Demony Stranger Things: skąd biorą się ich imiona i dlaczego to nie są demony

Demony Stranger Things: co słowo naprawdę obejmuje

Słowo krąży wszędzie i nigdy nie oznacza nic precyzyjnego. Żadne stworzenie nie jest przedstawione jako piekielny duch, nikt niczego nie egzorcyzmuje, a laboratorium nie szuka demona: szuka drzwi. Demoniczne słownictwo przychodzi trzema kanałami i żaden nie jest naukowy.

Pierwszy to gra: dzieci otwierają podręcznik i biorą z niego kartę najbliższą temu, co widziały. Drugi jest graficzny: logo Hellfire Club, klubu Dungeons & Dragons liceum, pokazuje rogatego demona trzymającego buławę i kości. Trzeci to oskarżenie: w marcu 1986 Jason Carver mówi o satanistycznej sekcie przed radą miasta.

Trzy mówią to samo. Słowo „demon” jest zapożyczeniem kulturowym: tłumaczy strach, nie gatunek. Stworzenia słuchają biologii, którą opowieść wykłada z precyzją dokumentu przyrodniczego.

Jeden szczegół dowodzi tego lepiej niż reszta. Przedrostek „Demo-” w Demodog i w Demobat nie skraca słowa „demon”: skraca Demogorgon. Zdejmijcie to imię, a w słowniku grupy nie zostaje ani jeden demon.

Kto wymyśla te imiona i kiedy: wszystko zaczyna się od stołu w piwnicy

Wszystkie te imiona pochodzą z tego samego stołu i prawie wszystkie od tej samej osoby. 6 listopada 1983, w piwnicy Wheelerów, Mike gra mistrza gry i rzuca na grupę Demogorgona, figurkę księcia demonów wyjętą z podręcznika. Will rzuca kulę ognia, pudłuje rzut, wraca rowerem i znika tej samej nocy.

Kiedy stworzenie pojawia się naprawdę, chłopcy mają tylko jedno dostępne słowo: to figurki zostawionej na stole. Trzyma się. To metoda, która ustrukturyzuje całą opowieść: otworzyć podręcznik, szukać najbliższej karty, przyjąć imię, wywieść z niego zasady walki.

Następnej jesieni Dustin zbiera ze śmietnika lepkie stworzenie, które chrzci D'Artagnanem, „Dart”. W kilka dni linieje, osiąga rozmiar dużego psa i pożera kota rodziny. Dustin odmawia użycia dla swojego zwierzęcia imienia dorosłego drapieżnika: wymyśla Demodog w drodze na złomowisko, ze Steve'em.

Ten sam chłopiec nazwie Łupieżcę Umysłów, według stworzenia z gry zdolnego zniewalać umysły. Potem, w marcu 1986, z Eddiem Munsonem, otwiera znowu podręcznik dla zabójcy, który uderza przez głowę, i wyciąga z niego imię Vecna. Demobats dziedziczą imię zbudowane na tym samym modelu.

1. 6 lis. 1983 Demogorgon schodzi ze stołu

   Mike rzuca figurkę na swoich graczy po dziesięciu godzinach sesji. Will pudłuje rzut i znika tego samego wieczoru.

2. paź. 1984 Dustin kuje słowo Demodog

   Zwierzę zebrane wieczorem Halloween linieje w czworonoga. Dustin skraca imię drapieżnika z angielskim dog.

3. paź. 1984 Łupieżca Umysłów dostaje imię

   Dustin szuka w podręczniku bytu, który zniewala umysły, i wyciąga z niego imię dla cienia czerwonego nieba.

4. 21 marca 1986 Vecna wychodzi z podręcznika

   Klub gra „Klątwę Vecny” wieczorem pierwszej śmierci. Dustin i Eddie dają to imię zabójcy niedługo potem.

5. Marzec 1986 Demobats pilnują domu Creelów

   Latająca chmara dziedziczy imię zbudowane jak Demodog: przedrostek pierwszego stworzenia plus zwierzę, które naśladuje.

6. Jesień 1987 Żadnego imienia do wymyślenia

   Ostatni sezon puszcza dawny bestiariusz na Hawkins i dodaje kolosalną formę. Słownik już się nie rusza.

Co te imiona oznaczają w grze źródłowej

W Dungeons & Dragons tylko jedno z tych trzech imion naprawdę oznacza demona. Demogorgon nosi tam tytuł Księcia Demonów, który sam sobie nadaje i który uznają mu równi. Wchodzi do gry w 1976, z suplementem Eldritch Wizardry: gadzie stworzenie około pięciu metrów, dwie głowy mandryla na wężowych szyjach, ramiona w macki. Nic wspólnego z wychudzoną sylwetką, która przecina las.

Imię jest dużo starsze niż gra. Miałoby pochodzić z przekształcenia greckiego dêmiourgon, „demiurga”, rzemieślnika świata. Boccaccio wprowadza je do literatury swoją Genealogią bogów pogańskich, pod postacią bladego starca ulokowanego we wnętrznościach ziemi. Milton, potem Shelley, podejmują słowo.

Drugie zapożyczenie nie należy do tej samej kategorii. Łupieżca umysłów z gry, illithid, to humanoid z głową ośmiornicy, który pożera mózgi i rozkazuje niewolnikom myślą. Zasady klasyfikują go wśród aberracji, nigdy wśród demonów.

Trzeci też nie. Vecna to czarodziej, który odmówił śmierci: lisz, potem bóg tajemnic. Jego imię jest anagramem Vance'a, pisarza, którego system magii zainspirował zasady. Na trzy zapożyczenia tylko jedno odsyła więc do demona, i to to, które na ekranie oznacza zwierzę.

