Stranger Things sezon 2 odcinek 6: „Szpieg”, streszczenie i analiza

Karta rozdziału

Tytuł rozdziału to „Szpieg”, w wersji oryginalnej „The Spy”. Rozdział trwa 52 minuty, a wiki serialu notuje 52 minuty i 46 sekund. Został udostępniony w piątek 27 października 2017, tego samego dnia co pozostałe rozdziały roku.

Andrew Stanton reżyseruje. Nakręcił już piąty rozdział sezonu 2, ten z polem dyń, rysunkami i dziurą. Scenariusz napisała Kate Trefry. Według wiki to jej pierwszy tekst do serialu. Później napisze rozdział z sauną. Stanton jest wśród reżyserów gościnnych.

W Stanach Zjednoczonych, tylko w telewizji, w ciągu trzech dni, liczba podana przez The Hollywood Reporter 2 listopada 2017 to 6,4 miliona widzów, z czego 4,5 miliona ma od 18 do 49 lat. Historia dzieje się na początku listopada 1984. Wiki umieszcza ją 3 i 4 listopada. Żadna z tych dat nie pojawia się na ekranie i nie podano żadnej godziny.

Zwiastun z 31 sierpnia 2016 wymieniał dziewięć tytułów roboczych, w przypadkowej kolejności. „The Pollywog” był szósty, i ta nazwa stała się nazwą trzeciego rozdziału. „The Spy” tam nie było. Wybrany tytuł pokazano 9 października 2017, razem z tytułami pięciu pozostałych pierwszych rozdziałów. W odcinku samo słowo czeka na ostatnią scenę.

Prysznic, droga, dziura

Willa łapią drgawki. Zabierają go nocą do laboratorium i podłączają do maszyn. Hopper staje pod strumieniem, który go zmywa. Wychodzi z tuneli ubrudzony ziemią, a montaż przeplata to obmycie z przybyciem Willa.

Steve siada za kierownicą. W radiu „Hammer to Fall” Queen. Dustin wraca do sprawy kota i mówi wprost: „Because his face opened up and he ate my cat.” Jadą do domu Dustina.

Steve schodzi z kijem najeżonym gwoździami. Na dole skóra zostawiona na miejscu i przejście. Dart już uciekł: nie ma bestii do uderzenia, tylko wylinka i przejście. Wylinka i dziura zamykają wątki otwarte w poprzednim rozdziale. Nazajutrz obaj chłopcy idą, rozrzucając mięso, by zwabić bestię. Ta wędrówka jest opowiedziana osobno.

1. Otwarcie Drgawki i prysznic

   Willa zabierają do laboratorium. Hopper staje pod strumieniem.

2. Droga Do piwnicy

   „Hammer to Fall” w radiu i opowieść o kocie.

3. Dziura Wylinka

   Kij schodzi w dół. Zostają tylko skóra i przejście.

4. Laboratorium Rysunki

   Rysunki sfotografowane u Willa, lekarze bez odpowiedzi.

5. Noc U Murraya

   Kopie, pokój, dwa kłamstwa, gabinet.

6. Dach Autobus

   Ojciec w Kalifornii, wściekły brat, dłonie, które się znajdują.

7. Tunele Żołnierze

   „Stay frosty”, potem mgła.

8. Koniec Słowo

   „The spy.” Potem „It's a trap!” Stworzenie wspina się w górę.

Will w laboratorium

Agenci fotografują rysunki w domu Willa. Joyce zadaje pytanie, które niesie cały rozdział: „What is wrong with my boy?” Will jest podłączony do maszyn. To, co widzi, idzie przez cień, a cień patrzy przez niego. Chłopcy nazwą później tę obecność Łupieżcą Umysłów.

Will nie może powiedzieć „Bob”. Nie może powiedzieć „Owens”. Nie może powiedzieć „Hopper”. Żeby dojść do Mike’a, potrzebuje czasu. Pytanie, dlaczego Vecna nie zabija Willa, również ma swoje źródło w tym sezonie. W tym pokoju jest tylko cisza i imiona, które nie przechodzą przez gardło.

Spalone włókno wyciąga z niego „Little sting.” Owens mówi o wirusie, potem o inteligencji roju. Rzuca: „a virus can be cured.” Wcześniej, przy łóżku Willa, Bob wraca do pomysłu wyjazdu do Maine, rzuconego już w drugim rozdziale sezonu 2.

