lat, potem rolę tytułową na Broadwayu, potem młodą Elżbietę II w The Audience u boku Helen Mirren. Potem telewizja: rola w American Odyssey, odcinek Blue Bloods, film Szklany zamek z Brie Larson.

Przesłuchuje się do sezonu 2 w 2016. Postać Max, nowej dziewczyny na deskorolce, ma wnieść świeżą krew do paczki chłopców; produkcja waha się z powodu jej wieku, nieco za wysokiego, zanim ją wybierze.

Max Mayfield, skaterka, która straciła wszystko

Max zjawia się w Hawkins z deskorolką, brutalnym przyrodnim bratem i reputacją mistrzyni salonu gier. Sadie Sink daje jej twardość na pokaz i nieustanny strach, a postać rośnie z każdym sezonem: śmierć Billy'ego w sezonie 3, poczucie winy, izolacja i sezon 4, w którym Vecna wybiera ją na ofiarę.

Scena z Running Up That Hill, na cmentarzu, w której Max ucieka z transu, biegnąc do przyjaciół, była grana przez kilka dni zdjęciowych; aktorka opowiadała, że biegła do wyczerpania. Finał sezonu, w którym Max umiera na minutę, zanim zostanie przywrócona, przynosi jej jednogłośne pochwały krytyki.

Wieloryb, Ulica Strachu, Taylor Swift

Wieloryb odkrywa ją dla kina autorskiego: u boku Brendana Frasera, nagrodzonego Oscarem za tę rolę, gra rozgniewaną nastolatkę z intensywnością, która przynosi jej nominacje. Krótki metraż Taylor Swift, obejrzany setki milionów razy, daje ją poznać innej publiczności. A jej powrót na Broadway w 2025, w John Proctor Is the Villain, przynosi jej nominację do Tony Awards.

Max w sezonie 5

Max wchodzi w ostatni sezon w śpiączce, z umysłem uwięzionym w mentalnym świecie Vecny. Sadie Sink gra tam Max, której została tylko wola, u boku Holly Wheeler, a serial daje jej powrót do życia, który zamyka trzy sezony żałoby. Dla aktorki to ostatni rozdział roli granej od czternastego do dwudziestego drugiego roku życia.

Co o niej wiadomo mniej

Sadie Sink urodziła się w Brenham w Teksasie, w pięciodzietnej rodzinie nastawionej na sport; to z bratem Mitchellem odkryła musical, wystawiając przedstawienia w domu i oglądając ceremonie Tony Awards. W 2012, gdy oboje zaczęli dostawać zawodowe role, rodzina przeprowadziła się do Nowego Jorku, by za nimi podążyć. Przeplatała naukę w domu, kursy zdalne i publiczne liceum, a dwa ostatnie lata skończyła zdalnie.

Jej pierwszy występ w telewizji pochodzi z 2013, z odcinka The Americans, gdy grała Annie na Broadwayu; jej pierwszy film, Chuck, z 2016, roku jej przesłuchania do roli Max. Mówiła, że rytm ośmiu przedstawień tygodniowo w Annie dał jej aktorską dyscyplinę, a praca z Helen Mirren w The Audience zmieniła jej spojrzenie na zawód.

Max w 1987: więźniarka, potem kotwica

Ostatni sezon powierza Max nieoczekiwaną rolę: spędza pięć odcinków w śpiączce, ale jej umysł jest aktywny we wspomnieniach Henry'ego, gdzie błąka się od swojej minutowej śmierci na cmentarzu. Omal nie wróciła, słysząc, jak Lucas puszcza jej piosenkę w szpitalu, zanim Henry ją dopadł; znalazła grotę, do której nie może za nią pójść. Gdy przybywa Holly, Max staje się jej przewodniczką: badają zakazane wspomnienia, kopalnię, walizkę, i uciekają każda przez swój portal.

Max budzi się w ramionach Lucasa w odcinku 7 i mówi mu, że był jej kotwicą. Potem pozostaje na uboczu, w stacji radiowej z Vickie, pojmana przez ludzi doktor Kay w finale, a potem obecna przy stole D&D w epilogu. Sadie Sink została uprzedzona przez Dufferów, jeszcze zanim przeczytała finał sezonu 4, że „oczywiście” wróci, nie wiedząc jak.

Pięć scen Max do ponownego obejrzenia

1. Palace Arcade, 1984

   „Mad Max” bije rekord Dustina w Dig Dug: pierwsze pojawienie się, od tyłu, ze słuchawkami na uszach.

2. Strzykawka, 1984

   Max wbija środek uspokajający w szyję Billy'ego i grozi mu nabijanym kijem: koniec strachu.

3. Plaża, 1985

   Widzi śmierć Billy'ego w Starcourt i to ona jest przy nim na podłodze.

4. Cmentarz, 1986

   List do Billy'ego, trans Vecny i „Running Up That Hill”, by biec do przyjaciół.

5. Przebudzenie, 1987

   W ramionach Lucasa: „byłeś moją kotwicą”.

Najczęstsze pytania

Czytaj też