Czym te stworzenia naprawdę są: rój, nie piekło

Zdejmijcie imiona, zostaje biologia. Drapieżnik z 1983 to wychudzony dwunóg, o szarej i wilgotnej skórze, bez oczu i bez twarzy: tam, gdzie powinna być głowa, pięć płatków ciała składa się na paszczę wyłożoną zębami. Poluje nocą, sam, i kropla krwi wystarcza mu, żeby znaleźć ofiarę. Nancy rozumie to pierwsza, i wszystkie pułapki pierwszego sezonu stąd wychodzą.

Opowieść pokazuje nawet pełny cykl, przez zwierzę Dustina: lepka larwa, potem czworonóg w płatkach, potem dorosły, w niecały tydzień. Demon nie linieje. Organizm tak.

Decydujący punkt jest gdzie indziej. Od drugiego sezonu serial powtarza, że te stworzenia nie tworzą niezależnych gatunków, tylko członków jednego ciała połączonego umysłem roju. Tunele wykopane pod Hawkins to korzenie, którymi to ciało oddycha. Kiedy szczelina laboratorium się zamyka, w listopadzie 1984, cała wataha wali się naraz.

Reguła działa wszędzie. Nietoperze, które pilnują domu Creelów, przestają latać w sekundzie, w której ich pan zostaje trafiony. Stworzenia trzymane w sowieckim więzieniu słabną, kiedy rój zostaje uderzony tysiące kilometrów stąd. A w 1987 Will Byers, połączony z tą świadomością, zabija drapieżniki samą siłą umysłu.

Dlatego słowo się nie trzyma. Demon działa na własny rachunek, czegoś chce, da się z nim negocjować. Tu nic takiego: stworzenia są palcami na końcu dłoni, a ta dłoń ma imię, adres i dzieciństwo.

Dwa osobne przypadki: przemieniony człowiek i świadomość bez ciała

Dwie postacie wymykają się tej zoologii. Vecna nie jest stworzeniem zrodzonym po drugiej stronie: to człowiek. Henry Creel, urodzony w 1947 w Nevadzie, przybywa jako dziecko do wielkiego wiktoriańskiego domu w 1959. Wchodzi ludziom do głów, przesuwa przedmioty myślą, zabija matkę i młodszą siostrę, pozwala ojcu nieść oskarżenie, potem zapada w śpiączkę. Doktor Brenner robi z niego podmiot 001.

W 1979, w laboratorium, manipuluje Jedenastką, żeby wyjęła chip, który ogranicza jego moce, masakruje inne dzieci, potem zostaje wrzucony w inny wymiar, który go pali i deformuje. Imię Vecny do niego nie należy: dwóch nastolatków przykleja mu je siedem lat później, szukając karty w podręczniku.

Łupieżca Umysłów, on, nigdy nie był człowiekiem i nigdy nie miał własnego ciała. To świadomość zrobiona z cząstek, cień na pajęczych nogach, który staje na czerwonym niebie Drugiej Strony. Nie poluje: opętuje. Will jesienią 1984, Billy Hargrove i dziesiątki mieszkańców latem 1985. Nie wypowiada słowa przez pięć sezonów.

Ostatni sezon zamyka pytanie. Jako dziecko, w kopalni, Henry otworzył walizkę, która zawierała fragment tego bytu. Nie stworzył go: to go skaziło, i stał się jego rzecznikiem.

Stąd reguła, którą grupa stosuje przy stole. Vecna nie jest Łupieżcą Umysłów: jeden mówi i wybiera ofiary, drugi nie ma ani głosu, ani twarzy. Łupieżca Umysłów nie jest gigantycznym Demogorgonem: opętuje, kiedy tamten poluje. A Demogorgon nie jest Vecną: bestia nie mówi, niczego nie pamięta, niczego nie wybiera. Trzy byty, trzy różne strony podręcznika.

Satanistyczna panika, albo dlaczego dorośli mówią „satanistyczny”

Słowo „demon” nie przychodzi tylko przez podręcznik, ale też przez gazety, kazania i zebrania rodziców. Ta część nie jest wymysłem scenarzysty.

W Stanach Zjednoczonych, w latach 80, kampania oskarża Dungeons & Dragons o popychanie nastolatków ku samobójstwu i okultyzmowi. Patricia Pulling zakłada w 1983 stowarzyszenie BADD, „Bothered About Dungeons and Dragons”, po śmierci syna Irvinga rok wcześniej. Pozywa wydawcę gry, bez sukcesu.

Krucjata zmienia skalę w 1985, kiedy program 60 Minutes poświęca jej temat: ponad dwadzieścia dwa miliony widzów ogląda reportaż, który łączy grę fabularną z samobójstwami i morderstwami. Najbardziej widowiskowe twierdzenia zostaną zdementowane. Podejrzenie, ono, zostanie.

Czwarty sezon przenosi ten klimat prawie dosłownie. Klub liceum nazywa się Hellfire Club, jego logo pokazuje rogatego demona, a członkowie noszą ten rysunek na czarnej koszulce. Kiedy Chrissy Cunningham umiera w przyczepie Eddiego Munsona, w noc 21 marca 1986, miasto nie potrzebuje żadnego dowodu: winnego wskazuje ubranie.

Przed radą miasta Jason Carver oskarża klub o satanistyczne rytuały i podnosi milicję; jego przemowa powtarza argumenty epoki prawie słowo w słowo. Chłopiec, którego ściga, umrze niedługo potem, po drugiej stronie, ratując miasto, które go goniło.

Tu słowo znajduje swoją prawdziwą funkcję. „Demon” nie opisuje żadnego stworzenia: opisuje to, co przerażeni dorośli robią z nastolatka, który nosi złe koszulki i gra w złe gry. Wskazano winnego, zanim zrozumiano, co uderza w miasto.

Najczęstsze pytania

Czytaj też