Stranger Things, sezon 4, odcinek 7: „Masakra w laboratorium Hawkins”, streszczenie i analiza

Karta siódmego rozdziału

Pełny tytuł to « Chapitre Sept : Le Massacre du laboratoire d'Hawkins », tłumaczenie „Chapter Seven: The Massacre at Hawkins Lab”. Matt i Ross Duffer sami go napisali i wyreżyserowali, jak rozdziały 1, 2, 8 i 9 tego sezonu. Trwa 98 minut.

Zamyka pierwszy tom. Sezon wyszedł w dwóch rzutach: siedem rozdziałów 27 maja 2022, dwa 1 lipca. Widzowie zostali więc pięć tygodni na tym punkcie zatrzymania. W dniu premiery ten siódmy rozdział był najdłuższym, jaki serial wyprodukował; finał odebrał mu to pięć tygodni później, ze swoimi 139 minutami.

Jego tytuł niczego nie ukrył. Dziewięć tytułów ogłoszono 6 listopada 2021, sześć miesięcy przed emisją: masakra w laboratorium figurowała w programie od miesięcy, a nikt nie wiedział, o którą chodzi. To zwyczaj serialu, którego tytuły służą za wskazówki i nigdy za wyjaśnienia.

Streszczenie Stranger Things, sezon 4, odcinek 7, po kolei

Rozdział podejmuje tam, gdzie poprzedni się zatrzymuje, pod Lover's Lake. Steve Harrington, wciągnięty na drugą stronę przez lianę, jest właśnie pożerany przez Demobats. Nancy, Robin i Eddie wyciągają go uderzeniami wiosła. Wychodzi z tego pokryty ugryzieniami.

Chmara wraca zbyt liczna i skazuje szczelinę na dnie jeziora, tę, którą Dustin przezywał „Watergate”. Czworo wraca pieszo ku miastu, po tej stronie lustra. U Wheelerów Nancy szuka w swoim pokoju broni, którą tam trzyma: jej tam nie ma. Nic z tego, co stało się po 6 listopada 1983, tu nie istnieje. Świat naprzeciw zatrzymał się w dniu zniknięcia Willa Byersa.

W prawdziwym domu, w tej samej chwili, Dustin, Lucas, Max i Erica radzą. Dustin zrozumiał mechanikę zabójcy: każde morderstwo rozdziera tkaninę między dwoma światami i zostawia otwarte drzwi dokładnie w miejscu śmierci. Steve słyszy jego głos przez sufit. Kontakt nawiązuje się przez elektryczność: lampa miga, pojawia się słowo S-O-S i obie grupy rozmawiają litera po literze.

Najbliższe wyjście to szczelina w przyczepie Eddiego Munsona, tam, gdzie Chrissy Cunningham zmarła kilka dni wcześniej. W mieście przyczepa jest zaplombowana; czworo nastolatków wiąże prześcieradła w drabinę, przeciąga je przez rozdarcie w suficie i wlecze materac pod spód. Po drugiej stronie wchodzi się. Steve, Robin i Eddie spadają z powrotem do przyczepy, żywi.

Nancy, ona, nie wchodzi. Zegar zaczyna bić, jej spojrzenie pustoszeje i potwór ją zabiera. Znajduje się nad brzegiem basenu, gdzie Barbara Holland zniknęła dwa i pół roku wcześniej, potem w domu Creelów, przed rodziną z lat pięćdziesiątych i dwunastoletnim chłopcem.

W tym czasie, w Nevadzie, Jedenastka zanurza się z powrotem we wspomnieniu, które doktor Brenner kazał jej zapomnieć. A na Kamczatce Hopper i Dmitri zostają wepchnięci na arenę więzienia. Trzy opowieści kończą się w tym samym montażu: Jedenastka rozpoznaje tatuaż na przedramieniu, Nancy idzie korytarzem domu Creelów, Hopper i Joyce się odnajdują.

