Fotografia Stranger Things: kto filmuje serial i skąd bierze się obraz

Punkty orientacyjne

Ostatnia linia tabeli jest celowo mglista. Pełna czołówka cytuje te trzy nazwiska. Źródła nie zgadzają się, w tym co sprawdzono, co do jednego sezonu dla każdego. Nie fabrykuje się go.

Tim Ives i początki

Tim Ives jest operatorem związanym ze startem. Jego biografia zawodowa mówi, że filmował pilota i trzy pierwsze sezony. Stowarzyszenie operatorów w 2019 precyzuje, że sfotografował około piętnastu odcinków przez te trzy sezony. Zestawienie bazy filmowej mówi o szesnastu odcinkach między 2016 a 2019. Różnica to jeden odcinek. Zostaje formuła, która nie wybiera złej liczby całkowitej: pilot, trzy pierwsze sezony, około piętnastu rozdziałów.

Przychodzi z teledysku i reklamy, po początkach w Nowym Jorku, przed dłuższymi formatami. Ta droga tłumaczy obraz, który umie zrobić ujęcie „piosenka” tak samo jak ujęcie „strach”. Nie przypisuje mu się przez to każdego światła ostatniego sezonu: jego publiczny napis kończy się na trzech pierwszych.

Idą dwie nominacje do Emmy, w 2017 i w 2018, za fotografię serialu z jedną kamerą, format godziny. To nominacje, nie zwycięstwa. Pisanie ich jako wygranych nagród byłoby fałszywe. Dotyczą pojedynczych odcinków, nie „całego obrazu serialu” jako bloku.

Ives opowiedział, dla jednego ujęcia otwarcia sezonu 3, że przypomniał sobie słońce nad wykopaliskami z Raiders of the Lost Ark. To świadome zapożyczenie na jedno ujęcie, nie reguła dla wszystkich zachodów słońca serialu.

Inne nazwiska, tylko tam, gdzie sezon jest pewny

Przez trzy pierwsze sezony to samo źródło zawodowe dzieli pracę. Tod Campbell jest wymieniony w sezonach 1 i 2. David Franco w sezonie 2. Lachlan Milne w sezonie 3. Ives zostaje nicią tych trzech. Inni nie są anonimowymi zastępcami: to datowane napisy.

Czołówka zbiorcza serialu dodaje Ricardo Diaza, Caleba Heymanna i Bretta Jutkiewicza. Sfilmowali więc rozdziały. Przypisanie ich z urzędu do jednego sezonu, bez tabeli odcinek po odcinku sprawdzonej na nowo, dałoby fałszywą kartę. Czytelnik, który chce nazwisko do „kto sfilmował ten rozdział”, musi spojrzeć na napisy tego rozdziału. Ten artykuł ich nie zastępuje.

Ta ostrożność nie jest dziurą. To przeciwieństwo wymyślonej listy. Wiadomo, kto niósł początek. Wiadomo, że serial nie zatrzymał jednego operatora do końca. Tu nie wiadomo, jak rozdzielić trzy ostatnie nazwiska bez ryzyka sezonu za dużo.

Montażyści to inna kolumna: Dean Zimmerman i inni. Cytowanie ich wszystkich jako „operatorów” mieszałoby dwa zawody. Fotografia to światło i kadr. Montaż to kolejność ujęć. Nie stapia się ich.

Filmy cytowane jako wzory

Projekt przedstawiono znanymi już obrazami. Dla pierwszych sezonów nazwane filmy to E.T., Bliskie spotkania trzeciego stopnia, Poltergeist, Koszmar z ulicy Wiązów i Stand by Me. Dla sezonu 3 dochodzą Fast Times at Ridgemont High, The Thing i Terminator 2. Lista pochodzi z relacji o robieniu, nie z zagadki widza.

Te tytuły nie znaczą, że każde ujęcie jest kopią. Mówią o rodzinie: światło końca popołudnia, przedmieście, groźba wchodząca do domu, grupa dzieci filmowana na wysokości oczu. Ives mówił, dla pierwszego sezonu, o przyjęciu tego powietrza Stand by Me, zamiast wygładzać obraz, aż stanie się wymienny.

Sezon 3 poszerza kadr ku centrum handlowemu, basenowi, mocniejszym kolorom. Operator mówił, że nie chce, by serial z lata na lato wyglądał jak inny serial. Zmiana jest w nasyceniu i miejscach, nie w zapowiedzianym nowym formacie obrazu.

Tu nie podajemy ogniskowej, matrycy ani „kręcone na taśmie” albo „kręcone cyfrowo”. Te doprecyzowania krążą w cząstkowych wywiadach. Póki nie są stabilne od źródła do źródła, zostają na zewnątrz.

Światła, które już są w historii

Część obrazu nie jest światłem planu postawionym w sekrecie. Bożonarodzeniowe girlandy, w domu Byersów, są naraz środkiem dla Joyce i źródłem światła w kadrze. Ives opisał ten wybór: wbudować te lampy, zamiast traktować je jak wyłączony rekwizyt.

Druga strona, ciemny sobowtór miasta, filmuje się jak negatyw: mało słońca, cząstki w powietrzu, błękity. To nie to samo światło co ulica za dnia. Powiedzenie tego nie zdradza fabuły. Opisuje dwa reżimy obrazu, które każdy rozdział pierwszego sezonu już pokazuje.

Gdy trans albo klątwa zaciemnia salon, światło opada i barwi się. To też widoczny chwyt, nie sekret produkcji. Nie przypisuje mu się numeru folii. Stwierdza się, że historia i zdjęcie używają tych samych żarówek.

Vecna nie jest Łupieżcą Umysłów, a Łupieżca Umysłów nie jest Demogorgonem. Ich sceny nie dzielą też tego samego obrazu: bestia w korytarzu, masa nad budynkiem, mężczyzna w dekoracji z zegarem. Trzy obecności, trzy światła. Pomylenie ich na ekranie to ten sam błąd co pomylenie ich w opowieści.

Czego ten artykuł nie twierdzi

Nie szereguje sezonów według urody. Bardzo zbudowany rozdział może być męczący, prosty rozdział może zostać obrazem, który się pamięta. Gust nie jest napisem.

Nie podaje operatora ostatniego sezonu, bo brak tu sprawdzonej linii. Trzy pierwsze sezony mają opublikowany podział. Dalszy ciąg ma nazwiska w czołówce ogólnej. Skok z jednego do drugiego byłby wymysłem.

Nie mówi, że serial wygrał Emmy za fotografię. Miał nominacje dla Ivesa. Inne nagrody, techniczne, istnieją w innych zawodach. Mieszanie ich w „obraz został nagrodzony” zaciera różnicę.

I nie zastępuje napisów końcowych. Jeśli rozdział podaje operatora, ta linia wygrywa. Ten artykuł służy temu, żeby nie wierzyć, że jedno nazwisko sfilmowało wszystko, i żeby wiedzieć, które są pewne.

Najczęstsze pytania

Czytaj też