Stranger Things sezon 2 odcinek 5: „Dig Dug”, streszczenie i analiza

Karta rozdziału

Pełny i oryginalny tytuł znajdziesz w karcie. Andrew Stanton, wywodzący się z Pixara, reżyseruje ten rozdział i następny. Jest wśród reżyserów gościnnych. Jako fan serialu skontaktował się z Shawnem Levym i podarował ekipie czapki z podobizną bohatera gry. Scenariusz napisała Jessie Nickson-Lopez. Wcześniej napisała rozdział 6 sezonu 1. Premiera sezonu 2 w sieci to piątek 27 października 2017, cztery dni przed Halloween, z całym sezonem. Rozdział trwa 58 minut. To 13. odcinek.

W Stanach Zjednoczonych, tylko na ekranach telewizorów, widownia w ciągu trzech dni to 8,0 miliona widzów, w tym 5,6 miliona w wieku od 18 do 49 lat. To widzowie, nie gospodarstwa domowe. Te liczby opublikowano 2 listopada 2017. Akcja odcinka toczy się na początku listopada 1984, bez daty na ekranie. Wiki umieszcza te sceny 2 i 3 listopada.

Gra Namco, wydana w 1982, użycza rozdziałowi swojej nazwy: kopie się w niej tunele i eliminuje wrogów, nadmuchując ich, aż pękną, albo zgniatając pod skałami. Wiki pisze, że tytuł może odsyłać do tuneli, jak sugeruje pokazany z nim obraz. Zestawia zasadę gry z zejściem, które następuje później. Tytuł nie odnosi się do rekordu MADMAX, który należy do pierwszego rozdziału.

Zwiastun z 31 sierpnia 2016 podawał dziewięć tytułów roboczych, bez porządku. „The Storm” był piąty. Tytułu tego rozdziału tam nie było. Tytuł ostateczny ujawniono 9 października 2017, z obrazem, razem z tytułami pięciu pozostałych pierwszych rozdziałów.

Rozdział, w kolejności montażu

Noc zaczyna się u Byersów. Mike mówi do Willa: „You're like a spy now. A superspy.” Will odpowiada: „What if he spies back?” Mówi o „shadow monster”: cieniu, który paczka później nazwie Łupieżcą Umysłów. Mike tam śpi.

Przed czołówką, pod polem, narośl pluje zarodnikami. Hopper kaszle, pada i otwór się zamyka. Potem pojawia się motel. Przebudzenie, wymioty i maska pojawiają się w montażu później. Oś trzyma się tej kolejności.

1. Noc U Byersów

   Chłopiec boi się, że sam jest szpiegowany. Mike zostaje spać.

2. Przed czołówką Pod polem

   Zarodniki, kaszel, otwór, który się zamyka.

3. Potem Motel

   Pokój dwuosobowy, déjà vu, blizny.

4. Piwnica U Hendersonów

   Ślad z mortadeli, potem zamknięte drzwi.

5. Autostop U Ivesów

   Kierowca ciężarówki, drzwi otwarte myślą, matka, która powtarza te same słowa.

6. Illinois Bunkier

   Kamera, poprawiona tablica.

7. Rysunki Mapa

   Linie, które nie przechodzą przez wodę.

8. Pole Ogień

   Łopata, nóż, kombinezony, krzyk.

Pod polem, potem ogień

Szef policji jest uwięziony pod polem dyń, w 1984. W montażu, po scenie w motelu, budzi się i wymiotuje. Wycina maskę z rękawa uniformu i łamie papierosy, by znaczyć drogę. W radiu: „Does anybody copy?” Przedstawia się.

Znajduje salę pełną kości i martwych zwierząt. Zapalniczka pokazuje, że pnącza cofają się przed ciepłem. Robi pochodnię z kości. Wyczerpany, zostaje schwytany za nogi i ściśnięty.

W laboratorium technik pokazuje Owensowi ziemię pobraną poprzedniego dnia. Nic groźnego, poza pestycydami: „Well, it's a farm.” Wystawiona na ciepło, odsuwa się od źródła, jak próbki obok.

Will budzi się gwałtownie: „I think he's going to die.” Później wskazuje drogę. „Turn right!” Mówi o „now-memories”. Znajdują samochód i dziurę. Joyce uderza pnącza łopatą i schodzi z Bobem. Bob: „We're actually inside of Will's map.” Idą śladem papierosów. To ona tnie pnącza nożem. „Hey, Bob.” „Hey, Jim.” Żołnierze w kombinezonach ich wyprowadzają i palą pnącza. Will krzyczy i ma drgawki.

Mapa Boba

Bob przychodzi z łamigłówkami: „They don't call me Bob the Brain for nothing.” Joyce wpuszcza go pod jednym warunkiem, „No questions, okay?”. Przed rysunkami: „What's at the X? Pirate treasure?” Wiki widzi tu mrugnięcie okiem w stronę Goonies, gdzie grał Sean Astin. Joyce przypomina mu zasadę, potem Bob bierze ją na bok: Will źle wygląda, ona też.

