Stranger Things, sezon 4, odcinek 6: „Nurkowanie”, streszczenie i analiza

Stranger Things, sezon 4, odcinek 6: karta rozdziału

Szósty rozdział sezonu 4 nazywa się « Le Plongeon » w wersji francuskiej i „Chapter Six: The Dive” w wersji oryginalnej. Trwa godzinę i trzynaście minut, czyli siedemdziesiąt trzy minuty: drugi najkrótszy z dziewięciu rozdziałów, za „Potworem i superbohaterką”.

Publikacja datuje się na 27 maja 2022. Przyszedł z sześcioma innymi rozdziałami pierwszego tomu; dwa ostatnie przyszły 1 lipca. Opowieść, ona, toczy się w marcu 1986, kilka dni po śmierci Chrissy Cunningham w przyczepie Eddiego Munsona.

Reżyserię podpisuje Nimród Antal, węgiersko-amerykański filmowiec znany z Kontroll w 2003 i Predators w 2010. Jest jedynym zewnętrznym reżyserem sezonu i bierze dwa rozdziały, piąty i szósty.

Scenariusz jest Curtisa Gwinna, który już napisał „E Pluribus Unum” na sezon 3 i podpisze później rozdział ostatniego sezonu. Rozdział podejmuje tam, gdzie poprzedni się zatrzymał: nad Lover's Lake, gdzie Patrick McKinney właśnie zmarł na oczach Jasona Carvera.

Przebieg rozdziału, po kolei

Rozdział śledzi cztery grupy rozdzielone tysiącami kilometrów i montuje je równolegle. Zaczyna na brzegu jeziora i kończy po drugiej stronie, ze Steve'em, samym.

Między jednym a drugim opowieść przeplata, nie zatrzymując się: zbiornik izolacyjny na pustyni Nevady, sala miejska, gdzie strach zmienia obóz, dom w Salt Lake City, gdzie czterej chłopcy czekają na odpowiedź, więzienie na Kamczatce, gdzie podają posiłek zbyt obfity, żeby był uczciwy.

Konstrukcja jest odliczaniem: każdy wątek posuwa się o szczebel, potem ostatnia ćwiartka wraca nad jezioro i już z niego nie wychodzi. Oto osiem etapów, w kolejności montażu.

1. Jezioro Policja podnosi ciało Patricka

   Rozdział otwiera się tam, gdzie poprzedni się zatrzymał. Policja przesłuchuje Jasona Carvera, który właśnie widział, jak jego kolega unosi się nad wodą i spada z powrotem, ze złamanymi kośćmi.

2. Nevada Jedenastka schodzi z powrotem we wspomnienia

   Zanurzona w zbiorniku projektu Nina, Jedenastka podejmuje nić laboratorium. Sanitariusz czuwa tam nad nią i szepcze, żeby wystrzegała się Brennera.

3. Hawkins Jason odwraca miasto

   Przed pełną salą miejską kapitan drużyny koszykówki opisuje klub Hellfire jako satanistyczną sektę. Listy gończe krążą z twarzami członków, a sala mu wierzy.

4. Utah Suzie i współrzędne

   Mike, Will, Jonathan i Argyle przyjeżdżają do Suzie Bingham, do Salt Lake City. Suzie namierza numer zostawiony przez agenta Harmona i wyciąga z niego położenie projektu Nina.

5. Kamczatka Uczta i zapalniczka

   Więźniom podaje się świąteczny posiłek. Hopper rozumie, że nie karmi się ich, żeby byli silni, tylko żeby utuczyć bestię, która na nich czeka. Kradnie zapalniczkę przy okazji bójki.

6. Śnieg Joyce i Murray biorą sprawy w swoje ręce

   Joyce i Murray trzymają Yuriego, przemytnika, który ich sprzedał. Plan się rysuje: Murray przyjmie jego tożsamość, Joyce zagra więźniarkę do wydania.

