Stranger Things sezon 2 odcinek 4: „Will Roztropny”, streszczenie i analiza

Karta rozdziału

Polski tytuł brzmi „Rozdział czwarty: Will Roztropny”. Oryginał to „Chapter Four: Will the Wise”. Shawn Levy stoi za kamerą, jak w poprzednim rozdziale. Bierze rozdziały 3 i 4 czterech pierwszych sezonów. To nie jest reżyser na chwilę.

Paul Dichter podpisuje scenariusz. Według wiki był asystentem scenarzystów siedmiu pierwszych rozdziałów sezonu 1. Sam podpisuje historię ósmego, którą bracia Duffer przerobili na scenariusz. Dla wiki to jego pierwszy scenariusz podpisany samodzielnie. Napisze potem „The Flayed”, a następnie „Dear Billy”. Publikacja online wypada w piątek 27 października 2017, razem z premierą sezonu 2. Nasze inne strony podają 46 minut. Wiki liczy 47 minut i 7 sekund. Nielsen, na telewizorze i w trzy dni, notuje 9,3 miliona widzów, w tym 6,6 miliona w wieku 18-49 lat. Źródło: The Hollywood Reporter, 2 listopada 2017.

Sean Astin jest w napisach, choć się nie pojawia. Według francuskojęzycznej Wikipedii żaden główny aktor nie opuścił jeszcze odcinka. Tytuł to imię czarodzieja, którym Will gra w partiach Dungeons & Dragons. Nikt nie mówi „Will the Wise”. Brakowało go w zwiastunie z 31 sierpnia 2016, dziewięć tytułów bez kolejności, w tym „The Palace” jako czwarty. Tytuł ujawniono 9 października 2017. Obraz zapowiedzi pokazywał cień i rysunek, który Will z niego zrobił.

Dwa listopadowe dni, scena po scenie

Na boisku szkoły grupa znajduje zastygłego chłopca. Joyce próbuje go obudzić. Dusi się, potem wraca. Lucas liczy dwa ataki w dwa dni. Mowa o wizji z gry, a odpowiedź brzmi, że to nic. Według wiki odmawiają wyjaśnień Max. Wizja z gry wraca później, w sali klubu.

W domu Joyce i Will rozmawiają. Wieczorem, w chatce, kara rośnie. Jonathan zastaje matkę i Willa śpiących. Następnego ranka Nancy mówi matce, że nocuje u Stacey, potem dołącza do Jonathana. Wiki umieszcza „This Is Radio Clash” na tej drodze. Potem komisariat i zimno. Dustin chowa bestię. Pozostali jej szukają. Pan Clarke mówi o strachu, a Will odmawia kąpieli.

Billy powala Steve'a i każe mu mocno zaprzeć się stopami. Steve dowiaduje się, że Nancy wagarowała z Jonathanem. W parku poranne spotkanie nie dochodzi do skutku. Hopper słyszy wspomnienia, które nie należą do Willa. W sali klubu Mike opowiada o cieniu widzianym w wieczór Halloween. Dustin mówi o innym wymiarze, w którym cień nie mógłby go dotknąć. Ktoś odpowiada, że to prawdziwe życie. Mike pójdzie do Willa. Lucas i Dustin szukają bestii. Dopiero potem zamknięta sala i szczelina.

Potem kartki. Max pyta Lucasa, czy odsuwają ją, bo jest dziewczyną, i wychodzi. Billy, który mieszka już z Max, każe jej trzymać się z dala od tego chłopca. Jedenastka czyta papiery. Mike dzwoni do drzwi. Dustin wraca. Pole zamyka rozdział.

1. 1 listopada Boisko

   Zastygły chłopiec, matka, która go woła.

2. Tego samego dnia Chatka

   Kara, która rośnie, szyby, które wylatują.

3. Następnego dnia Łazienka

   Zbyt gorąca kąpiel, chłopiec, który chce zimna.

4. Rano Park

   Nieodbyte spotkanie, samochód, który gaśnie.

5. W dzień Salon

   Wspomnienia, które nie są jego, potem kartki.

6. W dzień Laboratorium

   Szczelina, miotacz ognia, taśma, która się kręci.

7. Potem Salon, znowu

   Kartki, które się schodzą, jedno słowo: pnącza.

8. Ostatnia scena Pole

   Łopata, błona, tunel.

„Now-memories”: zimno, kąpiel i „he likes it cold”

Will niczego nie pamięta, tego 1 listopada. Joyce pokazuje mu kształt kasety z wieczoru Halloween, zatrzymanej na klatce z poprzedniego rozdziału. To ten sam kształt co jego rysunek. Uważa, że lekarz się myli. Koniec tajemnic, mówi. Dla Willa to prawie doznanie. Przypomina wieczór w salonie gier. On: dopadło go, wszędzie. Obiecuje dwa razy naprawić to, co przez niego przechodzi.

Następnego dnia dzwoni na komisariat. Flo mówi Hopperowi, że Joyce Byers dzwoniła już osiem razy. To nie gorączka: to zimno. Według wiki kilka stopni poniżej normy. Will nie czuje się obudzony. Przypomina obietnicę: żadnego lekarza. Ona jej dotrzymuje. Kąpiel jest zbyt gorąca. „He likes it cold.” Według wiki kark mu płonie, a obrazy tuneli przebiegają mu przez głowę.

Hopper za długo spał. Dom jest lodowaty. Joyce każe mu zostawić drzwi otwarte. Według wiki Will jest w bieliźnie. Wie różne rzeczy, jak stare wspomnienia, które nie są jego. „They're now-memories, happening all at once, now.” Ten dziennik nazywa je „wspomnieniami z dzisiaj”. Coś w nich rośnie, rozciąga się, zabija. Nie wie co. Joyce proponuje obejść się bez słów. On rysuje.