Rozpoznaje kształt, Lover’s Lake, potem Lake Jordan, kamieniołom Sattler i rzekę Eno. Linie nie przechodzą przez wodę. „It's not a puzzle, it's a map.” To mapa Hawkins.

Porównuje odległości, „3.6 inches” z jednej strony, „Twenty-one feet, four inches” z drugiej, i wymienia Tippecanoe oraz Danford Creek. Ostrzega, że skala nie jest dokładna, potem wskazuje punkt: „maybe a half mile southeast of Danford”. To wizja Willa, „Turn right!”, która prowadzi potem do samochodu.

Od motelu do bunkra

W motelu proszą o pokój „Double”. Jonathan: „On or off?” Nancy śmieje się z tego déjà vu, które wiki wiąże z rozdziałem „Potwór” („Chapter Six: The Monster”). Porównują blizny. Ona: „mine's bigger”. Pyta, czemu się oddalił. Will i Steve. Ona: „I waited.” On: „Yeah, like, only a month.” Chce, żeby światło było zgaszone. Montaż przechodzi potem do przebudzenia Willa.

W Illinois, pod adresem „3833”, nad domofonem wisi kamera. Murray sprawdził „200 tips”. Zna każdy krok Barb tego dnia. Nancy wskazuje błędy na jego tablicy: „Timeline's wrong”. Dziewczyna z ogoloną głową nie jest Rosjanką. Pochodzi z laboratorium. Brett Gelman gra tego mężczyznę od sceny na komisariacie w pierwszym rozdziale.

Puszczają mu nagranie Owensa, zrobione bez jego wiedzy w laboratorium w poprzednim rozdziale. Słychać: „You see why I have to stop the truth from spreading”. Murray nalewa sobie wódki, by pomyśleć, „central nervous system depressant”, i puszcza płytę: według wiki „No More” Billie Holiday. Wierzy im, ale: „You need them to believe you.” Ludzie „like the curtain”. Uznaje, że drink jest za mocny, i dolewa do niego wody. Nancy rzuca: „We water it down”. Murray przytakuje, „Precisely”: historia zostanie rozcieńczona, „Just like this drink here”. On mówi o toksynach, ona o wycieku z laboratorium, „Like Three Mile Island”. Kopie, wysyłka do gazet i noc w bunkrze należą do następnego rozdziału.

Pozostałe wątki

Jedenastka wyjeżdża sama, autostopem. Kierowca wysadza ją przy „Five-one-five Larrabee”. Becky bierze ją za sprzedawczynię („Thin Mints”); ona otwiera: „I want to see Mama.” Terry Ives powtarza swoją pętlę przed Family Feud. Becky odcina kawałek obrusu, a Jedenastka robi z niego opaskę. Widzi poród, zabrane dziecko, inną dziewczynkę w pomalowanej sali, elektrowstrząsy. Imię i numer są w rozdziale 7.

Lucas pyta ojca, jak uspokoić matkę. Odpowiedź: przeprosić, potem dać jej to, czego chce. Billy wysadza Max: „If you're not out in an hour…” Ona: „Walking home.” Keith, pracownik salonu gier, został przekupiony przez Lucasa. Udaje, że maszyna, której chciała Max, jest zepsuta: „Sorry about that, Road Warrior.” Potem: „Short circuit in the motherboard”. Wysyła ją na zaplecze. Żąda od Lucasa „that date”, nie mówiąc z kim. Lucas: „Do you accept the risk?” Potem: „Will didn't get lost in the woods.” Max uznaje to za „a little derivative”. Lucas idzie za nią: „Friends don't lie”. Gdy Lucas ją ucisza, Max widzi, że on się boi. Ona: „Prove it.” Billy przyjeżdża. Max mówi Lucasowi, żeby za nią nie szedł. Billy: „So he has a name now”.

Claudia szuka Mews, kota rodziny. Dustin wymyśla „Mr. McCorkle”, który rzekomo widział Mews w okolicy Loch Nora, i matka wyjeżdża. W stroju hokejowym kładzie ślad z mortadeli aż do piwnicy i zamyka tam Darta: „I'm sorry. You ate my cat.” Zakopuje kota. Ucieczka tunelem wychodzi na jaw w następnym rozdziale. Przez krótkofalówkę woła „code red”. Erica, z figurką He-Mana w ręku, odpowiada „code shut-your-mouth” i się rozłącza.

Po wyjściu z samochodu, przed domem Wheelerów, Steve ćwiczy przeprosiny dla Nancy. Ted zdążył już rzucić: „Our children don't live here anymore.” Dustin go zatrzymuje: „Do you still have that bat?” Potem: „Now!” Nabijany kij i pusta piwnica to następny rozdział. Tu jest tylko ich spotkanie. Według wiki „Open the Kingdom”, Philipa Glassa, towarzyszy wspomnieniom Terry, a „Green, Green Grass of Home”, Bobby’ego Bare’a, leci w ciężarówce.

Najczęstsze pytania

Czytaj też