Joyce pyta, co się stanie, gdy jej syn zniknie: „What happens when my boy is gone?” Owens na to nie odpowiada. Później, bez Joyce, lekarze chcą spalić tunele. Owens: „And if it kills the boy?” Lekarz: „Then quite frankly, Sam, it kills him.”

U Murraya: kopie, dwa kłamstwa i noc

Murray i jego dwoje gości kopiują kasetę, po czym gospodarz wznosi toast: „To taking down the man.” Dom ma tylko jeden pokój gościnny. Jonathan pyta: „Could I use the sofa?” Murray odpowiada: „A lovers' quarrel?” Słyszy w odpowiedzi, że są tylko przyjaciółmi: dla Murraya to pierwsze kłamstwo.

Słychać: „An asshole.” Potem dwie kwestie, jedna po drugiej: „We like Steve.” „But we don't love Steve.” Oba te zdania wypowiada Murray. Nancy protestuje, że kocha Steve’a: dla Murraya to drugie kłamstwo wieczoru. Murray nie otwiera drugiego pokoju. Wspomina o rozkładanej kanapie w swoim gabinecie i radzi im dzielić łóżko.

Rozdzielają się. Nancy dołącza do Jonathana później. Rano Murray rzuca: „So, Jonathan, how was the pullout?”

Nancy mówi, że jest u Ally. Jej matka sądzi, że Mike spał u Byersów. Przy wyjściu podają im coś do picia: „For your travels. And to water it down.” Dom Byersów jest pusty. Leży tam wkład do Polaroida: „I don't shoot Polaroid.” U Murraya słychać cztery z piosenek sezonu 2: Where Django's At, There Is Frost On the Moon, You Better Go Now i Blue Bayou Orbisona.

Dach autobusu

Na dachu Max mówi o ojcu, który został w Kalifornii, o rozwodzie i o bracie przyrodnim, rozgniewanym. Przemoc, o której opowiada, jest przemocą tego brata. Wokół niej rozmowa łapie dwa słowa: „totally tubular” i „stalker”. Wiki dodaje, że w pewnej chwili orientują się, że trzymali się za ręce.

Wcześniej Erica wyłączyła walkie-talkie Lucasa. Dustin ucina: „I'm pretty sure he's a baby Demogorgon.” Przezwisko, które później przylgnie do tych młodych bestii, nie pada w tym rozdziale. Pojawia się w rozdziale 8. Do tego czasu celują w miejsce, które nazywają „the old junkyard”. Przynęta leży. Dart jej nie rusza.

Pada zdanie „Human tastes better than cat”, potem wyskakują trzy inne stworzenia. Steve chroni się w autobusie, oblężony, zanim wataha odejdzie. Gdzie indziej w rozdziale „stay frosty”: wiki widzi w tym ukłon w stronę filmu Aliens, który wszedł do kin w 1986, dwa lata po historii opowiedzianej tutaj. Paul Reiser gra w tym filmie, tak jak gra Owensa. I słychać: „It's that damn graveyard.” Mike jeszcze nie krzyknął słowa z tytułu. To przychodzi zaraz potem, gdy Will przeprasza.

Mapa, słowo, pułapka

Hopper jest wolny. Wokół drzwi, które się poszerzają, laboratorium wykopało dół. Jego radio to nie kod wstukany w pustkę: mówi, na głos. Przeprasza Jedenastkę. Prosi ją, żeby jadła coś innego niż gofry Eggo i żeby dokończyła groszek.

Przed mapą Will zatrzymuje się na jednym obszarze. Kwestia jest krótka: „he doesn't want me to see there”. Właśnie tam zostają wysłani żołnierze. Później, gdy mgła zalewa tunele, Will przeprasza: „He made me do it.” Mike najpierw szepcze. Potem krzyczy: „The spy.” Biegnie ostrzec żołnierzy: „It's a trap!” Tytuł rozdziału wreszcie pada i wskazuje Willa, nie bestię z dziury. Przyjaciel podłączony do maszyn służył temu, by pokazać drogę.

Stworzenie wychodzi i idzie w górę ku Hopperowi. Siódmy rozdział sezonu 2 przenosi się do Chicago. Zatrzymujemy się na krzyku i na rzeczy, która opuszcza tunel.

Najczęstsze pytania

Czytaj też