7. Skała Kompas Dustina wariuje

   Grupa odnajduje Eddiego ukrytego przy Skale Czaszki. Na miejscu igła kompasu Dustina zbacza: pole magnetyczne tuż obok, więc otwarte drzwi.

8. Nurkowanie Steve przechodzi na drugą stronę

   Steve schodzi ku czerwonej poświacie. Liany wychodzą ze szczeliny i ciągną go. Nancy, Robin, potem Eddie skaczą za nim, podczas gdy chmara skrzydlatych stworzeń się zamyka.

Cztery wątki rozdziału, osobno

Hawkins. Nad jeziorem policja przesłuchuje Jasona. Później przemawia przed radą miasta i wskazuje winnego: klub Hellfire, który przedstawia jako satanistyczną sektę. Pościg za Eddiem Munsonem przestaje być sprawą drużyny koszykówki i staje się sprawą całego miasta. To moralna panika lat 80 w jednej scenie, sfilmowana bez karykatury.

W tym czasie grupa odnajduje Eddiego przy Skale Czaszki, a kompas Dustina zaczyna kłamać. Igła zbacza, więc pole magnetyczne ją odchyla, więc drzwi otworzyły się niedaleko. To Dustin stawia regułę, na miejscu: Demogorgon zostawiał otwór za każdym atakiem, Vecna musi zrobić tak samo. Patrick zmarł nad wodą; drzwi są na dnie jeziora.

Nevada. Jedenastka jest zanurzona w zbiorniku projektu Nina i wraca do wspomnień z laboratorium. Widzi znowu sanitariusza, jedynego łagodnego dorosłego z tych korytarzy, który radzi jej wystrzegać się Brennera. Widzi przede wszystkim inne dzieci, które ją odrzucają. Przy wyjściu lustro oddaje jej obraz dziecka pokrytego krwią.

Z tego obrazu Jedenastka wyciąga wniosek najprostszy i najcięższy: to ona zabiła inne podmioty. Rozdział zostawia ją z tą pewnością. Jest fałszywa i trzeba będzie następnego rozdziału, żeby to wykazać.

Utah. Kalifornijski wątek opuścił Lenora Hills. Mike, Will, Jonathan i Argyle jadą do Salt Lake City, do Suzie Bingham, dziewczyny Dustina. Suzie odnajduje, na podstawie numeru telefonu zostawionego przez agenta Harmona, położenie projektu Nina. Czterej chłopcy wreszcie wiedzą, dokąd jechać.

Rosja. Dwie grupy, rozdzielone śniegiem. W więzieniu na Kamczatce Hopper i Dmitri widzą, jak przyjeżdża uczta, i Hopper rozumie, do czego służy ta hojność. Kradnie zapalniczkę: już stanął wobec stworzenia, które na nich czeka, i wie, że boi się ognia. Na zewnątrz Joyce i Murray biorą Yuriego w swoje ręce i szykują infiltrację przez podstawienie.

Słowo o bestii z areny: to Demogorgon. To nie Vecna i to też nie Łupieżca Umysłów. Opowieść trzyma te trzy byty za odrębne i rozdział nigdy ich nie myli.

Kluczowy moment: nurkowanie Steve'a

Tytuł zapowiada jedną rzecz i rozdział jej dotrzymuje. Na środku Lover's Lake Steve Harrington ściąga koszulkę i schodzi, podczas gdy Nancy, Robin i Eddie czekają w łódce. Plan jest prosty: sprawdzić, że drzwi istnieją, i wrócić na górę.

Na dole znajduje szczelinę, czerwone rozdarcie otwarte dokładnie tam, gdzie zmarł Patrick. Wygląda na solidną, prawie bezwładną. Dotyka jej, wraca na górę oznajmić innym, że nie ustępuje, i to na powierzchni liana wychodząca ze szczeliny owija mu nogę i ciągnie go na drugą stronę.

