Wesołe miasteczko Hawkins w Stranger Things: 4 lipca 1985

Święto 4 lipca 1985

Miasto wystawiło karuzele na dzień świąteczny. Światło, tłum, cukier, hałas. To najbardziej publiczna dekoracja lata, po basenie i centrum handlowym. Przychodzi się tu, żeby wygrać nagrodę, a nie żeby się schować. Właśnie dlatego śmierć jest tu nie do zniesienia: nikt nie zamknął parku.

Siódmy odcinek sezonu, oryginalny tytuł The Bite, zachowuje to święto. Streszczenie sezonu stawia je przed bitwą, tego samego 4 lipca. Święto nie jest przerywnikiem. Jest ostatnim radosnym miejscem dnia.

Mapa Hawkins ma już centrum handlowe i las. Święto jest tymczasowe: karuzele, które się stawia i rozbiera. Opowieść nie robi z niego budynku. Robi z niego noc.

1. Lato Baza pod centrum

   Sowieci mają maszynę pod Starcourt. Alexei jest jednym z jej naukowców.

2. Ucieczka Grupa go zabiera

   Hopper i Joyce zabierają go z farmy Hess. Grigori ściga ich przez miasto.

3. U Murraya Dom, potem wesołe miasteczko

   Ucieczka prowadzi przez Murraya, w Illinois. Kończy się w tłumie 4 lipca.

4. Stoisko Rzutki i pluszak

   Alexei wygrywa nagrodę. Wielkiego Woody Woodpeckera, w grze w rzutki.

5. Strzał Grigori strzela

   Kula, pośród karuzeli. Alexei ginie tam.

6. Noc Centrum handlowe

   Tego samego wieczoru bitwa rozgrywa się pod szyldami, a nie na święcie.

Alexei, Murray, stoisko

Alexei to naukowiec porwany na farmie Hess. Nie mówi językiem miasta, lubi cukier i zachowuje się, na czas jednego stoiska, jak ktoś, komu wreszcie dano dzień. Przebija balony rzutkami. Pluszaka, wielkiego Woody Woodpeckera, właśnie wygrał. Opowieść zatrzymuje się na tej nagrodzie, bo to wszystko, co będzie miał.

Murray jest pośrednikiem tej ucieczki: dom, tłumaczenie, pomysł, że cywil wciąż może utrzymać rozmowę ze ściganym człowiekiem. Grupa nie przyszła na święto, żeby się bawić. Alexei tak, na czas jednej gry. Ta różnica jest sceną.

Nie przypisuje się mu przemowy politycznej. Przypisuje się mu rzutki i pluszową nagrodę. To okrutniejsze niż przemowa. Karnawał 4 lipca służy właśnie temu: pokazać człowieka na wakacjach pośrodku wojny, którą już przegrał.

Pościg w tłumie

Grigori nie odkrywa święta przez przypadek. Ściga grupę, odkąd Hopper i Joyce zabrali Alexeia, i gubi ich ślad na stacji benzynowej. To burmistrz Kline, zmuszony ściągnąć ich na święto, wypatruje ich tam i do niego dzwoni. Artykuł o Grigorim idzie za tym pomagierem. Tutaj zostaje miejsce. Wesołe miasteczko to najgorsze miejsce, żeby zgubić kogoś, kto nie biegnie i się nie zatrzymuje.

Tłum kryje wszystkich, zabójcę też. Wślizguje się między karuzele, a Grigori strzela z tłumikiem, przykryty hałasem. Opowieść wybiera tę ciszę. Nie robi z Alexeia uciekiniera, który wychodzi cało w alejce. Każe mu umrzeć tam, gdzie rodziny stoją w kolejce.

Kontekst tej obławy, maszyna, ludzie pod centrum handlowym, jest w artykule o Rosjanach. Święto nie tłumaczy zimnej wojny. Pokazuje jej cenę na jednym ciele.

Śmierć Alexeia

Grigori kładzie go jedną kulą. Alexei wciąż ściska pluszaka w ramionach. To najbardziej niesprawiedliwa śmierć sezonu, w najprostszym sensie: nie walka, nie stworzenie, człowiek, który strzela do człowieka, który właśnie wygrał nagrodę.

Szef policji jest w tej obławie. Pojedynek, który przyjdzie potem, w trybach maszyny, zawdzięcza tej kuli. Bez niej noc nie ma tego samego długu. Z nią święto kończy się przed ostatnimi karuzelami.

Nie opisuję domu luster plan po planie: źródła użyte do tego artykułu ustalają strzał, stoisko i tłum, a nie trasę atrakcji. Morderstwo wystarcza. Jest publiczne, szybkie i bez riposty.

Ognie 4 lipca i bitwa

Ta sama data niesie też zakończenie sezonu. Streszczenie sezonu 3 ustawia wesołe miasteczko, a potem bitwę centrum handlowego. Starcourt, w tym sezonie 3, jest miejscem maszyny i końcowego pożaru. Święto już zabrało Alexeia. Centrum handlowe zabiera resztę nocy.

4 lipca to dzień fajerwerków. Opowieść używa go jako ramy, a nie jako instrukcji pirotechnicznej, którą rozwinąłbym poza źródłami. Pewne jest jedno: data jest jedyna, pluszak i bitwa należą do tego samego wieczoru.

Grigori idzie dalej po stoisku. Skończy w trybach, rzucony przez Hoppera. To zakończenie nie jest już świętem. Tłumaczy tylko, dlaczego kula z karnawału nie została bez dalszego ciągu.

Dlaczego scena zostaje

Serial ma inne, bardziej widowiskowe śmierci. Ta jest mała i dlatego zostaje w pamięci. Obcy, cukier, nagroda, tłum, który nie zgodził się stać strzelnicą. Wojnę podziemną rozumie się tu lepiej niż w przemowie.

Mówi też coś o Murrayu i Hopperze: wyrwali człowieka Sowietom i nie utrzymali go przy życiu do końca dnia. Święto karze pomysł, że ewakuacja może skończyć się wiśniowymi lodami.

Po tej nocy miasto nie ma już tego święta. Opowieść nie stawia go z powrotem w następnym roku. Zostaje datowane, jak basen: jedno lato, jeden 4 lipca, pluszak, który posłużył tylko minutę.

Można ją opowiedzieć bez bitwy, i to już by wystarczyło. Człowiek, cukier, nagroda, kula. Reszta nocy wyjaśnia wojnę. Stoisko wyjaśnia cenę. Karuzele niczego nie prosiły.

Najczęstsze pytania

Czytaj też