Stranger Things 1985: lato centrum handlowego, nie rok szkolny

Punkty orientacyjne

Tabela nie pozwala postawić choinki, początku szkoły ani balu na tamtym roku. 1985 ma klimat. To nie klimat innych sezonów.

Lato, nie początek szkoły

Rok wcześniej miasto żyło jeszcze rytmem szkoły: Halloween, tunele, zimowy bal. 1985 otwiera się wakacjami. Dzieci nie są już na korytarzach szkoły. Są na basenie, w pracy albo zamknięte w historii miłosnej, którą dorośli uważają za zbyt długą.

To przesunięcie nie jest szczegółem dekoracji. Zmienia, kto co może zobaczyć. Dorosły, który pracuje w centrum handlowym, mija grupę, nie będąc ich nauczycielem. Matka zauważa magnesy, które już nie trzymają, bo jest w domu w biały dzień, nie dlatego, że dzwonek opróżnił klasy.

Szukanie w tym sezonie zadania, szafki albo meczu na początek szkoły to szukanie poprzedniego roku. Opowieść zmieniła porę roku w sensie pogody, nie tylko w sensie nowego rozdziału.

Widoczny kalendarz mieści się w kilku dniach: koniec czerwca, potem 4 lipca. Nie widać września. Nie widać pierwszych chłodów. Kiedy obraz pokazuje płaszcze i początek szkoły, opuścił 1985. Lato jest tu tematem, nie dekoracją, którą się przechodzi, żeby dojść do klasy.

Centrum handlowe, całkiem nowe

Miejsce, które organizuje lato, nazywa się Starcourt. Jest nowe. Jest dość duże, żeby opróżnić stare sklepy w centrum, i dość głośne, żeby całe miasto umawiało się tam. Mieszkańcy narzekają. Nastolatki tam pracują. To widoczne serce 1985.

Pod spodem opowieść chowa coś innego: instalację, która nie ma nic ze sklepu. Artykuł o Rosjanach opowiada tę część. Tu zatrzymujemy się na tym, co zmienia data. Centrum handlowe tej wielkości, w 1985, w małym mieście, nie jest wymienną dekoracją. To przyczyna. Sklepy się zamykają. Praca się przenosi. Grupa nie szuka już tylko w lesie.

W tych zdaniach nie dajemy mu wymyślonej daty otwarcia. Wiadomo, że jest już na początku lata i że poprzedniej jesieni nie istniał jako dekoracja. Sześć miesięcy wcześniej miasto nie miało tego dachu.

To także miejsce pracy, nie tylko spacer. Nastolatki spędzają tam dni. Rodzice zabierają tam sobotnie wyjście. Grupa nie potrzebuje już lasu, żeby się mijać: nowy dach wystarcza. Kiedy strach wraca, wraca tam, gdzie miasto postanowiło się zebrać.

4 lipca

Miasto świętuje 4 lipca. Lunapark, tłum, upał. To nie tło dźwiękowe. To dzień, w którym nitki lata schodzą się w centrum handlowym i wokół niego. Ostatni rozdział tego sezonu nazywa się The Battle of Starcourt. Nazwa mówi miejsce. Kalendarz mówi dzień.

Billy umiera tego dnia, chroniąc Jedenastkę. To nie elipsa, którą da się przesunąć na sierpień. Hopper znika z miasta. Grupa uważa go za straconego. Następny sezon pokaże, że został zabrany, nie zabity. Mieszanie dwóch zakończeń zabija człowieka, którego opowieść zachowuje.

Jedenastka traci moce w tej bitwie, potem wyjeżdża z Byersami. Lato nie kończy się więc na zdjęciu klasowym. Kończy się na mieście oddanym ciszy i na rozdzielonych przyjaciołach. 5 lipca nie jest opowiedziane jako święto. Święto było dzień wcześniej i źle się skończyło.

Basen, lody, upał

To, co widać najpierw, nie jest spodem centrum handlowego. Jest upał. Basen. Lada lodów, Scoops Ahoy, gdzie lato mija w mundurze. Dorośli, którzy uważają, że historie nastolatków trwają za długo. Miasto, które wygląda na otwarte, bo lekcje się skończyły.

Ta powierzchnia się liczy. Przez chwilę każe wierzyć, że strach odszedł z zimnem. Magnesy, które już nie trzymają, ratowniczka, która znika, lada służąca za punkt obserwacyjny: to wszystko dzieje się w biały dzień. To lato nie ma mgły listopada. Ma zbyt mocne światło i pod tym światłem miasto pęka.

Nie recytujemy tu każdego rozdziału. Zostawiamy klimat. Scena z szatniami, topniejącymi lodami, tłumem w podkoszulkach może być z 1985. Scena z szafką, zadaniem albo dynią jest z innego roku.

Czym 1985 nie jest

1985 to nie listopad 1983, miesiąc, w którym przyjaciel znika w lesie. To nie rok balu. To zima 1984. To nie marzec, w którym grupa jest rozproszona. To 1986. Wyszukiwanie, które wpisuje tylko rok, często trafia na lato, bo lato jest najbardziej kolorowe. Nie jest jedyne.

To też nie cały rok pokazany dzień po dniu. Opowieść ścieśnia się na koniec czerwca i pierwsze dni lipca. Wcześniej prolog przypomina, że w czerwcu 1984, gdzie indziej, inna próba się nie udała. Ten prolog nie jest latem Hawkins. Służy temu, żeby powiedzieć, że minął rok.

Vecna nie jest Łupieżcą Umysłów, a Łupieżca Umysłów nie jest Demogorgonem. Lato 1985 należy do drugiego: masy, która opanowuje ciała, i ciała, które składa. Książę z jednym kielichem to ten z 1983. Człowiek z zegarem przyjdzie później. Przyklejenie całej trójki do lipca robi rok-worek.

Przed tym latem i potem

Wcześniej to miasto jesieni i szkoły. Potem będzie miastem marca, a jeszcze później znowu miastem jesieni, lata później. 1985 to jedyne pełne lato. Dlatego wygląda jak inny serial: stroje kąpielowe, lody, neony, zamiast kurtek i rowerów we mgle.

Centrum handlowe nie wraca jako coroczna tradycja. Następnego lata nie nakręcono. Kiedy opowieść wraca, jest marzec 1986 i kilku z tych, którzy przeżyli lipiec, nie mieszka już w tym samym domu. Data złamała grupę tak samo jak potwór.

Można więc odpowiedzieć na pytanie «co dzieje się w 1985», nie recytując każdego rozdziału. Dzieje się lato, nowy dach, święto narodowe, śmierć, zniknięcie, wyjazd. Reszta rozdziałów służy tym sześciu rzeczom. Nie zastępuje ich.

Najczęstsze pytania

Czytaj też