Trzy wątki, wzięte osobno

Hawkins i druga strona. To najdłuższy i najbardziej użyteczny wątek. Przynosi dowód, że wymiar lustrzany jest zamrożony na 6 listopada 1983, teorię Dustina o drzwiach otwieranych przez każde morderstwo i wyjście, z którego da się skorzystać. Kosztuje ich Nancy.

Szczegół nieobecnej broni to jeden z najlepiej wprowadzonych pomysłów sezonu: strzelby, które Nancy trzyma w domu, kupiono po zamrożonej dacie, a po tej stronie te lata nigdy nie miały miejsca.

Nevada. Jedenastka leży w kadzi projektu Nina, pod nadzorem doktora Brennera, a jej umysł wraca do dnia masakry. Sekwencja jest długa i to serce rozdziału: sala tęczy, inne ponumerowane dzieci, podmiot Dwa, który ją dręczy, i sanitariusz, który ją pociesza, kiedy nikt inny tego nie robi.

Ten wątek naprawia niesprawiedliwość opowieści. Przez lata Jedenastka wierzyła, że sama zabiła dzieci z laboratorium, a Brenner pozwolił jej w to wierzyć. Wspomnienie mówi odwrotnie: została zmanipulowana.

Rosja. Hopper i Dmitri, zwany Enzo, spędzają ostatnią noc w celi na rozmowie o swoich dzieciach, potem zostają wrzuceni na arenę z innymi więźniami. Stworzenie spuszczone na nich zabija kilku, zanim Hopper dobija je płonącą włócznią. W tej samej chwili Murray podaje się za przemytnika Yuriego, unieszkodliwia strażników, a Joyce otwiera drzwi z pulpitu.

Jedna rzecz zasługuje, żeby ją postawić, bo pomyłka jest częsta: bestia z areny nie jest Vecną i nie jest też Łupieżcą Umysłów. To Demogorgon, drapieżnik bez twarzy i bez planu, schwytany przez Sowietów. Trzy odrębne byty, które ten rozdział pokazuje w odstępie kilku minut, nigdy ich nie myląc.

Zostaje wątek, który nie wraca: Mike, Will, Jonathan i Argyle nie mają tu sceny. Ich van jedzie ku pustyni poza kadrem, a opowieść odnajduje ich w następnym rozdziale. To ściągnięcie do trzech frontów daje rozdziałowi rytm.

Kluczowy moment: noc w laboratorium

Wszystko trzyma się podwiniętego rękawa. Życzliwy sanitariusz, którego rozdziały piąty i szósty przedstawiały pod nazwiskiem Peter Ballard, odsłania przedramię: 001. Nie jest pracownikiem programu, jest jego pierwszym podmiotem. Nazywa się Henry Creel, zabił matkę i siostrę w wieku dwunastu lat, a ojciec odsiaduje karę zamiast niego.

Objawienie gra się w trzech etapach w tej samej sekwencji: Peter to Henry, Henry to Jeden, Jeden staje się stworzeniem, które miasto w końcu nazwie Vecna. Jamie Campbell Bower nakręcił to przejście w długich ujęciach,.

To, co zmienia ta noc, wykracza poza rozdział. Opowieść pokazała zwierzęcego drapieżnika, potem ogromny cień, nigdy nie dając im głosu. Ma teraz przeciwnika z imieniem, rodziną i urazą. A pierwsza szczelina dostaje datę i odpowiedzialnego.

1. Sala tęczy Dziecko samo wśród numerów

   Jedenastka ma osiem lat. Jest najzdolniejsza w programie i najbardziej izolowana: podmiot Dwa i inne ponumerowane dzieci dręczą ją w pokoju zabaw w żywych kolorach.

2. Sanitariusz Jedyny dorosły, który do niej mówi

   Mężczyzna w białym fartuchu pociesza ją i zachęca, żeby używała swoich zdolności. Poprzednie rozdziały przedstawiały go pod nazwiskiem Peter Ballard.

3. Zwierzenie Chip w karku

   Wyjaśnia jej, że implant nie pozwala mu być sobą, i prosi, żeby go tego pozbawiła. Jedenastka się zgadza, nie wiedząc, co uwalnia.