Wynurza się w wodzie Drugiej Strony i chmara skrzydlatych stworzeń spada na niego: Demobats, nietoperze z paszczą w płatkach i chwytnym ogonem, pierwsze latające bestie tego uniwersum. Zaciskają mu szyję, gryzą w brzuch i w bok. Nancy skacze pierwsza, Robin potem, Eddie ostatni i wbrew sobie. Rozdział zatrzymuje się tutaj.

To nurkowanie zmienia geografię opowieści. Dotąd na drugą stronę przechodziło się przez wielką szczelinę laboratorium albo przez już namierzone rozdarcie — drzewo w lesie Mirkwood, przez które Nancy przeszła sama w 1983. Tu czworo nastolatków bez mocy przechodzi przez dziurę w wodzie, bez niczyjego pozwolenia. Opowieść przestaje prowadzić śledztwo o Drugiej Stronie: osiada w niej.

Skala zagrożenia też się zmienia. Trzy pierwsze ofiary umierały w transie, unoszone i łamane, zanim ktokolwiek mógł do nich sięgnąć. Tu zagrożenie jest fizyczne i natychmiastowe, i walczy się z nim gołymi rękami. Steve zachowa blizny po ugryzieniach, a jeden z czterech nurków nie wróci z sezonu.

Co rozdział ustawia na dalszy ciąg

Koniec rozdziału otwiera wprost następny. Czterej nurkowie odkryją, że Druga Strona jest zamrożona, zatrzymana na wieczór zniknięcia Willa, w listopadzie 1983. Nic się tam od tamtej pory nie ruszyło. To objawienie, które daje opowieści wsteczną spójność, i nie doszłoby do niego bez jeziora.

Przedmioty rozdziału są wszystkie narzędziami na później. Zapalniczka Hoppera posłuży przeciw stworzeniu z areny. Tożsamość Yuriego posłuży Murrayowi. Współrzędne Suzie wyślą Mike'a, Willa, Jonathana i Argyle'a ku pustyni Nevady, tam, gdzie dwa z wątków w końcu się spotkają. Nic nie jest dekoracyjne: „Nurkowanie” jest rozdziałem przygotowań.

Pewność Jedenastki — że zabiła dzieci z laboratorium — jest fałszywym tropem, który następny rozdział rozbiera. Masakra nie była jej, a życzliwy sanitariusz nie był tym, za kogo się podawał.

Zostaje przemowa Jasona. Zamienia licealną plotkę w miejską obławę, a ta obława już się nie zatrzyma: zaprowadzi Jasona aż do domu Creelów, w noc ostatniego rozdziału, i aż do jego własnej śmierci.

Szczegóły i odniesienia, które warto zauważyć

Tytuł ma podwójne dno. Dwie postacie nurkują w tym rozdziale: Steve w jeziorze, Jedenastka w zbiorniku projektu Nina. Oba zanurzenia są zmontowane razem, oba szukają prawdy pod powierzchnią i oba kończą się źle.

Kompas Dustina jest cytatem. W pierwszym sezonie popsute kompasy już prowadziły grupę ku drzwiom laboratorium, bo dość silne pole magnetyczne skręca igłę. Dwa i pół roku później w chronologii opowieści metoda się nie zmieniła.

Szczelina na dnie jeziora dostanie przezwisko, podpisane przez Dustina: Watergate. To trzecia z czterech drzwi otwartych przez morderstwa, po przyczepie i drodze, i jedyna pod wodą.

Demobats są tworem tego sezonu i pierwszym latającym stworzeniem tamtego świata. Pilnują terytorium bardziej, niż polują, i reagują na hałas. Reguła jest tu postawiona, prawie mimochodem; zdecyduje o losie postaci w ostatnim rozdziale.

Słowo o produkcji, na koniec. Nimród Antal dziedziczy rozdziały piąty i szósty, jak Andrew Stanton w sezonie 2 i Uta Briesewitz w sezonie 3. Twórcy zostawiają sobie otwarcie i koniec i powierzają środek: trzy sezony z rzędu gość wziął tę samą parę.

Najczęstsze pytania

Czytaj też