Salon oklejony kartkami: Joyce i Hopper składają rysunki

Według wiki dziesiątki grubych niebieskich kresek na czarnym tle. Najpierw mowa o zwykłych gryzmołach. Joyce widzi, że linie się schodzą. Przyklejają kartki na ścianach i na podłodze. Wszystkie rysunki są Willa.

Hipotezy idą jedna za drugą. Labirynt albo droga. Rozwidlenia jak błyskawica. Nie burza: tamtą Will narysował na czerwono. Może korzenie. Potem słowo Willa: zabijać. Hopper ucina. „Vines. He's drawing vines.” Według wiki wychodzi w pośpiechu.

Te kreski pokrywają Drugą Stronę. Cień, który trzyma Willa, paczka nazwie później Łupieżcą Umysłów. Mike mówi tylko „the shadow monster”.

Ściana z 1983, ściana alfabetu, ma własny artykuł. Mike dzwoni do drzwi. Joyce mówi, że to zły moment i że Will źle się czuje. Mike pyta, czy to potwór cienia. W następnym rozdziale Bob czyta w tych kartkach plan miasta.

W laboratorium: wypalona szczelina i taśma Nancy

Nancy i Jonathan w parku, rano w dniu spotkania. Minął kwadrans. Pani Holland nie przychodzi. Mężczyzna mówi sam do siebie. Dzieci grają w grę w kaczkę. Jedno z dwojga mówi, że lepiej odjechać. Samochód gaśnie. Mężczyzna proponuje, że ich odwiezie. Nic nie pokazuje sabotażu.

W zamkniętej sali chcą wyjść. Owens odpowiada, że gościnność nie jest ich mocną stroną. Cytuje George'a Sartona: „Men of science have made abundant mistakes of every kind.” Nancy: „You killed Barbara.” Odpowiedzialni za to, co stało się bratu Jonathana, i za śmierć Barb, odeszli. On jest facetem, którego sprowadzono, żeby to naprawić. Pyta, czy wymaga to ich milczenia. Uważa ją za twardą. Bierze ich za parę; Jonathan poprawia: „We're not together.”

Pokazuje im to, co naprawdę zabiło ich przyjaciółkę. Teddy, żołnierz z miotaczem ognia, godzi się na publiczność. Według wiki szczeliny się nie niszczy: powstrzymuje się jej wąsy przed rozrostem. Owens mówi o błędzie, którego się nie wymazuje, jak chwasty. Argument: obce mocarstwo, ZSRR, mogłoby chcieć to odtworzyć. Trzeba zatrzymać prawdę, wszelkimi koniecznymi środkami. Scena dzieje się w laboratorium Hawkins.

W samochodzie słychać znowu lekarza. Nancy podsumowuje: „Let's burn that lab to the ground.” Według wiki urządzenie to walkman kupiony dzień wcześniej.

Chatka: kłótnia, potem pudełko

Wieczorem 1 listopada Hopper czeka na Jedenastkę na zewnątrz. Widziano ją, matka i córka zadzwoniły. Mówi, że naraziła ich na niebezpieczeństwo. Odpowiada, że nic się nie dzieje. Przypomina trzy zasady. Kara rośnie: najpierw Eggo, potem telewizja, tydzień, dwa, miesiąc, potem wcale. Zatrzymuje odbiornik myślą. Według wiki wyrywa kable.

„You are like Papa!” Grozi, że zadzwoni. Mówi, że go nienawidzi. Słowo dnia to „brat”, potem każe jej dorosnąć. Szyby wylatują. Papa, w jej ustach, to Brenner. Rano zaczyna przeprosiny, potem każe wszystko posprzątać. Zobaczy, co z odbiornikiem.

Pod podłogą kartony. Jeden jest oznaczony HAWKINS LAB. Czyta Ives, Terry, Jane. Według wiki artykuł o Terry Ives i zdjęcie jej z Brennerem.

W Pustce Terry powtarza swoją pętlę. Jane. Mamo. Znika, gdy Jedenastka wyciąga rękę.

Pole dyń: aż do tunelu

Najpierw u Dustina. Claudia woła kota na kolację. Akwarium jest rozbite, wylinka zostaje w środku, ślad krwi ciągnie się dalej. Dart, większy, pożera Mews, odwraca się i krzyczy, według wiki. Dustin wrócił, żeby porozmawiać o Willu.

Głowa Darta otwiera się jak u Demogorgona.

Hopper jest sam. Według wiki „The Growing” leci, gdy rusza ku polu. Kopie aż do szarej materii, nacina ją, ta się cofa, otwiera się dziura. Wpada do długiego ciemnego tunelu. „Oh, Jesus.” To chore pole dyń, w 1984. Następny rozdział wraca do niego pod polem, po nocy u Joyce.

Za kulisami: szyby rozbite bez efektów cyfrowych

Według wiki Shawn Levy powiedział w Beyond Stranger Things, że szyby rozbito na planie, bez obrazów generowanych komputerowo. David Harbour pamięta bardzo skomplikowany dzień.

Otwarcie, według książki Worlds Turned Upside Down cytowanej przez wiki, nakręcono w liceum Patrick Henry. Noah Schnapp stoi w środku okrężnej jazdy kamery, przed zielonym tłem. Storyboardy są Michaela Mahera Jr. Hydraulx oddał cień w grafice komputerowej i zmienił tło.

Dwa mrugnięcia. Odcinek Cheers z 1984, „Sam Turns the Other Cheek”, leci, gdy Hopper przecina kabel. Certyfikat fanklubu Ghostbusters leży przy terrarium. „Scarface (Push It to the Limit)”, Paula Engemanna, leci, gdy Hopper rusza, i przy koszykówce.

Najczęstsze pytania

Czytaj też