4. Gest Implant ustępuje

   Chip wychodzi. Mężczyzna odzyskuje jednym ruchem zdolności, które doktor Brenner ograniczył, żeby móc trzymać go blisko dzieci.

5. Masakra Białe korytarze, jeden po drugim

   Strażnicy, personel, potem ponumerowane dzieci: unosi ich, łamie ciała i zostawia na podłodze. Jedenastka odzyskuje przytomność pośród ofiar.

6. Tatuaż 001 na przedramieniu

   Podwija rękaw. Cyfra mówi wszystko: nigdy nie był opiekunem, jest pierwszym dzieckiem programu.

7. Pojedynek Wspomnienie Terry Ives

   Proponuje jej, żeby odeszła z nim. Ona odmawia. Starcie gra się w lewitacji, a Jedenastka odzyskuje przewagę dzięki wspomnieniu matki.

8. Szczelina Wyrzucony na drugą stronę

   Popycha go przez ścianę, która ustępuje na nieznany wymiar. Błyskawice spalają tam jego ciało. Stworzenie rodzi się tam, i pierwsza szczelina też.

Co rozdział ustawia na dalszy ciąg

Nancy zostaje w transie, a potwór nie skończył do niej mówić. To przez nią grupa dowie się, w następnym rozdziale, ile są warte śmierci sezonu: cztery ofiary, cztery drzwi, miasto, które się otwiera. Grupa nie goni już zabójcy, tylko odliczania.

Dla Jedenastki wspomnienie jest kluczem. Nie przyszła na pustynię szukać prawdy, tylko swoich zdolności: odchodzi z oboma. Następny rozdział, „Tata”, podejmuje szturm wojska na ośrodek i zerwanie z doktorem Brennerem.

Dwa miejsca stają się strategiczne. Rozdarcie w suficie przyczepy Eddiego jest odtąd drzwiami, które grupa umie przekraczać w obie strony. A dom Creelów, który Nancy właśnie przeszła w duchu, staje się terenem końcowego starcia. Co do Max, wyznaczonej na czwarty cel, wie, z kim ma do czynienia.

Dwa pozostałe rozdziały, „Tata” i „Na gapę”, przyszły 1 lipca 2022. Drugi trwa 139 minut, dłużej niż film pełnometrażowy, i trzeba będzie obu, żeby zamknąć to, co siódmy otwiera.

Szczegóły i odniesienia, które warto wychwycić

Czołówka kłamała. Przez dwa rozdziały Jamie Campbell Bower był wymieniany pod nazwiskiem Peter Ballard, sanitariusz. Podstęp mierzył też w widzów, którzy czytają czołówki.

Potwór jest aktorem. Charakteryzator Barrie Gower zaprojektował kostium z protez w osiemnastu częściach, zakładany w około siedem godzin: zasadnicza część stworzenia to efekt realny, a nie obraz generowany. Henry'ego jako dziecko gra Raphael Luce, trzynaście lat w chwili zdjęć.

Więzienie jest prawdziwe. Sowieckie sekwencje nakręcono na Litwie, w dawnym zakładzie karnym w Wilnie.

Sala tęczy. Ta dekoracja w żywych kolorach, gdzie bawią się ponumerowane dzieci, jest najbardziej niepokojąca w laboratorium: żłobek dla królików doświadczalnych, który służy tu za teatr masakry.

Żarówki. Rozmowa przez światła odgrywa na odwrót alfabet namalowany przez Joyce Byers na ścianie salonu dwa i pół roku wcześniej.

Pętla. Najpierwsze obrazy sezonu, te korytarze usłane ciałami dzieci, są końcem nocy opowiedzianej tutaj. Pierwszy rozdział pokazywał wynik; siódmy pokazuje przyczynę.

Piosenka. „Separate Ways (Worlds Apart)” Journey towarzyszy przejściu z jednego świata do drugiego. Jak prawie wszystkie utwory sezonu, jest wcześniejsza niż marzec 1986.

Najczęstsze pytania

Czytaj też